บทที่ 1481 สู่ขอเจ้าหญิง (1)

ตั้งแต่ที่ซ่างกวนหงรู้วันตัวเองไม่สามารถฝืนได้ ทว่าในใจของเขาก็ยังอยากจะฝืน อยากจะฝืนขอผลลัพธ์หนึ่ง ผลลัพธ์หนึ่งที่เขาต้องการ ผลลัพธ์นั้น......

เขาหวังว่าจะสามารถเห็นผลลัพธ์ที่เขาหวังไว้กับเรื่องนี้ เขาหวังว่านั่นจะเป็นลูกสาวของเขาจริงๆ

ใช่ เขาอยากจะฝืนให้ได้มา ทว่าทั้งชีวิตนี้เรื่องราวที่เขาฝืนนั้นมีไม่มาก พระเจ้าจะโหดร้ายกับเขาแบบนี้จริงๆ เหรอ แค่เรื่องเดียวก็ไม่สามารถให้เขาพอใจได้เหรอ?

“ใช่ ใช่ รอให้ผลออกมา อีกไม่นานผลก็ออกมาแล้ว พอถึงเวลาหัวหน้าน้อยต้องรีบบอกพวกเราทันทีแน่นอน” ผู้ดูแลจ้งแอบสูดหายใจลึก คำพูดบางอย่างผู้ดูแลจ้งยังไม่กล้าพูดในตอนนี้ สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้ก็คือรอผลออกมา

ทว่า ถึงแม้ว่าอุปกรณ์ของพวกเขาจะทันสมัยมาก การตรวจดีเอ็นเอก็ต้องใช้หลายชั่วโมงเข่นกัน ต่อให้เร็วที่สุดก็ต้องรอให้ถึงเที่ยงคืนผลจึงจะออก

ผู้ดูแลจ้งรู้สึกว่าคืนนี้เขากับหัวหน้าคงจะนอนไม่หลับแล้ว รอให้ผลออกมาอย่างเดียว!!

“อะจ้ง ฉันนึกถึงเมื่อยี่สิบห้าปีก่อน......” จู่ๆ ซ่างกวนหงก็เปลี่ยนหัวข้อการสนทนา ทว่าคำพูดของซ่างกวนหงพูดไปเพียงแค่ครึ่งหนึ่งก็หยุดลงแล้ว

ผู้ดูแลจ้งมองดูหัวหน้าของบ้านตนเอง รอให้หัวหน้าบ้านตนเองพูดคำพูดข้างหลังต่อ

ผู้ดูแลจ้งเห็นหัวหน้าบ้านตนเองมองรูปแล้วเหม่อลอย ก็ไม่กล้าพูดรบกวนออกเสียง

ไม่รู้ว่ารอไปนานเท่าไหร่แล้ว ผู้ดูแลจ้งจึงจะได้ยินหัวหน้าบ้านคนเองพูดขึ้นว่า “หากรู้ว่าหลังจากนั้นไม่ว่าฉันจะตามหายังไงก็ตามหาไม่เจอ ในตอนนั้นถึงแม้ว่าจะสู้ตายสุดชีวิตก็ไม่ควรกลับมาในเวลานั้น ฉันไม่ควรทิ้งเธอไว้ในเวลาแบบนั้น”

ตามหามายี่สิบปี เขาไม่เสียใจ เสียใจเพียงแค่ตอนนั้นเขาไม่ได้อยู่ต่อ หากเขาอยู่ต่อ ก็ไม่มีทางยอมให้เธอหายไป เธอก็จะไม่มีทางหายไปจากชีวิตของเขา

ผู้ดูแลจ้งสีหน้าตกตะลึงใจมาก ตอนนั้นหัวหน้าอาการบาดเจ็บหนักสาหัส ไม่ได้สติ และตอนนั้นศัตรูก็ไม่คิดที่จะปล่อยหัวหน้าไป หากตอนนั้นหัวหน้าไม่กลับไป ก็คงรักษาชีวิตไว้ไม่ได้แน่นอน

เมื่อหัวหน้านึกถึงเรื่องนี้ ยอมตายในตอนนั้น ก็ไม่อยากจะฟังข่าวการเสียคุณนายไป? !

ยี่สิบห้าปีที่ผ่านมานี้ ผู้ดูแลจ้งตามกับคุณนายกับหัวหน้ามาโดยตลอด ผู้ดูแลจ้งรู้ซึ้งอย่างชัดเจนเกี่ยวกับความรู้สึกที่หัวหน้ามีต่อคุณนาย ทว่าวินาทีนี้ ผู้ดูแลจ้งก็ยังรู้สึกตกตะลึงใจ

ผู้ดูแลจ้งขยับริมฝีปาก อยากจะพูดโน้มน้าวหัวหน้าของบ้านตนเอง ทว่ากลับรู้สึกว่าพูดไม่ออกแม้กระทั่งคำเดียว

ความรู้สึกเช่นนี้ของหัวนหน้า เขาจะพูดโน้มน้าวยังไง? จะพูดโน้มน้าวยังไงก็ไม่ได้ผล

“หัวหน้า ตอนนั้นท่านไม่ได้สติ ผมเป็นคนพาท่านกลับมาเองครับ ดังนั้นจะผิดก็ถือว่าเป็นความผิดของผมครับ” ผู้ดูแลจ้งนึกถึงสถานการณ์ในตอนนั้น เขาเป็นคนพาหัวหน้ากลับมา เพราะว่าตอนนั้นหัวหน้าบาดเจ็บสาหัสมาก นอนอยู่บนเตียงไปจะครึ่งปีจึงจะสามารถขยับได้

แน่นอนว่า ตอนนั้นเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และไม่รู้ว่าจะมีเรื่องแบบนี้แฝงอยู่ หากเขาร็ ตอนนั้นเขาจะหาคนให้เจอแล้วพากลับไปด้วยกันแน่นอน

“อะจ้ง นายไม่ได้ผิด” คำพูดของซ่างกวนหงในเมื่อกี้ไม่ได้มีความหมายจะโทษใคร อีกอย่างเรื่องนี้อะจ้งก็ไม่ได้มีความผิดเลยแม้แต่น้อย เขาแค่เกลียดที่ตัวเองมีความสามารถไม่พอ แม้กระทั่งผู้หญิงที่ตนเองรักก็ปกป้องไว้ไม่ได้

ในตอนนั้นเขาทำเรื่องแบบนั้นกับเธอในสถานการณ์แบบนั้น หลังจากที่เธอตื่นขึ้นมาแล้วต้องรน ต้องกลัวมากแน่ๆ ทว่า เขากลับจากไปหลังจากที่ทำเรื่องเสร็จแล้ว ไม่สามารถปลอบใจเธอ ไม่สามารถอยู่เคียงข้างเธอ แม้กระทั่งคำพูดที่จะรับผิดชอบเธอก็ไม่ได้พูด

หากเรื่องหลังจากนั้นเธอท้องลูกของเขาขึ้นมาแล้วจริงๆ งั้นเธอเลี้ยงลูกให้เติบโตมาด้วยตัวคนเดียว ส่วนเขากลับไม่ได้ทำอะไรเลย พอนึกถึงเรื่องพวกนี้ ซ่างกวนหงก็รู้สึกทรมานทุกข์ใจมาก

ซ่างกวนหงในตอนนี้ถึงขั้นคิดอยู่ว่า หากคุณหนูใหญ่ตระกูลถังเป็นลูกสาวของเขาจริงๆ เขาจะเผชิญหน้าด้วยอย่างไร?

เขาจะพูดเรื่องในตอนนั้นกับเธออย่างไร?!

ขณะนี้ในใจของเขามีความลังเลเพิ่มขึ้น มีความลังเลที่ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี

“หัวหน้าครับ เรื่องในตอนนั้นไม่ใช่ความผิดของท่าน หากคุณหนูใหญ่ตระกูลถังเป็นเจ้าหญิงขององค์กรโกสต์ซิตี้เราจริงๆ เจ้าหญิงเป็นคนที่มีจิตใจดีคิดเผื่อผู้อื่น จะต้องเข้าใจท่านแน่นอนครับ” ผู้ดูแลจ้งจะมองไม่ออกถึงความในใจของหัวหน้าบ้านตนเองได้ยังไงล่ะ ทันใดนั้นอารมณ์ของผู้ดูแลจ้งก็ดูหนักแน่นขึ้นเช่นกัน

หัวหน้าบ้านเขาไม่เคยวิตกกังวลเกี่ยวกับการได้และการสูญเสียขนาดนี้มาก่อนเลย?!