บทที่ 1482 สู่ขอเจ้าหญิง (2)

“เรื่องนี้รีบไม่ได้ ห้ามเกิดข้อผิดพลาดเด็ดขาด เส้นผมของคุณหนูใหญ่ตระกูลถังใช่ว่าจะได้มาง่ายๆ หากครั้งนี้ล้มเหลวแล้ว อยากจะได้เส้นผมของคุณหนูใหญ่ตระกูลถังอีกเกรงว่าจะยากกว่ากันขึ้นฟ้าเสียอีก” ถึงแม้ว่าปกติแล้วคุณชายหานจะดื้อจะซน ถ้าว่าในเรื่องจริงจังห้ามประมาทเด็ดขาด

“ถูก เรื่องนี้รีบไม่ได้” เจ้าเก้าก็พูดเสริมไปอีกประโยคหนึ่ง “และไม่ได้รีบจะเอาในตอนนี้ด้วย”

“พรุ่งนี้ผลก็ออกมาแล้ว หัวหน้าน้อยกลับไปนอนก่อนเถอะครับ พรุ่งนี้เช้ามาเอาผลก็ได้แล้วครับ” ลุงเหลียงมองดูหัวหน้าน้อย ยิ้มจริงแฝงยิ้มเสแสร้ง

หัวหน้าน้อยเหลือกตาขาวให้ลุงเหลียงเลย “ตอนนี้นายนอนหลับเหรอ? นายลองกลับไปนอนตอนนี้ให้ฉันดูหน่อย?”

ผู้อาวุโสสองสามคนนี้ยิ่งอยู่ยิ่งน่าโมโหแล้วจริงๆ!!

“ฉันรออยู่ที่นี่แหละ หลังจากที่ผลออกมาแล้ว ฉันจะต้องรีบไปรายงานหัวหน้าทันที” หัวหน้าน้อยไม่มีทางไปแน่นอน เขาจะต้องรู้ผลในเวลาแรก

หัวหน้าน้อยรู้ว่าคืนนี้คงจะมีหลายคนที่นอนไม่หลับ นับเขาด้วยคนหนึ่ง คุณชายหานและเจ้าเก้ายิ่งไม่ต้องพูด ในเมื่อลุงเหลียงก็มาแล้ว ก็ต้องจ้องอยู่ตลอดเวลาแน่นอน

หัวหน้าและผู้ดูแลจ้งเกรงว่าจะนอนไม่หลับเช่นกัน

“สี่คนพอดี เอาสักตั้งไหม?” หัวหน้าน้อยรู้สึกว่าจะรออยู่อย่างนี้ก็ใช่ว่าจะเป็นวิธีที่ดี รออยู่เฉยๆ อย่างนี้ทำให้รู้สึกรนเกินไป สู้หาอะไรทำฆ่าเวลาจะดีกว่า

คำพูดนี้ของหัวหน้าน้อยออกมา คนอื่นๆ อีกสามคนก็อยู่เท้าเดินทางที เปิดระยะห่างออกจากหัวหน้าน้อย

“พวกนายหมายความว่าอะไร?” ในนัยน์ตาสองชั้นที่สง่างามของหัวหน้าน้อยหรี่ขึ้น เกิดอะไรขึ้น? นี่รังเกียจเขาเหรอ?

“พวกเราไม่มีเงิน ใครจะไม่รู้ว่าหัวหน้าน้อยท่านเล่นไพ่นกกระจอกขึ้นมาสังหารทั่วทุกทิศ สภาพพังพินาศย่อยยับ” คุณชายหานอดเบ้ปากไม่ไหว ใช่ว่าพวกเขาจะเกินเยอะจนไม่มีที่เก็บ จะเล่นไพ่นกกระจอกหาปัญหาให้ตนเองทำไม

“ฉันสามารถยอมพวกนายหน่อยตามความเหมาะสมได้นะ” หัวหน้าน้อยกะพริบตา แฝงความไร้เดียงสาเล็กน้อย หรือว่าเล่นไพ่เก่งนั้นเป็นความผิดของเขาเหรอ?

หรือว่าโชคดีเกินไปก็เป็นความผิดของเขา?

เขาจับจับได้ไพ่ดีตลอด เล่นก็ดี อยากจะแพ้ยังยาก นี่สามารถโทษเขาได้เหรอ?

“ไม่ ฉันปฏิเสธ” เจ้าเก้าที่พูดด้วยง่ายมาโดยตลอด ขณะนี้ก็มีท่าทีที่ปฏิเสธอย่างชัดเจน หัวหน้าน้อยบอกว่าจะยอมพวกเขาตามความเหมาะสม?

ยอมให้ตามความเหมาะสม พวกเขาก็ยังแพ้อยู่ดี อีกอย่างเจ้าเก้าก็ไม่เชื่อคำพูดของหัวหน้าน้อย หัวหน้าน้อยเล่นไพ่ขึ้นมา ไม่เคยมีคำว่ายอมเลย

ครั้งที่แล้วหัวหน้าน้อยก็พูดแบบนี้ เธอเชื่อแล้ว ปรากฏว่า เงินเดือนสองสามเดือนของเธอบวกกับเงินที่ได้จากการทำภารกิจครั้งที่แล้วแพ้ให้กับหัวหน้าน้อยหมดเลย

“เจ้าเก้า เงินที่เธอแพ้ไป สุดท้ายฉันสามารถคืนให้เธอได้” หัวหน้าน้อยมีความไม่ตายใจ พูดโน้มน้าวต่อ พอนึกถึงว่าต้องรอเฉยๆ สิบกว่าชั่วโมง หัวหน้าน้อยก็รู้สึกว่ารับไม่ไหว จะต้องหาเรื่องบางอย่างทำ

“ครั้งที่แล้วนายก็พูดแบบนี้กับเจ้าสี่ ทว่าสุดท้ายนายก็ชนะเงินของเราทั้งหมด แล้วเก็บใส่กระเป๋าทั้งหมดจากไปโดยไม่เหลือสักบาทเลย” เจ้าเก้าเบ้ปาก สำหรับคำพูดนี้ของหัวหน้าน้อย เธอไม่เชื่อเช่นกัน เรื่องการเล่นไพ่นกกระจอก คำพูดของหัวหน้าน้อยไม่สามารถเชื่อได้เด็ดขาด

แน่นอนว่า คำพูดปกติของหัวหน้าน้อยเขาเองก็ไม่ค่อยเชื่อเช่นกัน!!

หัวหน้าน้อยหันไปทางคุณชายหานอีกครั้ง

“อย่ามองฉัน ตีให้ตายฉันก็ไม่มีทางเล่นไพ่นกกระจอกกับนายอีก” คุณชายหานโบกมือ ท่าทีการปฏิเสธก็ชัดเจนยิ่งกว่า เจ้าเก้าไม่เพียงแต่เคยเล่นกับหัวหน้าน้อยครั้งเดียว เขาเล่นมาหลายครั้งแล้ว แพ้อย่างราบคาบทุกครั้งเลย

เงินที่เขาออมมาในหลายปีนี้อย่างยากลำบากเพื่อที่จะใช้สู่ขอเมียจะถูกหัวหน้าน้อยเอาไปจนหมดแล้ว

“งั้นก็รออยู่อย่างนี้?” ทั้งหมดสี่คน มีสองคนที่มั่นใจ หัวหน้าน้อยเองก็ไม่ได้ถามความเห็นจากลุงเหลียงอีกแล้ว

“ฉันยอมรอ ฉันต้องเก็บเงินไว้สู่ขอภรรยาอีก” คุณชายหานพยักหน้า ใช้แรงพยักหน้า เขายอมรอ

“มีอนาคต” หัวหน้าน้อยเหลือกตาขาวให้เขา “ตอนที่นายสู่ขอภรรยาเดี๋ยวฉันให้เงินนาย”

“จริงเหรอ งั้นพอถึงหัวหน้าน้อยให้เท่าไหร่ล่ะ?” คุณชายหานดวงตาเปลี่ยนประกายขึ้นทันที เขาสู่ขอภรรยาหากหัวหน้าน้อยให้เงินจริงๆ งั้นเป็นเรื่องดี