บทที่ 1500 เธอเป็นได้แค่ของเขา (2)

“ขอโทษ ฉันไม่เชื่อพี่” คำพูดนี้ของเวินลั่วฉิงตรงยิ่งกว่า เด็ดขาดยิ่งกว่า!!

คำว่าขอโทษนั้นเป็นศัพท์ที่ทำให้ดูดีเท่านั้น หลักสำคัญคือความหมายของประโยคสุดท้าย

“พี่วางแผนเย่ซือเฉิน ตั้งใจให้เย่ซือเฉินตามหาฉันไม่เจอ พี่วางแผนถังหลิน ให้ถังหลินหาฉันไม่เจอ ไม่ให้ฉันกลับบ้านถัง พี่ถึงขั้นวางแผนไม่ให้เด็กทั้งสองกลับมา ทั้งหมดนี้ทำให้ฉันไม่เชื่อพี่อีกแล้ว” เวินลั่วฉิงไม่อยากฟังข้ออ้างของถังไป๋เชียน ดังนั้นเธอจึงพูดเรื่องราวให้ชัดเจนก่อนเลย “ดังนั้น เรื่องครั้งนี้ ฉันยิ่งไม่มีทางเชื่อพี่อีก”

จริงๆ แล้วการอ้างของถังไป๋เชียนในตอนนี้เขายังสามารถยอมรับได้ แต่ว่าถังไป๋เชียนกลับใช้น้ำเสียงอ้อมค้อมไม่รู้เรื่องแบบนี้ ทำให้รู้สึก......รังเกียจมากจริงๆ!!

อีกทางหนึ่งของโทรศัพท์นั้น ครั้งนี้เงียบไปนานมาก อาจจะเป็นเพราะถังไป๋เชียนที่อ้างเก่งเถียงเก่งในตอนนี้ไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว

“งั้นฉิงฉิงเธอโทรหาฉันครั้งนี้จะทำอะไรเหรอ?” ถังไป๋เชียนออกเสียงอีกครั้ง ในที่สุดก็ไม่ใช้น้ำเสียงแบบอ้อมค้อมไม่ช้าไม่เร็วแบบนั้นแล้ว

“ครั้งนี้ฉันโทรหาพี่เพื่อที่จะบอกพี่ว่า ความสัมพันธ์ของเราจบลงแล้ว เรื่องราวที่เหมือนครั้งนี้ฉันไม่หวังว่าจะเกิดขึ้นอีก หากมีครั้งหน้า ฉันจะไม่เกรงใจแล้ว” เวินลั่วฉิงไม่อยากให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีก ดังนั้นคำพูดในตอนนี้ของเธอจึงค่อนข้างโหดร้าย

“ดี ดี! ดีมาก!” ถังไป๋เชียนที่อยู่อีกทางหนึ่งของโทรศัพท์จู่ๆ ก็หัวเราะ เขาพูดคำว่าดีติดต่อกันสามครั้ง

หลังจากที่ถังไป๋เชียนหัวเราะแล้ว ก็พูดเสริมอีกประโยคว่า “ฉิงฉิงโตแล้วจริงๆ”

ประโยคนี้ฟังแล้วดูมีความหมายที่ลึกซึ้ง

“ฉันพูดจบแล้ว และหวังว่าเรื่องทั้งหมดจะจบลงตรงนี้” แน่นอนว่าตอนนี้เวินลั่วฉิงสามารถฟังออกถึงน้ำเสียงแปลกๆ ของเขา ทว่าเวินลั่วฉิงไม่อยากสนใจ

เมื่อก่อนเธอเชื่อใจถังไป๋เชียนขนาดนั้น แต่ว่าถังไป๋เชียนกลับปิดบังเธอและทำเรื่องที่ทำร้ายเธอมากมาย เธอคิดว่าเธอควรจะจบเรื่องทุกอย่างกับถังไป๋เชียนแล้ว

“เอาเถอะ งั้นก็เชื่อฟังฉิงฉิงละกัน” ถังไป๋เชียนพูดปีกประโยคคนหนึ่งใช้น้ำเสียงเหมือนว่าเรื่องราวทุกอย่างสามารถเจรจากันแน่ คำพูดนั้นฟังแล้วน่าฟัง แต่ว่าในน้ำเสียงของเขามีเสียงหัวเราะแฝงอยู่

แต่ว่ามีโทรศัพท์กั้นอยู่ทำให้เวินลั่วฉิงรับรู้ไม่ถึงอารมณ์ที่กำลังหัวเราะอยู่เลยสักนิด เวินลั่วฉิงรู้ว่าคำพูดนี้ของถังไป๋เชียนไม่สามารถเชื่อได้ แต่ว่าเธอพูดอย่างชัดเจนแล้ว

หากถังไป๋เชียนยังทำเรื่องที่ทำร้ายต่อเด็กทั้งสองอีก งั้นก็อย่าหาว่าเธอไม่เกรงใจแล้ว

เวินลั่วฉิงไม่อยากพูดมากกับถังไป๋เชียน อยากจะวางสายไปเลย

แต่ว่า ในตอนที่เธอกำลังจะวางสาย เสียงของถังไป๋เชียนดังขึ้นอีกครั้ง

“ฉิงฉิงจะแต่งงานกับเย่ซือเฉินแล้วเหรอ?”

เวินลั่วฉิงได้ยินคำพูดประโยคนี้ของถังไป๋เชียนแล้วไม่ได้รู้สึกแปลกใจมาก การที่แพร่ข่าวออกมาเมื่อวันก่อนก็เพื่อที่จะคัดค้านเธอจดทะเบียนสมรสกับเย่ซือเฉินไม่ใช่เหรอ?

ดังนั้นถังไป๋เชียนต้องรู้เรื่องที่เธอจะแต่งงานกับเย่ซือเฉินแล้วแน่ๆ

แต่แค่เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานก่อน ทำให้พวกเขาจดทะเบียนสมรสไม่สำเร็จ

“ใช่” เวินลั่วฉิงไม่มีการลังเลใดๆ ตอบอย่างตรงๆ และเด็ดขาด เธอเข้าใจว่าทำไมถังไป๋เชียนถึงถามแบบนี้ เธอเองก็รู้ว่าถังไป๋เชียนกำลังคิดอะไรอยู่ ดังนั้น เอถึงได้ตอบตรงขนาดนี้

ถึงแม้ว่าเรื่องจดทะเบียนสมรสของเธอกับเย่ซือเฉินจะล่าช้าไป ทว่าเรื่องนี้จะไม่มีทางล่าช้าตลอดไป

ไม่ช้าก็เร็วเธอต้องไปจดทะเบียนสมรสกับเย่ซือเฉิน

เรื่องนี้ไม่มีข้อสงสัยใดๆ!!

ตอนนี้เวินลั่วฉิงอยากให้ถังไป๋เชียนเข้าใจในจุดนี้มากๆ

“เฮอะๆ ......” ถังไป๋เชียนที่อยู่อีกทางหนึ่งของโทรศัพท์หัวเราะออกเสียง เสียงหัวเราะนั้นดังเขามาในหูของเวินลั่วฉิง ทำให้เวินลั่วฉิงรู้สึกแสบหู แต่ว่าเวินลั่วฉิงไม่ได้พูดอะไร

“งั้นฉันก็ยินดีกับฉิงฉิงด้วยนะ” หลังจากที่เสียงหัวเราะของถังไป๋เชียนหยุดลง เสียก็ดังขึ้นอีกครั้ง ถึงแม้ว่าเธอจะพูดว่ายินดี แต่กลับทำให้คนฟังไม่ออกถึงความหมายของคำว่ายินดีเลย

เวินลั่วฉิงไม่อยากสนใจมากเกินไป พูดคำว่าขอบคุณไปเลย จากนั้นก็วางสาย

หลังจากที่วางสายแล้วสีหน้าของเวินลั่วฉิงไม่ค่อยดี เมื่อก่อนในตอนที่เธอรู้ว่าถังไป๋เชียนทำเรื่องพวกนั้นถึงแม้ว่าจะผิดหวัง ทว่าเธอไม่เคยไปไถ่ถามถังไป๋เชียนเลย

เวินลั่วฉิงไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาแย่เกินไป ไม่ว่ายังไงแล้วถังไป๋เชียนก็เคยช่วยเธอ เธอเป็นคนที่รู้บุญคุณ ดังนั้นเธออยากเหลือหน้าไว้ให้กับถังไป๋เชียน

ทว่าเวินลั่วฉิงรู้สึกว่าเธอผิดไปแล้ว เธอผิดไปแล้วจริงๆ เธอนึกถึงความสัมพันธ์ของทั้งสอง อยากเหลือหน้าไว้ให้กับเขา แต่ว่าถังไป๋เชียนไม่เห็นความหวังดีนี้เลย ถังไป๋เชียนกลับได้คืบจะเอาศอก