บทที่ 1493 เขาบอกว่า ไม่ต้องการแล้ว (1)

หัวหน้าน้อยสามารถดูแลองค์กรโกสต์ซิตี้ได้เป็นอย่างนี้ ความสามารถไม่มีที่ต้องสงสัยแน่นอน แต่ว่าเขาก็ยังรู้สึกว่าหัวหน้าน้อยอาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคุณหนูใหญ่ตระกูลถัง

ดังนั้นคุณชายหานรู้สึกว่า ครั้งนี้หัวหน้าน้อยไปด้วยตนเอง เกรงว่าเรื่องจะครื้นเครงกว่าเดิมแล้ว!!

“หัวหน้าน้อย ทางหัวหน้ายังคงรอข่าวอยู่มั้ง? นานโทรหาหัวหน้าก่อนไหม บอกกับหัวหน้าหน่อย” ลุงเหลียงไม่ได้ห้ามหัวหน้าน้อย ลุงเหลียงเองก็รู้ว่าเรื่องที่หัวหน้าน้อยตัดสินใจแล้วไม่มีคนสามารถเปลี่ยนได้ ถึงแม้ว่าหัวหน้าจะเอ่ยปากพูดก็ห้ามหัวหน้าน้อยไม่ได้

แต่ลุงเหลียงรู้ว่าทางหัวหน้ายังต้องรอข่าวอยู่แน่ๆ ก่อนหน้านี้หัวหน้าน้อยก็เคยพูดแล้วว่า ผลออกมาแล้วจะรีบโทรหาหัวหน้าทันที ทว่าตอนนี้หัวหน้าน้อยลืมเรื่องนี้ไปอย่างชัดเจน

“นายโทรบอกท่านหน่อยเถอะ” หัวหน้าหยุดเท้าเดิม ตอนแรกเขาคิดว่าผลการตรวจสอบดีเอ็นเอจะเป็นเหมือนกับที่เขาหวัง ดังนั้นเขาจึงรอคอยมาโดยตลอด ดังงั้น เขาตกลงแล้วว่าหลังจากที่ผลออกมาแล้วจะโทรบอกหัวหน้าทันที

ทว่าผลในตอนนี้ เขาจะบอกกับหัวหน้ายังไง?

ไม่ใช่ว่าเขาไม่กล้าโทร เขากลัวว่าจะได้ยินเสียงที่ผิดหวังของหัวหน้า แบบนั้นจะทำให้เขารู้สึกแย่ยิ่งกว่า

ตอนนี้ผลตรวจดีเอ็นเอวางอยู่ตรงหน้า นอกจากเขาแล้ว เกรงว่าทุกคนต่างก็เชื่อในผลนี้ ยอมรับแล้วว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลถังไม่ใช่ลูกของหัวหน้า

จริงๆ แล้วเผชิญกับผลดีเอ็นเอแบบนี้ ความมั่นใจที่เขาจะสงสัยก็ไม่ได้มากพอ ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องการก็คือเส้นผมที่เจ้าเก้าและคุณชายหานนำกลับมาไม่ใช้เส้นผมของคุณหนูใหญ่ตระกูลถัง ความหวังเดียวที่เขามีในตอนนี้ก็คือเรื่องราวสามารถพลิกแพลงได้

เขามีความหวังแบบนี้ ดังนั้นจึงอยากจะพยายามครั้งสุดท้าย ทว่าเขาคงไม่สามารถบอกกับหัวหน้าแบบนี้ได้

ยังไงแล้วผลตรวจดีเอ็นเอก็วางอยู่ตรงหน้า เขาจะพูดมากแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ อีกอย่างหากเขาบอกหัวหน้าว่าจะไปเอตัวอย่างมาอีกครั้ง ใช่ว่าหัวหน้าจะตอบตกลง

ยังไงแล้วก่อนหน้านี้หัวหน้าก็เป็นห่วงแต่แรกแล้วว่าจะเป็นการรบกวนชีวิตของคุณหนูใหญ่ตระกูลถัง ตอนนี้มีผลตรวจแบบนี้แล้ว เกรงว่าหัวหน้าก็คงจะตายใจ ไม่ให้เขาไปอีกแล้ว

ดังนั้นครั้งนี้เขาห้ามโทร

หลังจากหัวหน้าน้อยพูดจบแล้วก็จากไปเลย

คุณชายหานมองดูภาพข้างหลังที่จากไปของหัวหน้าน้อย อารมณ์มีความสับสนเล็กน้อย จริงๆ แล้วเขาอยากไปกับหัวหน้าน้อย เขาเชื่อว่าเรื่องต่อจากนี้ที่หัวหน้าน้อยทำต้องครื้นเครงมากแน่นอน

ความสามารถของหัวหน้าน้อยรับมือกับคุณหนูใหญ่ตระกูลถัง ไม่อยากครื้นเครงยังไม่ได้เลย

แต่ว่าหัวหน้าน้อยไม่ได้ให้เขาตาไปด้วย ลุงเหลียงไม่ได้พูดอะไร เขาทำได้แต่อดทน

ลุงเหลียงหยิบโทรศัพท์ออกมา เตรียมจะโทรหาหัวหน้า

“ลุงเหลียง จะโทรบอกหัวหน้าตอนนี้เหรอ?” เจ้าเก้าเห็นการกระทำของลุงเหลียงแล้วนัยน์ตาก็เปล่งประกายขึ้นทันที เจ้าเก้ารู้สึกว่าผลแบบนี้ในตอนนี้ใช่ว่าหัวหน้าจะอยากรู้ ไม่จำเป็นต้องรีบบอกหัวหน้าเร็วขนาดนี้จริงๆ

คุณชายหานได้ยินคำพูดของเจ้าเก้าแล้วก็รีบหันไปทางลุงเหลียง “ลุงเหลียง ตอนนี้ตีสาม หัวหน้าต้องยังหลับอยู่แน่นอน โทรไปตอนนี้ไม่เหมาะสมหรอกมั้ง ถึงแม้จะบอกหัวหน้า ก็ไม่ต้องรีบขนาดนี้หรอก”

คุณชายหานเองก็รู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องรีบบอกเรื่องนี้กับหัวหน้า

“ความสำคัญที่หัวหน้ามีต่อเรื่องนี้มากมายยิ่งกว่าที่พวกนายจะคิดได้” ลุงเหลียงสบตากับนัยน์ตาของทั้งสอง ถอนหายใจเบาๆ พูดเสริมอีกประโยคว่า “หรืออาจจะพูดว่าความสำคัญที่หัวหน้ามีต่อคุณหูใหญ่ตระกูลถังนั้นมากมายยิ่งกว่าที่พวกนายคิดได้”

ถึงแม้ลุงเหลียงจะไม่เหมือนผู้ดูแลจ้งที่อยู่ข้างหายของหัวหน้าทุกๆ วัน ทว่าผ่านการรายงานกับหัวหน้าหลายครั้งนี้ ลุงเหลียงเองก็มองออกถึงความสำคัญที่หัวหน้ามีต่อคุณหนูใหญ่ตระกูลถัง

ดังนั้นลุงเหลียงมั่นใจมากว่าขณะนี้หัวหน้ายังไม่หลับ หัวหน้าต้องกำลังรอข่าวอยู่แน่ๆ รู้อยู่แล้วแท้ๆ ว่าหัวหน้ากำลังรอข่าวอยู่ เขาต้องรีบโทรบอกหัวหน้าอยู่แล้ว ไม่ว่าผลจะเป็นยังไง ก็ต้องบอกกับหัวหน้า

อีกอย่างผลการตรวจดีเอ็นเอนี้ก็ปกปิดไม่อยู่แน่นอน ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะไม่พูด หัวหน้าก็ต้องรู้ แล้วทำไมต้องให้หัวหน้ารออย่างลำบากล่ะ

ลุงเหลียงเองก็หวังว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลถังจะเป็นเจ้าหญิงองค์กรโกสต์ซิตี้ของพวกเขา ทว่าความจริงในตอนนี้ยืนยันแล้วว่าไม่ใช่ ลุงเหลียงรู้สึกว่าหากเป็นแบบนี้ต่อไป

ให้ความหวังกับหัวหน้าอย่างต่อเนื่องแบบนี้ แล้วให้หัวหน้าผิดหวังต่อ แบบนั้นจะโหดร้ายมาก สู้ไม่ให้ความหวังตั้งแต่แรกจะดีกว่า

“ลุงเหลียง ความหมายของลุงคือตอนนี้หัวหน้ายังไม่หลับ? ยังรอข่าวอยู่? เป็นไปไม่ได้หรอกมั้ง? หัวหน้าคือคนระดับชั้นไหน นิสัยใจเย็นขนาดไหน จะรอโทรศัพท์กลางดึกขนาดนี้ได้ยังไง ผมรู้สึกว่าไม่......” คุณชายหานรู้สึกว่าเป็นไปไม่ค่อยได้ ในใจของเขาหัวหน้าไม่ใช่นิสัยอย่างนั้น