บทที่ 1484 บ้าคลั่งเกินไปแล้ว (2)

ไป๋ยี่รุ่ยไม่มีการตอบสนองใดๆ ครั้งนี้เขาไม่แม้กระทั่งมองเธออีก ละเลยเธอไปอย่างเด็ดขาดเลย

“ไป๋ยี่รุ่ย นี่ท่าทีอะไรของนาย? ฉันทำเพื่อนายมามากมายขนาดนั้น นายทำกับฉันแบบนี้เลยเหรอ?” สุดท้ายไป๋หยิงก็ทนไม่ไหว สิ่งที่เธอรับไม่ได้ที่สุดก็คือเขาทำแบบนี้กับเธอ

“เธอไม่ได้ทำเพื่อฉัน เธอต่างก็ทำเพื่อตัวเธอเอง ตอนนั้นทั้งบริษัทเป็นของเธอหมดแล้วไม่ใช่เหรอ?” ไป๋ยี่รุ่ยพูดเสียงด้วยความดูถูก น้ำเสียงค่อนข้างต่ำ ฟังแล้วทำให้รู้สึกหดหู่

เขาคิดไม่ถึงว่าบริษัทที่เขาสร้างมาเองกับมือสุดท้ายจะตกเป็นของเธอทั้งหมด

ตอนนี้เธอยังมีหน้ามาพูดอีกว่าต่างก็ทำเพื่อเขา?!

“บริษัทเป็นของนาย ฉันไม่ได้แย่งกับนาย ฉันก็ไม่มีทางแย่งกับนาย” ไป๋หยิงมองเขา นัยน์ตามีความอ่อนโยนที่ไม่สามารถปิดบังได้ สำหรับเขา เธอเป็นคนที่เห็นอกเห็นใจมากที่สุดแล้ว เธอจะแย่งบริษัทเขาได้ยังไง

“เธอขังฉันอยู่ที่นี่ ไม่ให้ฉันติดต่อกับใครเลย เธอคิดว่าฉันจะเชื่อเธอเหรอ?” ริมฝีปากของไป๋ยี่รุ่ยมีความประชดแฝงอยู่

“ขังนายไว้เป็นเพราะว่าเรื่องฆ่าตัวตาย เป็นเพราะว่านายไม่เห็นชีวิตของตัวเองเป็นเรื่องสำคัญเลย ฉันไม่ให้ตายติดต่อกับคนภายนอก ก็เพื่อที่จะปกป้องนาย ไม่ได้จะแย่งบริษัทกับนาย” แน่นอนว่าไป๋หยิงเห็นรอยยิ้มที่ประชดบนใบหน้าของเขา ทันใดนั้นก็รู้สึกอัดอั้นใจและเสียใจมาก

“ฉันไม่เป็นไร ฉันไม่สนใจอยู่แล้ว” ไป๋ยี่รุ่ยเบ้ปาก น้ำเสียงเย็นชาลงเล็กน้อย

จริงๆ แล้วเขาไม่ได้สนใจเรื่องพวกนั้นอยู่แล้ว หากไม่ใช่เพราะตอบตกลงกับคุณแม่ไว้ว่าจะทวงความยุติธรรมคืนให้คุณพ่อ เขาไม่มีเธอก่อตั้งบริษัทอะไรอยู่แล้ว

หากไม่ใช่เพราะจะทวงความยุติธรรมคืนกลับให้คุณพ่อ ตอนนั้นเขาก็ไม่มีทางแยกทางกับเวินลั่วฉิง

ตอนนี้สิ่งที่เขาสามารถทำได้ก็ทำหมดแล้ว ทว่าสิ่งที่เขาต้องการที่สุดกลับหายไปตลอดกาล ดังนั้นตอนนี้ไม่ว่าอะไรเขาก็ไม่สนใจแล้ว

“นายไม่สนใจ งั้นนายสนใจอะไร? เวินลั่วฉิงเหรอ? นายสนใจแต่เวินลั่วฉิง นอกจากเวินลั่วฉิงแล้ว นายยังสนใจอะไรอีก?” จู่ๆ อารมณ์ของไป๋หยิงก็ถูกกระตุ้นขึ้น กรีดร้องเสียงดังขึ้นกะทันหัน ความโกรธที่อดทนและอดทนอีกในเมื่อกี้ในที่สุดก็ระเบิดออกมา

ไป๋ยี่รุ่ยหันกลับไปมองเธอ เห็นอารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปของเธออย่างกะทันหันก็มีความแปลกใจเล็กน้อย เหมือนไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมเธอถึงต้องโมโหขนาดนี้

“นายสนใจเวินลั่วฉิง แต่เวินลั่วฉิงสนใจนายไหม? ตอนนี้คนที่เวินลั่วฉิงชอบคือเย่ซือเฉิน เวินลั่วฉิงแต่งงานกับเย่ซือเฉินตั้งนานแล้ว ถึงแม้ว่าช่วงก่อนพวกเขาจะหย่ากัน แต่ว่าตอนนี้พวกเขากลับมาคบกันแล้ว ตอนนี้คนที่เวินลั่วฉิงรักคือเย่ซือเฉิน เธอลืมนายไปอย่างหมดจดตั้งนานแล้ว” ไป๋หยิงสบตากับนัยน์ตาของเธอ นัยน์ตาแปลกๆ ที่ไม่เข้าใจ ไป๋หยิงรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะบ้าแล้ว

“ฉันชอบเธอคือเรื่องของฉัน เรื่องในตอนนั้นเป็นความผิดของฉัน ตอนนี้เธอชอบคนอื่นแล้วก็ไม่ใช่ความผิดของเธอ” นัยน์ตาของไป๋ยี่รุ่ยมีความหนักแน่นมากยิ่งขึ้น เรื่องในตอนนั้นล้วนแต่เป็นความผิดของเขาทั้งนั้น

ถึงแม้ว่านั่นจะไม่ใช่ความตั้งใจของเขา ถึงแม้ว่าในปีนั้นเรื่องราวมากมายต่างก็เป็นไป๋หยิงที่วางแผน ทว่าก็ยังคงเป็นความผิดของเขา เวินลั่วฉิงไม่ได้ผิดเลยแม้แต่น้อย

ในตอนนั้นเธอรักเขามากจริงๆ ตอนนี้เธอไม่รักเขาแล้วก็เป็นเรื่องจริง ดังนั้นถึงแม้เขาจะฆ่าตัวตายต่อหน้าเธอก็ไม่สามารถหวนคืนเธอกลับมาได้ เป็นมีนิสัยแบบนั้นอยู่แล้วตั้งแต่แรก ตอนที่รักก็รักอย่างยึดติด ตอนที่ไม่รักก็เด็ดขาดยิ่งกว่าใครๆ

เรื่องของเธอกับเย่ซือเฉินเขารู้ตั้งนานแล้ว เขาไม่ได้โกรธ ไม่โกรธเธอเลยแม้แต่น้อย แน่นอนว่าอิจฉานั้นก็มีอยู่บ้าง ทว่า เขาก็แค่อิจฉาในใจ

หลังจากเรื่องครั้งนั้นในโรงพยาบาลทำให้เขาเข้าใจอย่างชัดเจน ความรักที่เธอมีต่อเขาไม่มีอยู่นานแล้ว ดังนั้น เขาเลือกที่จะปล่อยมือ เขายอมให้เธอสมหวัง ขอแค่เธอมีความสุขก็พอแล้ว!!

“ใช่ เธอที่อยู่ในใจของนายไม่เคยผิดมาโดยตลอด เรื่องทั้งหมดที่เธอทำล้วนถูกต้องทั้งนั้น เธอที่อยู่ในใจของนายดีที่สุดอยู่แล้ว” หน้าอกของไป๋หยิงหายใจขึ้นลงอย่างไม่หยุดยั้ง เห็นได้อย่างชัดเจนเลยว่าโมโหไม่เบาเลย ทำไม? ทำไมในใจของเขามีเพียงแต่เวินลั่วฉิง?

เธออยู่กับเขามาตลอดหลายปีขนาดนี้ ทำเพื่อเขามามากมายขนาดนั้น ทำไมเขาถึงมองไม่เห็นเลย?

“ใช่” ไป๋ยี่รุ่ยไม่ได้มีการเชื่องช้าใดๆ ไม่มีการลังเลใดๆ ตอบกลับเร็วมาก ตรงมาก และยืนหยัดมาก ในใจของเขา ฉิงฉิงของเขาดีที่สุดอยู่แล้ว

ฉิงฉิงของเขาก็ไม่ได้ผิดจริงๆ!!

“ไป๋ยี่รุ่ย นายคือไอ่เจ้าโง่ นายคือไอ่เจ้าตาบอด นาย......” ไป๋หยิงโมโหจนด่าใหญ่เลย อยากเดินไปบีบเขาตายเลยด้วยซ้ำ

เขาคือไอ่เจ้าโง่ ไอ่เจ้าตาบอด เธอทำดีกับเขาขนาดนี้ เขาไม่รู้ และมองไม่เห็น

“วันนี้เธอมาทำอะไร? จะปล่อยฉันออกไปเมื่อไหร่?” ไป๋ยี่รุ่ยไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงต้องโกรธขนาดนี้ และพูดกับเธอแล้ว

ไป๋หยิงตะลึงงัน ความโมโหในใจเพิ่มมากขึ้น เธอโมโหจะตายอยู่แล้ว เขากลับมีแค่ท่าทีนี้ท่าทีเดียว

ทว่าไป๋หยิงรู้ เธอโมโหก็ไม่มีประโยชน์ เธอโมโห เขาสามารถไม่สนใจได้ และเธอก็ไม่มีทางทำอะไรเขาแน่นอน

ไป๋หยิงใช้แรงสูดหายใจลึก พยายามกดทับความโกรธในใจลงไป เธอรู้ว่าโกรธเขาก็ไม่มีประโยชน์อะไร ดังนั้น ได้แต่เปลี่ยนอีกวิธีหนึ่ง “ฉันซื้อของที่นายชอบกลับมา ตอนนี้ฉันไปทำอาหารก่อน พวกเราทานข้าวด้วยกัน แล้วฉันจะปล่อยนายไป”