บทที่ 1504 ติดค้างคำอธิบายให้กับหล่อน（2）

แต่ว่าเมื่อผู้ดูแลคฤหาสน์หยวนเปิดนามบัตรออก เห็นเพียงตัวอักษรไม่กี่คำของหัวหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที ผู้ดูแลของคฤหาสน์หยวนเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็วพลางมองไปที่ผู้ดูแลจ้ง：“นี่ นี่มันเป็นเรื่องจริงเหรอครับ？！”

“แน่นอนว่าเป็นเรื่องจริง ต้องรบกวนให้ผู้ดูแลส่งต่อให้กับท่านหยวนด้วยนะครับ ผมกับหัวหน้าและท่านหยวนเป็นเพื่อนเก่ากันมา” คำพูดนี้ของผู้ดูแลจ้งพูดขึ้นด้วยสีหน้าเป็นธรรมชาติเป็นอย่างมาก หากวันนี้ไม่ใช่เพราะเรื่องของคุณหนูใหญ่ตระกูลถัง เกรงว่าหัวหน้าของเขาก็คงไม่ได้นึกถึงท่านหยวนคนนี้มาจริงๆ แต่ว่าไม่ว่าจะพูดยังไง ในปีนั้นหัวหน้าก็เคยช่วยเหลือท่านหยวน เป็นผู้มีพระคุณของท่านหยวน บอกว่าเป็นเพื่อนเก่าก็ไม่ถือว่าเป็นการพูดเกินไป

อีกทั้ง ก็เกรงว่าจะไม่มีใครอยากคบค้าสมาคมกับองค์กรโกสต์ซิตี้

“ครับ ครับ ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้” ผู้ดูแลคฤหาสน์หยวนจะกล้าชักช้าได้ยังไง เรื่องที่เขาทราบในฐานะที่เขาเป็นผู้ดูแลเขารู้เยอะกว่าคนอื่นมาก อีกทั้งช่วงนี้ก็มีเรื่องราวขององค์กรโกสต์ซิตี้เปิดเผยออกมาเป็นจำนวนมาก ตอนนี้เกรงว่าคงไม่มีใครไม่รับรู้ถึงความเก่งกาจขององค์กรโกสต์ซิตี้

เดิมทีผู้ดูแลคฤหาสน์หยวนอยากที่จะเชิญผู้ดูแลจ้งเข้าไปเลย แต่ว่าผู้ดูแลจ้งยังคงยืนหยัดที่จะรออยู่ข้างนอก

ผู้ดูแลคฤหาสน์หยวนจึงค่อยๆวิ่งตรงไปที่อาคารหลัก ท่านหยวนเพิ่งจะเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จและกำลังเตรียมตัวออกนอกบ้าน เห็นผู้ดูแลรีบวิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อนจึงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย：“ทำไมถึงรีบร้อนขนาดนั้น？มีเรื่องอะไร？”

“นายท่าน นามบัตร”ผู้ดูแลนำนามบัตรยื่นไปยังเบื้องหน้าของท่านหยวน เห็นใบหน้าของท่านหยวนแสดงความสงสัยออกมา จึงรีบพูดอธิบายว่า：“นามบัตรของหัวหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้”

“นามบัตรของหัวหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้？” ท่านหยวนกังวลอย่างเห็นได้ชัด：“นามบัตรขององค์กรโกสต์ซิตี้？”

ท่านหยวนได้พูดขึ้นสองครั้ง แต่ว่าน้ำเสียงที่เอ่ยขึ้นทั้งสองครั้งนี้นั้นแตกต่างกัน

เรื่องที่ในตอนนั้นคนที่องค์กรโกสต์ซิตี้เข้าช่วยเหลือ ท่านหยวนจำได้อย่างแน่นอน เพราะหลังจากเกิดเรื่องนั้นขึ้น เขาก็อยากขอบคุณคนขององค์กรโกสต์ซิตี้มาโดยตลอด แต่ว่าในตอนนั้นหลังจากที่คนขององค์กรโกสต์ซิตี้ได้ช่วยเหลือพวกเขาแล้วก็จากไป เขายังไม่ได้มีโอกาสขอบคุณเลย

ต่อมาเขาก็พยายามที่จะเสาะหาผู้มีพระคุณอยู่หลายครั้ง แต่ว่าก็หาคนที่ช่วยเขาในตอนนั้นไม่พบเลย

ต่อมาเขาสามารถติดต่อกับคนขององค์กรโกสต์ซิตี้บางส่วนได้ แต่คนเหล่านั้นไม่สามารถเข้าพบหัวหน้าระดับสูงได้เลย และยิ่งไม่สามารถพาเขาเข้าพบผู้มีพระคุณได้ด้วย

ดังนั้นหลายปีที่ผ่านมานี้ เขายังไม่มีโอกาสได้ขอบคุณผู้มีพระคุณของเขาในตอนนั้นเลยสักคำ

ท่านหยวนยังจำหัวหน้าที่มาช่วยพวกเขาในตอนนั้นได้ กำลังวังชาเต็มเปี่ยม ตะลึงงันทั้งใต้ล้า ！

ตอนนั้นเขาเห็นได้อย่างเบลอๆไม่ค่อยชัดเจนมากนัก รู้สึกเพียงว่ามีเทพจุติลงมาช่วยพวกเขา ตอนนั้นเขาจำได้ว่ามีคนตะโกนเรียกเขาว่าหัวหน้า

ท่านหยวนรู้ว่าคนที่ช่วยเขาในตอนนั้นเป็นคนขององค์กรโกสต์ซิตี้ ดังนั้นคนๆนั้นก็คือหัวหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้

ต่อมาเมื่อเขาทราบว่าคนที่ช่วยเขาคือหัวหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้ เขาจึงล้มเลิกที่จะตามหา และเขาก็รู้ด้วยว่าหัวหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้ไม่ใช่ว่าเขาอยากพบแล้วจะได้พบ

และแม้ว่าหัวหน้าขององค์กรโกสต์ซิตี้ในตอนนั้นเป็นคนช่วยเขา แต่ว่าเกรงว่าแม้แต่ว่าเขาเป็นใครองค์กรโกสต์ซิตี้ก็คงไม่ทราบ

ตอนนี้หัวหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้กลับส่งนามบัตรมา ？！

นี่มันเกิดอะไรขึ้น？

“คนล่ะ？คนล่ะ？” ไม่ว่าจะเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น และไม่ว่าองค์กรโกสต์ซิตี้จะให้คนนำนามบัตรมาส่งด้วยเหตุผลอะไร ตอนนี้ท่านหยวนต้องการเพียงแค่พบคนเท่านั้น เพราะนั้นคือผู้มีพระคุณต่อชีวิตเขา อีกทั้งยังเป็นหัวหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้อีกด้วย

“คนที่มาส่งนามบัตรอยู่ด้านนอกครับ เห็นบอกว่าเป็นผู้ดูแลองค์กรโกสต์ซิตี้ครับ” เมื่อผู้ดูแลตระกูลหยวนเห็นท่านหยวนตื่นเต้นขนาดนี้ ก็ไม่กล้าที่จะละเลย：“เดิมทีผมต้องการที่จะเชิญเขาเข้ามา แต่ว่าเขายืนหยัดที่จะรอท่านอยู่ด้านนอก ”

“เร็ว รีบพาเขาเข้ามาพบผม” น้ำเสียงของท่านหยวนเต็มไปด้วยความร้อนใจ ขณะที่พูดเท้าก็ก้าวไปข้างนอกแล้ว เขาตามหาผู้มีพระคุณของตัวเองมาหลายปี ตอนนี้เขามาหาถึงที่แล้ว แล้วเขาจะไม่ร้อนใจอยากไปพบได้ยังไง

ขณะที่ท่านหยวนเดินก้าวเข้ามาหน้าประตูใหญ่ ก็เห็นผู้ดูแลจ้ง ขณะที่เห็นผู้ดูแลจ้งท่านหยวนก็ตลึงงันอย่างเห็นได้ชัด เขารู้จักคนๆนี้ แม้ว่าเวลาจะผ่านไปยี่สิบปีแล้ว ท่านหยวนมองครู่เดียวก็จำผู้ดูแลจ้งได้

เขาจำได้ว่า ตอนนั้นคนที่ติดตามหัวหน้าท่านนั้นอย่างใกล้ชิดก็คือเขาคนนี้ นี่คือผู้ดูแลองค์กรโกสต์ซิตี้？

ซึ่งนับแล้วก็ถือว่าเป็นผู้มีพระคุณของเขาคนหนึ่ง หัวหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้ในตอนนั้น ปรากฏตัวเพียงตอนเริ่มต้นเท่านั้น ส่วนเรื่องในตอนหลังเกือบครึ่งล้วนมีผู้ดูแลท่านนี้เป็นผู้จัดการ

“คุณคือผู้ดูแลขององค์กรโกสต์ซิตี้？ผมจำคุณได้ คุณเป็นผู้มีพระคุณของผม พวกคุณช่วยผมในตอนนั้น” ในเวลานี้ท่านหยวนได้เจอคนแล้ว และเขาคนนั้นได้รู้แล้วว่าไม่มีใครปลอมแปลงมา ในใจก็ยิ่งอดที่จะตื้นตันไม่ได้