บทที่ 1471 โอกาสที่ได้มาอย่างไม่คาดคิด (1)

มุมปากของเวินลั่วฉิงยกขึ้นช้าๆ ทีละนิดๆ ส่วนโค้งนั้นดูแล้วงดงามมาก แต่คุณชายหานเห็นแล้วนั้นไม่รู้ว่าทำไมกลับรู้สึกเย็นวาบที่ด้านหลัง จู่ๆ คุณชายหานก็รู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดีแบบหนึ่ง!! รู้สึกว่าจะเกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้น อีกทั้งยังเป็นเรื่องใหญ่ที่ไม่ดีมากๆ อีกด้วย

เวินลั่วฉิงมองเขา ใบหน้ายังคงยิ้มเช่นเดิม : “กฎเกณฑ์เข้มงวด.....”

คำพูดของเวินลั่วฉิงเจตนาที่จะหยุดเว้นวรรคไป หลังจากนั้นถึงได้ค่อยๆ พูดเสริมขึ้นมา : “ได้ยินคุณพูดแบบนี้ ฉันก็นึกขึ้นมาได้แล้ว......”

คำพูดของเวินลั่วฉิงนั้นตั้งใจหยุดลงอีกครั้ง คุณชายหานรู้สึกเพียงลมหายใจติดคาอยู่ในลำคอ จะขึ้นก็ไม่ขึ้น จะลงก็ไม่ลง เห็นเวินลั่วฉิงดูเหมือนจะไม่ได้มีความหมายว่าจะเอ่ยพูดต่อนั้น คุณชายหานก็รู้สึกร้อนใจอยู่บ้าง : “คุณนึกถึงอะไร?”

ตอนที่คุณชายหานเอ่ยพูดขึ้นมานั้น เขาใช้แรงกลืนน้ำลายลงไป ลำคอยืดออกไป ดวงตาคู่นั้นจ้องมองไปยังเวินลั่วฉิง รู้สึกเหมือนกับท่าทางกำลังรอการตัดสินลงโทษอยู่อย่างไรอย่างนั้น

เจ้าเก้ามองคุณชายหานด้วยความดูถูก พบว่าวันนี้คุณชายหานนั้นดูโง่เขลาเสียจนไม่มียาที่จะช่วยรักษาได้แล้ว เปิดเผยออกมาในทุกๆ ประโยค

คุณหนูใหญ่ตระกูลถังก็ฉลาดมากเหลือเกิน คำพูดที่ดูธรรมดาคุณหนูใหญ่ตระกูลถังก็สามารถพบหลักการลึกลับที่คนอื่นไม่สามารถเจอได้ คุณชายหานผิดก็ผิดตรงที่พูดมากเกินไปนั่นเอง

แต่เวินลั่วฉิงกลับเพียงแค่ยิ้มออกมาเท่านั้น ไม่ได้เอ่ยพูดอะไรออกมาอีก คำพูดบางอย่างก็ไม่จำเป็นที่จะต้องพูดออกมาให้ชัดเจนเกินไป แบบนี้ถึงจะได้ผลดียิ่งขึ้น

“สรุปแล้วคุณนึกอะไรขึ้นมาได้กันแน่? คุณพูดมาสิ? พูดมาครึ่งเดียว คุณอยากจะทำให้ผมอึดอัดตายใช่ไหม?” ปกติแล้วความอยากรู้อยากเห็นของคุณชายหานจะไม่ได้หนักหนาจริงๆ ปกติไม่มีเรื่องอะไรที่จะทำให้เขาอยากรู้อยากเห็นได้ เนื่องจากว่าปกติเรื่องที่เขาอยากรู้ไม่มีที่จะไม่สามารถรู้ได้ ถ้าหากวันนี้เปลี่ยนเป็นคนอื่นที่กล้ามาพูดจาทิ้งไว้ครึ่งๆ กลาง เขาจะต้องตีคนๆนั้นให้แทบตายก่อน หลังจากนั้นค่อยให้เขาพูดต่อให้จบ

แต่สำหรับคุณหนูใหญ่ตระกูลถังแล้วคุณชายหานไม่กล้าตี คุณหนูใหญ่ตระกูลถังพูดกับเขาไว้เพียงครึ่งเดียว เขาไม่สามารถแสดงอาการโมโหออกมาได้ เขาทำได้เพียงอดทนเอาไว้ แต่ยิ่งทนก็ยิ่งอยากรู้ อีกทั้งเขาอยากรู้จริงๆ อีกด้วยว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลถังเดาได้หรือเปล่า

เวินลั่วฉิงไม่ได้มองเขาอีก แล้วลุกขึ้นมากระโดดลงมาจากเตียง เธอนอนมาสักพักหนึ่งขนาดนี้ ร่างกายฟื้นฟูได้หมดแล้ว ไม่มีความรู้สึกไม่สบายอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว

“ฉิงฉิง คุณหมอบอกว่า.....” เฟิ่งเหมียวเหมียวเห็นเธอกระโดดลงมาเลยแบบนี้ ก็รู้สึกตกใจ คิดอยากจะห้าม แต่ภายใต้ความวิตกกังวลนี้ ลืมเรื่องชื่อไปแล้ว ตะโกนเป็นชื่อฉิงฉิงออกมาเลย

ตอนนั้นถังฉิ้นเอ๋อเป็นชื่อของมารดาของเวินลั่วฉิง ดังนั้นที่ตระกูลถังทุกคนต่างก็เรียกเธอว่าฉิงฉิง เพียงแต่ตอนที่อยู่ข้างนอกมีคนอื่นอยู่ด้วยนั้น จะเรียกว่าฉิ้นเอ๋อ

แต่เมื่อครู่นี้เฟิ่งเหมียวเหมียวรีบร้อน ก็เลยตะโกนออกมาเป็นชื่อฉิงฉิงด้วยความเคยชิน

เฟิ่งเหมียวเหมียวตะโกนออกมาแล้วถึงได้รับรู้ได้ถึงปัญหา เธอจึงรีบหยุด

เดิมทีเวินลั่วฉิงหันมาตอนที่เฟิ่งเหมียวเหมียวตะโกนเรียกฉิงฉิง สายตามองอยู่บนใบหน้าของคุณชายหานกับเจ้าเก้าเข้าพอดี จากใบหน้าของคุณชายหานกับเจ้าเก้า เวินลั่วฉิงไม่เห็นถึงอารมณ์ที่ผิดปกติใดๆ แม้ความแปลกใจและความตกใจก็ไม่มีเลยแม้แต่นิดเดียว

มุมปากของเวินลั่วฉิงกระตุกขึ้นเล็กน้อย อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ : “ไม่แปลกใจสักนิดเลยหรือคะ?! ดูแล้ว พวกคุณจะรู้กันหมดแล้ว”

เวินลั่วฉิงรู้ว่าทั้งสองคนไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน จะต้องฉลาดเฉียบแหลมกว่าคนทั่วๆ ไป และมีความระมัดระวังมากกว่าคนทั่วไป และมีปฏิกิริยาตอบสนองเร็วกว่าคนทั่วๆ ไปด้วยเช่นกัน

ก่อนหน้านี้เฟิ่งเหมียวเหมียวตะโกนเรียกเธอฉิ้นเอ๋อมาตลอด แต่เมื่อครู่กลับเรียกเธอว่าฉิงฉิง เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาสองคนจะไม่ได้ยิน ได้ยินแต่กลับไม่ได้ดูแปลกใจเลยแม้แต่นิดเดียว มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น

นั่นก็คือพวกเขารู้ว่าเธอคือเวินลั่วฉิง

ดูแล้ว รู้ไม่น้อยเลยเสียด้วย เกรงว่าจะเอาเรื่องที่เธอสามารถขุดออกมาได้ขุดออกมาหมดแล้ว

เวินลั่วฉิงไม่ชอบให้คนอื่นมาสืบเรื่องของเธอเป็นการส่วนตัว ดวงตาของเธอดูหนักหน่วงขึ้นมาเล็กน้อย ใบหน้ามีความเย็นชาเพิ่มขึ้นด้วยเช่นกัน

“อ๊า? อา!” คุณชายหานดึงสติกลับมา แล้วสบเข้ากับดวงตาอันเย็นชาแบบนั้นของเวินลั่วฉิง บนใบหน้าปรากฏสีหน้าท่าทางที่ดูแปลกใจขึ้นมา เพียงแต่ดูแล้วดูเกินความเป็นจริงอยู่บ้าง

“อย่าแกล้งไปเลยค่ะ” เวินลั่วฉิงกวาดตามองเขาแวบหนึ่ง : “ตอนนี้เสแสร้งอีก ยิ่งปกปิดก็ยิ่งเห็นชัด”

จู่ๆ เวินลั่วฉิงก็รู้สึกว่าหรือคุณชายตรงหน้านี้สมองจะใช้การไม่ค่อยได้กัน?

เจ้าเก้ามองไปยังคุณชายหานอีกครั้งอย่างดูถูกอีกครั้ง อีกทั้งเจ้าเก้ายังค่อยๆ เคลื่อนขยับตัวเองให้ห่างออกจากคุณชายหานอีกด้วย

วันนี้คุณชายหานออกจากบ้านมาจะต้องไม่ได้เอาสมองมาด้วยแน่ๆ เธออยากจะแสร้งทำเป็นไม่รู้จักเขา