บทที่ 1485 เธอไม่ผิด (1)

เธอค่อยๆ ยิ้มโค้งขึ้นทีละน้อย บนใบหน้าเผยรอยยิ้มที่ได้ใจออกมา ในเมื่อมาถึงจุดนี้แล้ว เธอก็ไม่มีอะไรที่ต้องสนใจแล้ว...... ในตู้เซฟมีขวดสองสามขวด ไป๋หยิงหยิบออกมาหนึ่งขวด จ้องไปสักพัก จากนั้นนัยน์ตาก็เปล่งประกายขึ้น สองสามขวดนี้เจิ้งฉงเป็นคนหามา ปกติแล้วจะใช้มันมาทรมานเธอ

เจิ้งฉงในด้านนั้นก็เป็นเหมือนโรคจิตคนหนึ่ง

มีครั้งหนึ่งไป๋หยิงนำของบางอย่างกลับมาหลังจากปฏิบัติกันเสร็จแล้ว จากนั้นก็เก็บไว้ในวิลล่าตอนที่กลับมา

ตอนนั้นไป๋หยิงไม่รู้ว่าตนเองคิดอะไรอยู่กันแน่ ทว่าในที่สุดตอนนี้เธอคิดออกแล้ว ไม่แน่เธออาจจะนึกถึงภาพสถานการณ์ในตอนนี้ตั้งแต่แรกแล้ว

ผู้ชายที่เธอรักอยู่ในใจมานานหลายปีขนาดนี้ เธอรู้ดีว่าเขาไม่มีทางรักเธอ ดังนั้น สิ่งที่เธอต้องการอาจจะแค่การมีเขาครั้งหนึ่งในชีวิต

ตอนนี้ เธอหมดหนทางจะเดินต่อแล้ว สร้างเรื่องบาดหมางกับหัวหน้าน้อย สร้างเรื่องบาดหมางกับเจิ้งฉง สามารถสูญเสียชีวิตได้ตลอดเวลา

ก่อนหน้านี้ตอนที่เธอทำเรื่องพวกนี้ก็เคยคิดว่าหลังจากนั้นจะมีอันตราย ทว่าในตอนนั้นเธอเกลียดเวินลั่วฉิงมากๆ ขอแค่มีโอกาสเล็กน้อยที่จะสามารถทำให้เวินลั่วฉิงเจ็บปวดเธอไม่มีทางพลาดแน่นอน

ทว่าเธอคิดไม่ถึงว่าผลที่ตามมาจะโหดร้ายขนาดนี้!!

ในเมื่อกลายเป็นแบบนี้แล้ว และรู้ว่าตัวเองคงมีชีวิตอยู่ได้ไม่นานแล้ว เธอไม่สามารถจากไปพร้อมความเสียใจแบบนี้ได้ อย่างน้อยเธอต้องสนองสิ่งที่เธอต้องการในใจมาตลอด

พอนึกถึงเรื่องพวกนี้ บนใบหน้าของไป๋หยิงก็เผยรอยยิ้มออกมา ตอนนี้เธอไม่กลัวอีกแล้ว มีเพียงแต่รอคอยและดีใจ

การกระทำแบบนี้อาจจะบ้าคลั่งเล็กน้อย ทว่าสำหรับเธอแล้วนั่นนับไม่ได้ว่าเป็นอะไรเลย เธอทำเรื่องที่บ้าคลั่งเพื่อเขามามากพอแล้ว

ไป๋หยิงนำขวดใส่ไว้ในมือ จากนั้นก็นำออกไป เดินไปถึงหน้าห้องหนังสือ เธอเห็นไป๋ยี่รุ่ยยังอยู่ที่ตำแหน่งเดิม แม้กระทั่งท่าทางก็ไม่ได้เปลี่ยนไป

“อาหารทำเสร็จแล้ว ลงมากินข้าวได้แล้ว” ครั้งนี้ไป๋หยิงไม่ได้จากไปอย่างเงียบๆ แต่ว่าเคาะประตู เรียกเขาด้วยน้ำเสียงของอ่อนโยน เธอในตอนนี้ยังทำให้ตัวเองละเลยเชือกสีแดงบาดตาที่อยู่ในมือของเขาด้วย

ไป๋ยี่รุ่ยไม่ได้ขยับ และไม่มีการตอบสนองใดๆ

ไป๋หยิงไม่ได้แปลกใจ ในมือจับขวดเอาไว้ ขณะนี้ใบหน้าของเธอยังคงแฝงรอยยิ้ม เธอแค่คิดที่เรื่องต่อจากนี้ ก็จะไม่โกรธแล้ว

“ทานข้าวแล้ว ฉันก็จะจากไป นายก็สามารถจากไปได้แล้ว” ขณะนี้ในใจของไป๋หยิงทั้งดีใจและมีความสุข น้ำเสียงที่ดูเป็นมิตรมากๆ

เธอรู้ว่าไป๋ยี่รุ่ยกำลังโกรธเธออยู่ เธอเรียกเขามาทานข้าวแบบนี้ เขาไม่ลงไปแน่นอน ทว่าหากเธอบอกว่าหลังจากทานข้าวแล้วสามารถให้เขาจากไปได้ เขาอยากจะจากไป ก็ต้องลงมาทานข้าวแน่นอน

ไป๋หยิงไม่ได้พูดอะไรมาก และไม่ได้รอให้ไป๋ยี่รุ่ยตอบกลับ ก็ลงตึกไปคนเดียวแล้ว

ในห้องหนังสือ ไป๋ยี่รุ่ยหันมองไปทางนอกประตูเล็กน้อย ไป๋หยิงจากไปแล้ว ทว่าคำพูดของไป๋หยิงในเมื่อกี้เขาเองก็ได้ยินแล้ว

ครั้งที่แล้วไป๋หยิงพาเธอออกมาจากโรงพยาบาลแล้วก็พามาที่นี่เลย จากนั้นก็ขับเขาไว้ ตอนนี้ในมือของเขายังมีโทรศัพท์ที่หลิวหยิงซื้อให้เขาอยู่ เขาแอบส่งข้อความให้หลิวหยิง ทว่าหลิวหยิงไม่ตอบเขา และโทรศัพท์ของเขาก็ถูกไป๋หยิงจับได้ ถูกเธอเก็บไปแล้ว

อาการบาดเจ็บบนตัวของเขายังไม่หาย และข้างกายของไป๋หยิงก็มีคนด้วย เขาไม่สามารถต่อต้านได้เลย เขาถูกขังอยู่ที่นี่ ไม่สามารถติดต่อกับภายนอกได้ อยากจะหนีก็ไม่สามารถหนีออกไปได้

จากเรื่องครั้งที่แล้ว เขามีความหมดหวังเล็กน้อย รู้สึกว่าตัวเองจะอยู่จะตายก็ไม่เป็นไรแล้ว ดังนั้นในตอนที่อยู่โรงพยาบาล เขาจึงไม่ได้ให้ความร่วมมือกับการรักษา ทว่าตอนนี้ถูกขังอยู่ที่นี่ เขาอยากออกไป เขาอยากรู้สถานการณ์ในด้านนอก เขาอยากรู้สถานการณ์ของฉิงฉิง

เขาไม่รู้ว่าคำพูดของไป๋หยิงเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องปลอม ทว่ามีโอกาสออกไปได้ เขาต้องไปแน่นอน อีกอย่างก็แค่ทานข้าวด้วยกันมื้อหนึ่ง ถึงแม้ว่าไป๋หยิงจะพูดกลับคำ เขาก็ไม่ได้เสียหายอะไร

ไป๋หยิงคงไม่มีทางวางยาฆ่าเขาตายหรอก

ถึงแม้ว่าไป๋หยิงจะทำเรื่องที่เกินเลยกับเขาไปบ้าง ทว่า เขารู้ดี ไป๋หยิงไม่มีทางฆ่าเขาแน่นอน ตอนนั้นตอนที่อยู่โรงพยาบาล เรื่องเกินเลยพวกนั้นที่ไป๋หยิงเคยทำกับเขาก็เพราะว่าตัวเขาเองใช้มีดกรีดตนเอง และเพราะว่าเขาไม่ยอมให้ความร่วมมือกับการรักษา

พูดรวมๆ แล้ว ไป๋หยิงเป็นห่วงสุขภาพของเขา

หลังจากที่ไป๋หยิงลงจากตึกแล้ว หยิบขวดออกมา จากนั้นก็เทยาเข้าไปในอาหารอย่างโจ่งแจ้งโดยไม่มีการปกปิดใดๆ

เธอไม่กังวลเลยว่าจะถูกไป๋ยี่รุ่ยจับได้ เพราะเธอรู้ว่าไป๋ยี่รุ่ยไม่มีทางลงมาเร็วขนาดนั้นแน่นอน

เธอรู้ว่าไป๋ยี่รุ่ยมีการระวังตัวกับเธอ คำพูดของเธอไป๋ยี่รุ่ยต้องคิดวิเคราะห์อย่างจริงจังก่อน