บทที่ 1519 ความสัมพันธ์ที่แสนวิเศษณ์（1）

ซ่างกวนหงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่เขาก็ไม่ได้ไปแก้ไขเรื่องนี้ เดิมซ่างกวนหงก็ไม่ได้แคร์เรื่องพวกนี้อยู่แล้ว เขาคิดว่าเด็กน้อยคนนี้อยากเรียกอะไรก็ให้เธอเรียกตามนั้นแหละ！！

เด็กคนนี้เรียกเขาว่าคุณลุงสุดสวย

ถึงแม้การใช้คำว่าสวยกับผู้ชายมันจะไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่นัก แต่ว่าพอซ่างกวนหงได้ยินเด็กคนนี้เรียกเขาแบบนี้ กลับไม่ได้รู้สึกว่ามีตรงไหนที่ผิดปกติ

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม พอเห็นรอยยิ้มที่สดใสบนใบหน้าของสาวน้อยคนนี้ จู่ๆ ความคิดในด้านลบทั้งหมดของซ่างกวนหงก็หายไป รอยยิ้มของสาวน้อยคนนี้มีพลังในการรักษาที่ยอดเยี่ยมไปเลย

สถานการณ์แบบนี้ มันไม่เคยเกิดขึ้นกับเขามาก่อน ซ่างกวนหงถูกเลี้ยงมาในฐานะผู้สืบทอดขององค์กรโกสต์ซิตี้ เขาต้องได้รับการฝึกฝนที่เข้มงวดมากมาตั้งแต่เด็กๆ ดังนั้น เขาเรียนรู้ที่จะควบคุมอารมณ์และความชอบของตัวเองตั้งแต่เด็กๆ

ไม่สามารถคำนึงถึงส่วนดีส่วนเสียของเรื่องหนึ่งได้มากจนเกินไป และก็ไม่สามารถชอบบางสิ่งบางอย่างได้มากเกินไปด้วย

สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คืออย่าให้สิ่งภายนอกมาส่งผลกระทบตัวเองได้ง่ายๆ

เมื่อ 25 ปีก่อน เขาก็ทำมันได้ดีและยอดเยี่ยมมาโดยตลอด แต่พอเขาได้เจอกับเธอ แต่ว่านอกจากเรื่องของเธอแล้ว เรื่องอื่นๆ เขาก็ยังคงทำได้ดีเหมือนเดิม หรือเรียกได้ว่าเขาสามารถทำเรื่องพวกนั้นได้ดีกว่าเดิมซะอีก

หลายปีที่ผ่านมาเขาแทบจะไม่ได้รับผลกระทบจากปัจจัยภายนอกเลย ไม่ว่าจะเป็นความสุขหรือความเศร้า ดีหรือร้าย

แต่ว่าซ่างกวนหงก็ตระหนักได้ว่า หลังจากที่สาวน้อยคนนี้ปรากฏตัวขึ้น เขาก็ตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของสาวน้อยคนนี้ยังไม่รู้ตัว

แค่เห็นครั้งแรกก็รู้สึกชอบแล้ว อารมณ์ของเขาได้รับผลกระทบจากรอยยิ้มของเธอ นี่มันเกินกว่าเรื่องที่เคยส่งผลกระทบต่อซ่างกวนหงได้ในอดีตทั้งหมด

ซ่างกวนหงไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ แต่ว่าเขาก็ไม่ปฏิเสธความรู้สึกพวกนี้ และก็ไม่อยากจะไปควบคุมพวกมันด้วย

ตั้งแต่เด็ก พ่อของเขาจะสอนให้เขารู้จักควบคุมอารมณ์ เพื่อที่จะให้เขามีคุณสมบัติที่เหมาะสมกับการเป็นทายาท แต่ว่าตอนนี้เขาไม่สนใจอะไรแล้ว เขาไม่สนใจแม้แต่องค์กรโกสต์ซิตี้มาตั้งหลายปีแล้วด้วยซ้ำ ถ้างั้นเขาก็ไม่อยากจะควบคุมอีก ไม่ว่าจะเป็นความสุขหรือว่าความเศร้า เขาไม่อยากจะควบคุมความรู้สึกของตัวเองต่อไปแล้ว

“ได้ยิน”ซ่างกวนหงคลี่ยิ้มออกมา แล้วก็ตอบคำถามของสาวน้อย เขาคิดว่าเพราะว่าเมื่อกี้เขาไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไร สาวน้อยคนนี้ก็เลยคิดว่าหูหนวกสินะ

ริมฝีปากของซ่างกวนหงยกขึ้นเป็นเส้นโค้งที่สวยงาม ดูเหมือนจะเป็นรอยยิ้ม แต่ก็ไม่ชัดเจนเท่าไหร่นัก ตั้งแต่เด็กๆ เขาเรียนรู้ที่จะไม่แสดงออกไม่ว่าจะเป็นความสุขหรือความเศร้า เขาไม่เคยแสดงอารมณ์ออกมาเลย เหมือนกับว่าเขาแทบจะไม่เคยแสดงออกมาเลยด้วยซ้ำ ดังนั้น ตอนนี้เขาน่าจะอยากยิ้ม แต่เพราะว่าไม่เคยชิน มันก็เลยดูแข็งทื่อไปหน่อย

“คุณลุงได้ยินด้วย ดีจังเลย”ถังจื่อซีลงใจอย่างเห็นได้ชัด รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอสดใสขึ้นกว่าเดิม “หนูว่าแล้ว คุณลุงหน้าตาดีขนาดนี้ ไม่มีทางหูหนวกหรอกค่ะ” พอซ่างกวนหงได้ยินสิ่งที่ถังจื่อซีพูดอดที่จะอยากยิ้มไม่ได้ หน้าตาดีแล้วมันเกี่ยวอะไรกับหูหนวกล่ะ?

“คุณลุงคะ ทำไมถึงมายืนอยู่ตรงนี้ล่ะ？”ถังจื่อซีมองไปรอบๆ นี่มันเป็นสนามหลังบ้าน ด้านหลังของหน้าต่างถือว่าเป็นตำแหน่งที่ไกลตัวบ้านมากที่สุด ปกติน่าจะไม่มีใครมาที่นี่ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมคุณลุงคนนี้ถึงมายืนอยู่ตรงนี้

ซ่างกวนหงชะงักไป จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าคำถามนี้มันตอบยาก โดยเฉพาะตอบเด็กน้อยคนหนึ่ง

“หนูคิดว่าทำไมลุงถึงมายืนอยู่ตรงนี้ล่ะ？”ซ่างกวนหงไม่รู้ว่าควรจะตอบยังไง ดังนั้นก็เลยใช้วิธีถามถังจื่อซีกลับแทน เขารู้สึกว่าเด็กคนนี้แปลกมากเลย เดิมการที่เขามายืนอยู่ตรงนี้ในตอนนี้ก็เป็นเรื่องที่แปลกมากแล้ว

ไม่ใช่สิ ไม่ใช่แค่แปลก เขามายืนอยู่ตรงนี้คนเดียวในเวลาแบบนี้ ความจริงแล้วมันเป็นเรื่องที่น่าจะทำให้คนอื่นรู้สึกหวาดกลัว

“หนูก็ไม่รู้เหมือนกัน หนูก็เลยคิดว่ามันแปลก ก็เลยอยากมาดูหน่อย”ถังจื่อซีตอบอย่างเป็นธรรมชาติมาก เพราะว่าเธอคิดแบบนี้จริงๆ

ซ่างกวนหงอึ้งไป เพราะว่าสงสัยอย่างนั้นเหรอ?

ทำไมสาวน้อยคนนี้ถึงไม่กลัวล่ะ？

อยากรู้อยากเห็นจนลืมที่จะกลัวเหรอ？

แบบนี้ไม่ดีเลย สาวน้อยคนนี้ยังเด็กเกินไป แต่ความอยากรู้อยากเห็นมากมายขนาดนี้ ถ้าเกิดว่าเจอคนไม่ดีเข้าจะเป็นยังไง?

ปกติแล้วซ่างกวนหงไม่เคยใส่ใจเรื่องของคนอื่นมาก่อนเลย และก็ไม่มีทางคิดเรื่องพวกนี้อย่างแน่นอน แต่ว่าตอนนี้พอเขาได้เห็นรอยยิ้มที่สดใสของสาวน้อยคนนี้ เขาก็คิดว่าควรให้สาวน้อยได้ตระหนักรู้ถึงความอันตรายบ้าง