บทที่ 1509 แผนการผิดพลาด（1）

เพราะถึงยังไงเวลาของหัวหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้นั้นล้ำค่าเป็นอย่างมาก ท่านหยวนเป็นกังวลจริงๆว่าจะชักช้าทำให้หัวหน้าต้องเสียเวลา ดังนั้นคำพูดของท่านหยวนจึงแฝงคำพูดเชิงปรึกษา

“แน่นอน ได้แน่นอน ที่จริงก็ควรที่จะเป็นแบบนั้น ท่านหยวนให้คนเข้ามาได้เลย พวกเราจะได้หารือกัน ” เมื่อผู้ดูแลจ้งได้ยินข้อเสนอของท่านหยวน ในใจก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก ผู้ดูแลจ้งกำลังเป็นกังวลว่าเวลาที่เหลือจะหาเหตุผลอะไรมายื้อเวลา ข้อเสนอนี้ของท่านหยวนดี ดีจริงๆเลย

เขาไม่รังเกียจที่จะรอเลยแม้แต่น้อย เขาเต็มใจที่จะรอ！！

ทางที่ดีที่สุดคือสามารถรอได้กระทั่งเย็นนี้ งานเลี้ยงเริ่ม เมื่อเป็นเช่นนี้พวกเขาก็ไม่จำเป็นที่จะต้องหาเหตุผลอะไรแล้ว

และไม่ต้องนั่งเฉยๆอย่างกระอักกระอ่วนใจด้วย

สำหรับผู้ดูแลจ้งแล้ว การที่ตอบรับอย่างรวดเร็วและกระตือรือร้นอย่างเห็นได้ชัด ทำให้ท่านหยวนรู้สึกมหัศจรรย์ เขารู้สึกเหมือนว่าเมื่อผู้ดูแลได้ยินคำพูดนี้ก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก

ตอนนี้การรอคนก็เป็นเรื่องที่น่าดีใจขนาดนั้นเลยเหรอ？

อีกทั้งหัวหน้าขององค์กรโกสต์ซิตี้ก็มีเวลาว่างขนาดนี้เลยเหรอ？

นี่เป็นเรื่องปกติใช่ไหม ？

ท่านหยวนมองไปที่หัวหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้ที่นั่งอยู่อย่างไม่ขยับเขยื้อนตั้งแต่เข้ามาในห้องหนังสือ ผู้ดูแลองค์กรโกสต์ซิตี้กระตือรือร้นอย่างผิดปกติ ส่วนหัวหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้ก็เฉยชาอย่างผิดปกติ

สรุปเรื่องๆนี้ ไม่มีส่วนไหนเลยที่ปกติ

แน่นอนว่าตอนนี้ท่านหยวนไม่สามารถใช้กระบวนความคิดที่เป็นปกติมาครุ่นคิดปัญหานี้ได้ เพราะถึงยังไงการที่หัวหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้มาเยี่ยมเขาที่บ้านก็เป็นเรื่องที่ไม่ปกติแล้ว

ท่านหยวนเริ่มโทรศัพท์เพื่อให้ผู้รับผิดชอบโดยตรงมาที่บ้าน ท่านหยวนคำนวณเวลาครู่หนึ่ง จากที่นั้นรีบมาที่นี่ต้องใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมง จากนั้นค่อยหารือเรื่องการทำความร่วมมืออย่างละเอียด ครึ่งชั่วโมงก็น่าจะคุยกันเรียบร้อย เพราะถึงยังไงเขาก็ได้อ่านดูแล้ว สัญญาไม่มีปัญหาอะไร สัญญานี้ล้วนให้ประโยชน์กับพวกเขา เขาไม่มีเหตุผลอะไรที่จะปฏิเสธ

อีกทั้งองค์กรโกสต์ซิตี้ทางด้านนี้ก็กระตือรือร้น หากพูดคุยกันไม่น่าจะมีปัญหา ท่านหยวนคิดว่าจะต้องลุล่วงอย่างรวดเร็วแน่นอน

ตอนนี้บ่ายสามโมงกว่า ก่อนห้าโมงเย็นก็จะต้องจัดการสำเร็จแน่นอน คงไม่กระทบอะไรกับงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้อย่างแน่นอน

คุณนายหยวนก็เป็นกังวลว่าจะกระทบกับงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ แต่ว่าไม่สามารถเข้าไปถามในห้องหนังสือได้ ครุ่นคิดอยู่นานจึงส่งข้อความหาท่านหยวน ถ้าหากกระทบกับงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ คุณนายหยวนจะได้หาวิธีในการแก้ไข

เพราะถึงยังไงท่านย่าถังก็บอกแล้วว่าจะพาคุณหนูใหญ่ตระกูลถังและลูกทั้งสองของตระกูลถังจะมาร่วมงาน คุณหนูใหญ่ตระกูลถังนั้นพูดไม่ยาก แต่ว่าเรื่องของเด็กน้อยทั้งสองคนของตระกูลถังนั้นมีคนรู้เรื่องไม่มาก

อีกทั้งก่อนหน้านี้ยังเกิดเรื่องที่ไม่ดีกับเด็กทั้งสองคนนี้ ในเวลานี้คงไม่สามารถที่จะให้คนอื่นรับรู้ถึงเรื่องราวของเด็กทั้งสองคนนี้ได้ เพื่อป้องกันไม่ให้คนที่ไม่รู้เบื้องหน้าเบื้องหลังเอาไปพูดส่งเดช

ดังนั้น สำหรับเรื่องนี้แล้วคุณนายหยวนระมัดระวังเป็นพิเศษ อีกทั้งเรื่องระหว่างองค์กรโกสต์ซิตี้และตระกูลถัง เป็นไปไม่ได้ที่คุณนายหยวนจะไม่เป็นกังวล คุณนายหยวนคิดแม้กระทั่งหากหัวหน้าขององค์กรโกสต์ซิตี้ไม่สามารถจากไปได้ เธอจะได้แจ้งตระกูลถังให้ทราบว่า ให้คนของตระกูลถังยังไม่ต้องมา

หรือไม่ก็เลื่อนงานเลี้ยงออกไปวันหลัง เดิมทีนี้ก็เป็นงานเลี้ยงของครอบครัวพวกเขาไม่กี่ครอบครัวเท่านั้น ล้วนเป็นครอบครัวที่มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน เปลี่ยนเวลาก็ไม่เป็นไร

ท่านหยวนเห็นข้อความของคุณนายหยวน ครุ่นคิด จากนั้นจึงตอบกลับหนึ่งประโยคว่า：“ไม่ส่งผลกระทบหรอก”

ท่านหยวนคิดจริงๆว่าหัวหน้าขององค์กรโกสต์ซิตี้งานยุ่งมาก เป็นไปไม่ได้ที่จะอยู่บ้านของเขาตลอด อีกทั้งท่านหยวนคิดว่า หัวหน้าขององค์กรโกสต์ซิตี้เป็นไปไม่ได้ที่จะรับประทานอาหารที่บ้านเขา

หากหลังจากคุยเรื่องสัญญากันเรียบร้อยแล้วและต้องการที่จะกินข้าวร่วมกัน เขาก็สามารถพาพวกเขาไปกินข้าวข้างนอกได้ หารือเรื่องสัญญาสำคัญขนาดนี้ ต่อไปพวกเขาก็เป็นพาร์ทเนอร์กันแล้ว จะละเลยไม่ได้

สำหรับงานเลี้ยงในช่วงเย็น ล้วนเป็นคนกันเองทั้งนั้น เขาก็แค่อธิบาย เขาจะต้องเข้าใจได้อย่างแน่นอน

ท่านหยวนคิดเป็นอย่างดี แน่นอนว่าที่จริงความคิดของท่านหยวนก็มีเหตุผล

เมื่อคุณนายหยวนเห็นสามีของตนตอบกลับก็วางใจเป็นอย่างมาก จากนั้นก็ไปเตรียมตัวสำหรับงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้

และยังมีของอีกอย่างที่ลืมซื้อคุณนายหยวนต้องการที่จะไปซื้อด้วยตนเอง เด็กน้อยทั้งสองของตระกูลถังก็เป็นครั้งแรกที่มา คุณนายหยวนเธอต้องการที่จะซื้อของขวัญให้กับเด็กทั้งสอง

คุณนายหยวนเรียกให้คนขับรถเตรียมออกจากบ้าน

ในเวลานี้ซ่างกวนหงที่อยู่ในห้องหนังสือก็ไม่ปริปากพูดเลยแม้แต่น้อย เดิมทีผู้ดูแลจ้งก็ไม่ใช่คนที่พูดเยอะ หลายปีมานี้ผู้ดูแลจ้งดูแลอยู่ข้างกายหัวหน้าของตน คำพูดนับวันยิ่งน้อยลงเรื่อยๆ กระทั่งเงียบขรึม

ก่อนหน้านี้ผู้ดูแลจ้งต้องการหาเหตุผลเพื่อสร้างบรรยากาศ ในเมื่อตอนนี้กำลังรอคนอยู่ ผู้ดูแลจ้งก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องพูดมากอีกแล้ว

ท่านหยวนอยากที่จะพูดคุยกับพวกเขา แต่ว่าพูดเพียงไม่กี่ประโยค ซ่างกวนหงก็ไม่มีการตอบสนองกลับ คำตอบของผู้ดูแลก็เห็นได้ชัดว่าเป็นเพียงคำพูดที่แสดงถึงความเกรงใจเท่านั้น ท่านหยวนเงียบลงเช่นกัน

ท่านหยวนกับผู้ดูแลจ้งดื่มชาไปพลาง แต่ซ่างกวนหงแม้แต่น้ำชาก็ไม่ดื่ม

？！