บทที่ 1492 ผลการตรวจดีเอ็นเอ (2)

เจ้าเก้าขยับริมฝีปาก เห็นสภาพของหัวหน้าน้อยในตอนนี้แล้ว ก็ไม่ได้พูดเตือนอีก เธอรู้ว่าสถานการณ์ในตอนนี้ถึงแม้เขาจะพูดมากแค่ไหนหัวหน้าน้อยก็ฟังไม่เข้าแน่นอน ไม่มีประโยชน์อยู่แล้ว

“หากเธอเป็นเจ้าหญิงองค์กรโกสต์ซิตี้ของพวกเรา ทำไมผลตรวจดีเอ็นเอถึงเป็นศูนย์ล่ะ? ผลตรวจดีเอ็นเอวางอยู่ตรงหน้าเราแล้ว ผิดพลาดตรงไหนกันแน่?” คุณชายหานไม่ได้คัดค้านมุมมองของหัวหน้าน้อย อาจจะเพราะคุณชายหานดูแล้วก็เห็นด้วยกับความหมายของหัวหน้าน้อย

“หากเป็นเหมือนกับที่หัวหน้าน้อยพูดจริงๆ งั้นก็มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว นั่นก็คือเส้นผมที่พวกนายเอากลับมาไม่ใช่เส้นผมของคุณหนูใหญ่ตระกูลถัง” สุดท้ายลุงเหลียงก็อดไม่ไหว พูดเสริมอย่างแง่ดีไปประโยคหนึ่ง

“แน่นอน ส่วนตัวฉันรู้สึกว่าความคิดของหัวหน้าน้อยไม่ได้ค่อยถูกต้อง สถานการณ์ในตอนนี้สำหรับฉันแล้ว ฉันรู้สึกว่าความเป็นไปได้ที่คุณหนูใหญ่ตระกูลถังเป็นเจ้าหญิงองค์กรโกสต์ซิตี้ของพวกเรานั้นมีไม่มาก ยังไงแล้วของที่เจ้าเก้าและอะหานนำกลับมามีความเป็นไปได้น้อยที่จะผิดพลาด ตอนนั้นเจ้าเก้าและอะหานต่างก็จ้องคุณหนูใหญ่ตระกูลถังอยู่ตลอดเวลา เห็นว่าเส้นผมถูกดึงออกมาจากศีรษะของคุณหนูใหญ่ตระกูลถังกับตา ดังนั้น ความเป็นไปได้ที่เส้นผมจะไม่ใช่ของคุณหนูใหญ่ตระกูลถังนั้นไม่มาก” ลุงเหลียงรู้ว่าหัวหน้าน้อยไม่อยากยอมรับผลแบบนี้ ลุงเหลียงก็รู้ว่าหัวหน้าน้อยเป็นคนที่นิสัยดื้อรั้นมาโดยตลอด ทว่าบางคำพูดก็จำเป็นต้องต้องพูด

ลุงเหลียงรู้สึกว่าเรื่องนี้ควรจะจบได้แล้ว พวกเขาไม่ควรเสียเวลาอยู่บนตัวของคุณหนูใหญ่ตระกูลถังต่อ พวกเขาควรจะขยายพื้นที่เพื่อไปตามหาเจ้าหญิงองค์กรโกสต์ซิตี้ของพวกเขา

“หัวหน้าน้อย นายว่าฉันพูดถูกหรือเปล่า?” ลุงเหลียงไม่ค่อยอยากให้หัวหน้าน้อยวุ่นวายแบบนี้ต่อ ลุงเหลียงดูแล้ว เรื่องนี้ไม่มีความหมายที่จะวุ่นวายแบบนี้ต่อไป

หัวหน้าน้อยค่อยๆ หรี่ตาขึ้น เม้มริมฝีปาก เขาเข้าใจดีถึงความสามารถของเจ้าเก้าและคุณชายหาน เจ้าเก้าและคุณชายหานจ้องอยู่ด้วยกันทั้งสองคนความผิดพลาดที่จะเกิดขึ้นได้คือศูนย์

อย่าว่าแต่พวกเขาสองคนจ้องด้วยกันเลย ถึงแม้พวกเขาคนใดคนหนึ่งในนั้นจ้องไว้หนึ่งคน ก็ไม่มีทางผิดพลาดแน่นอน

เจ้าเก้าและคุณชายหานไม่เคยเกิดข้อผิดพลาดใดๆ ในการทำภารกิจเลย

ดังนั้น เส้นผมที่เจ้าเก้าและคุณชายหานนำกลับมา หัวหน้าน้อยเชื่อใจ

ทว่าตอนนี้ผลการตรวจดีเอ็นเอคือแบบนี้ อุปกรณ์ไม่ได้มีปัญหา และไม่ใช่ปัญหาด้านวิธีการดำเนิน ราวกับว่าจะเป็นไปได้แค่ปัญหาทางด้านนี้

หรือว่า เส้นผมที่เจ้าเก้าและคุณชายหานนำกลับมาจะไม่ใช่ของคุณหนูใหญ่ตระกูลถังจริงๆ?

แต่ว่านี่เป็นไปได้อย่างไรกัน?

นี่เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว

หัวหน้าน้อยเงยหน้าขึ้นมองคุณชายหาน

คุณชายหานสบตากับหัวหน้าน้อยแล้วรีบตอบกลับทันที “ฉันสามารถยืนยันได้ ฉันเห็นคุณหนูใหญ่ตระกูลถังดึงเส้นผมลงมาจากศีรษะกับตา ฉันสามารถยืนยันได้ว่าฉันจ้องอยู่ตลอดเวลา สถานการณ์ที่ดวงตาฉันเห็น เส้นผมไม่เคยถูกเปลี่ยนเลย”

ในตอนที่คุณชายหานพูดประโยคนี้ถือว่ามั่นใจมาก ทว่าเขาเองก็ไม่ได้พูดว่าแน่นอน เขาแค่พูดว่าตามสถานการณ์ที่ดวงตาเขาเห็น

แน่นอนว่า ก็เป็นไปได้ที่จะมีสถานการณ์ที่เขามองไม่เห็น ถึงแม้ว่าความเป็นไปได้นี้จะน้อยมาก น้อยจนถึงขั้นสามารถละเลยได้

หัวหน้าน้อยมองไปทางเจ้าเก้าอีกครั้ง

“ฉันก็สามารถยืนยันได้ สถานการณ์ที่ฉันจะพูดนั้นเป็นเหมือนกับคุณชายหาน อีกอย่างเส้นผมนั้น ฉันเป็นคนรับมาจากคุณหนูใหญ่ตระกูลถังกับมือ ตามที่ฉันเห็นไม่ได้มีปัญหาใดๆ” เจ้าเก้าก็ตอบกลับไปประโยคหนึ่ง

“นั่นก็มีความเป็นไปได้สุดท้ายแล้ว เส้นผมเป็นของคุณหนูใหญ่ตระกูลถัง ทว่าไม่ได้เข้ากับของหัวหน้า ดังนั้นคุณหนูใหญ่ตระกูลถังไม่ใช่ลูกสาวของหัวหน้า” คำพูดแบบนี้ในตอนนี้ไม่มีใครกล้าพูดเลย เพราะว่าใครก็ไม่กล้าทำให้หัวหน้าน้อยโมโหในตอนนี้ มีเพียงแต่ลุงเหลียงที่กล้าพูด

“หัวหน้าน้อย พวกเราควรจะเผชิญหน้ากับความจริง”

คุณชายหานและเจ้าเก้าต่างก็มองไปทางลุงเหลียงอย่างรวดเร็ว ถึงแม้ว่าพวกเขาต่างก็เข้าใจว่าสถานการณ์ในตอนนี้เกิดอะไรขึ้น ทว่าก็ไม่จำเป็นต้องพูดออกมากระตุ้นหัวหน้าน้อยตอนนี้หรอก

“ความจริง?” หัวหน้าน้อยเก็บอารมณ์รุนแรงเมื่อกี้ มองไปทางลุงเหลียงแล้วยิ้มที่มุมปาก ราวกับยิ้มแล้ว “เรื่องในตอนนั้นลุงเหลียงบอกกับหัวหน้าว่ามีความเป็นไปได้ที่คุณหนูใหญ่ตระกูลถังเป็นเจ้าหญิงขององค์กรโกสต์ซิตี้เคยพูดความจริงหรือเปล่า”

ลุงเหลียงเม้มปาก ไม่ได้พูดอะไร เรื่องนั้นเป็นความผิดพลาดของเขาจริงๆ ทว่าก่อนที่เขาจะตรวจสอบให้แน่ใจไม่ได้รายงานกับหัวหน้า ในตอนที่เรื่องราวยังไม่ชัดเจนเขาจะไปบอกกับหัวหน้าได้ยังไง