บทที่ 1511 ชอบมากๆ （1）

ซ่างกวนหงไม่ได้พูดอะไร เขารับปากกาที่ผู้ดูแลจ้งยื่นให้ แล้วก็เซ็นชื่อของตัวเองลงไป

เจ้าหลี่เห็นว่าหัวหน้าขององค์กรโกสต์ซิตี้เซ็นชื่อด้วยตัวเอง ก็รู้สึกสบายใจขึ้นในที่สุด แน่นอนว่าเพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้คนขององค์กรโกสต์ซิตี้รู้สึกเสียใจในภายหลัง เจ้าหลี่ก็เลยรีบประทับตราอย่างรวดเร็ว

ด้วยวิธีการนี้ สัญญาก็ถือว่าสำเร็จลุล่วงแล้ว ธุระก็คุยกันจนเรียบร้อย เจ้าหลี่เป็นคนที่มีสายตาเฉียบปหลม แถมตอนนี้ยังได้เซ็นสัญญาที่สำคัญขนาดนี้ เจ้าหลี่ตื่นเต้นมาก แทบจะอดไม่ไหวที่จะได้ไปแบ่งปันกับคนในองค์กร ดังนั้น พอเซ็นสัญญาความร่วมมือเสร็จ เจ้าหลี่ก็ขอตัวกลับก่อน

แต่ว่า ถ้าเกิดว่าผู้ดูแลจ้งยังไม่ได้บอกว่าจะไป และซ่างกวนหงก็ยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น ไม่ได้มีท่าทีจะลุกขึ้น ท่านหยวนก็ไม่สามารถไล่แขกได้

ตอนที่เจ้าหลี่ออกไปนั้น ก็ได้เจอกับผู้ดูแลของคฤหาสน์หยวน

“เจ้าหน้าที่หลี่ จะไปแล้วเหรอครับ？”พอผู้ดูแลเห็นเจ้าหลี่ก็ยิ้มทักทาย แล้วอีกอย่างคุณหญิงก็ได้สั่งไว้ว่าให้จับตาดูสถานการณ์ในห้องทำงาน คุณหญิงบอกว่าถ้าคุยธุระของท่านหยวนเสร็จแล้วให้รายงานเธอด้วย

“อืม คุยเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ เนี่ยผมจะกลับแล้ว” เจ้าหลี่กำลังอารมณ์ดี รู้สึกสุขสมหวัง เหมือนกับเดินอยู่บนก้อนเมฆ เขาตอบคำถามของผู้ดูแลไปด้วย แต่ก็ไม่ได้หยุดเดิน

“เจ้าหน้าที่หลี่ เรื่องที่คุณมาคุยในวันนี้ใช่เรื่องเดียวกับเรื่องของแขกท่านหยวนหรือเปล่าครับ？” ผู้ดูแลจำคำสั่งของคุณหญิงได้ ดังนั้นก็เลยต้องถามให้ชัดเจน

“ใช่ครับ เป็นเรื่องเดียวกัน” เจ้าหน้าที่หลี่ไม่ได้คิดอะไรมากมาย ก็เลยตอบไปอย่างรวดเร็ว

“ถ้าอย่างนั้นในเมื่อคุยเสร็จแล้ว แขกของท่านหยวนก็กำลังจะกลับแล้วใช่ไหมครับ？”คุณหญิงสั่งไว้อย่างชัดเจนว่า เย็นวันนี้ที่คฤหาสน์จะมีงานเลี้ยง ต้องตรวจสอบให้แน่ใจว่าจะไม่มีคนภายนอก

“แน่นอนครับ”เจ้าหน้าที่หลี่หยุดเดิน “ในเมื่อคุยเสร็จแล้ว เดี๋ยวพวกเขาก็คงกลับแล้วล่ะ ดูจากสถานะของพวกเขาแล้ว เวลาน่าจะมีค่ามาก พวกเขาไม่มีทางยอมเสียเวลาหรอกครับ”

เจ้าหน้าที่หลี่พูดอย่างแน่ใจ ความคิดของเจ้าหน้าที่หลี่กับท่านหยวนนั้นเหมือนกัน คนอย่างหัวหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้ ไม่มีทางยอมเสียเวลาอย่างแน่นอน ในเมื่อคุยธุระเสร็จแล้วก็ต้องรีบกลับแน่

ผู้ดูแลก็สบายใจ แล้วก็ไปส่งเจ้าหน้าที่หลี่ที่ประตู

เดิมทีผู้ดูแลของคฤหาสน์หยวนอยากจะรอให้แขกของท่านหยวนลงมาก่อน แล้วก็ส่งเขาที่ประตู แต่ว่ามันมีเรื่องให้ต้องไปจัดการพอดี ดังนั้นเขาก็เลยออกไปก่อน

ตอนที่ผู้ดูแลกลับมาอีกครั้งนั้น ก็เห็นรถของท่านหยวนขับออกไปพอดี

“ท่านหยวนออกไปข้างนอกเหรอ？”ผู้ดูแลถามคนที่กำลังทำความสะอาดลานบ้านอยู่

“หา? อ้อ” จริงๆแล้วเมื่อกี้คนนั้นก็ไม่ได้ตั้งใจมองเท่าไหร่นัก แต่ว่าเขาก็เห็นว่ารถของท่านหยวนออกจากบ้านไป แล้วเมื่อกี้ก็เห็นว่าคนขับรถของท่านหยวนก็รีบวิ่งไปเหมือนกัน ดูท่าทางค่อนข้างรีบร้อน เป็นไปได้ว่าท่านหยวนน่าจะมีธุระด่วนก็เลยต้องรีบออกไป

“แขกของท่านหยวนก็ไปด้วยเหรอ? ”ผู้ดูแลจำฐานะของคุณหญิงของตัวเองได้ ตอนนี้ก็เลยสนใจเรื่องของแขกเป็นพิเศษ

“ท่านหยวนก็ไปแล้ว แขกของเขาก็ต้องออกไปด้วยสิ”คนคนนั้นตอบ เขารู้สึกว่าคำถามของผู้ดูแลค่อนข้างแปลก เจ้าบ้านไปแล้ว แล้วแขกของเขาจะยังอยู่ที่บ้านหรือยังไง？！

มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว

“ดี ดี ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว”ผู้ดูแลไม่รู้ว่าคนคนนั้นแค่ตอบตามความคิดของตัวเอง นึกว่าแขกกลับไปแล้วจริงๆ

แต่ว่าผู้ดูแลก็ยังไม่วางใจเท่าไหร่นัก เขาเดินเข้าไปในบ้าน ขึ้นไปชั้นบน ห้องทำงานอยู่ฝั่งซ้ายของบันได ผู้ดูแลยืนอยู่ครู่หนึ่ง ก็ไม่ได้ยินเสียงของการขยับเขยื้อนใดๆ จากข้างใน ไม่มีเสียงอะไรเลย แล้วก็ไม่มีคนพูดคุยกันด้วย

ผู้ดูแลก็ยิ่งแน่ใจว่าแขกกลับไปอีกแล้ว

พอผู้ดูแลลงมาชั้นล่างก็โทรหาคุณนายหยวน บอกคุณนายหยวนว่าแขกกลับไปเรียบร้อยแล้ว

ตอนนี้คุณนายหยวนกำลังซื้อข้าวของอยู่ แต่ว่าเธอก็กำลังกังวลเกี่ยวกับเรื่องของแขกอยู่พอดี เพราะว่าตอนนี้เป็นเวลาห้าโมงแล้ว ถ้าเกิดว่าแขกยังไม่กลับ เธอก็ไม่รู้จริงๆ ว่าเธอจะจัดการงานปาร์ตี้เย็นวันนี้ยังไง

ถ้าเกิดว่าแขกยังไม่กลับ คุณนายหยวนก็วางแผนจะเปลี่ยนไปจัดงานปาร์ตี้วันอื่นแทน ยังไงซะทางฝั่งของตระกูลถังก็ให้ความสำคัญกับเรื่องของเด็กน้อยทั้งสองมาก ต้องห้ามประมาทโดยเด็ดขาด

และในเวลานี้ผู้ดูแลก็โทรมาบอกเธอพอดีว่าแขกกลับไปแล้ว คุณนายหยวนก็เลยรู้สึกโล่งอก ก็เลยเลือกซื้อของขวัญให้เด็กน้อยทั้งสองได้อย่างสบายใจ

ในเมื่อแขกกลับไปแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องเลื่อนวันจัดงานปาร์ตี้แล้ว

แต่ว่าสิ่งที่คุณนายหยวนไม่รู้ก็คือ ในห้องทำงานของคฤหาสน์หยวน มีผู้ชายทั้งสามคนนั่งอยู่ ไม่มีใครพูดอะไร และก็ไม่ขยับไปไหน นิ่งกว่าขาตั้งซะอีก

ท่านหยวนก็ไม่มีทางเลือก ในเมื่อหัวหน้าขององค์กรโกสต์ซิตี้ไม่บอกว่าจะกลับ เขาก็จะไล่แขกกลับไปก็ไม่ได้