บทที่ 1521 การเลือกปฏิบัติ（1）

แต่ว่าเขาต้องเริ่มเรียนหนังสือตั้งแต่ตอนที่เริ่มพูดได้ เรียนรู้ความรู้ด้านต่างๆ ดังนั้น เขาก็เลยรู้อะไรมากกว่าคนทั่วไปมาก！！

ตอนเด็กๆ ครอบครัวของเด็กคนนี้น่าจะสอนความรู้ด้านนี้ให้เธอมากมาย แล้วเด็กคนนี้ก็ฉลาดเป็นพิเศษอีกด้วย แถมยังมีพรสวรรค์ในด้านนี้ ถึงได้สังเกตเห็นได้อย่างแม่นยำขนาดนี้

“คุณลุงคะ หนูพูดถูกไหม? คุณลุงเสียใจเพราะคนคนหนึ่งรึเปล่าคะ? ” ถังจื่อซียังไม่ลืมเรื่องเมื่อกี้ แล้วอีกอย่างแต่ไหนแต่ไรมา เจ้าเพื่อนตัวน้อยถังจื่อซีนี้จะเป็นคนแก้ปัญหาจากต้นเหตุเสมอ สำหรับเรื่องที่เธออยากทำแล้ว เธอไม่เคยยอมแพ้กลางทางเลย

“ใช่ ลุงเศร้าใจเพราะว่าคนคนหนึ่งน่ะ”ตอนแรกซ่างกวนหงรู้สึกว่าเขาพูดไปเด็กคนนี้ก็ไม่เข้าใจหรอก แต่ว่ามันก็ชัดเจนว่าเด็กคนนี้รู้ทุกอย่าง แถมยังรู้ดีมากด้วย ในเมื่อเธอพูดถูกแล้ว ซ่างกวนหงก็จะไม่ปิดบังอีกต่อไป

ในที่สุดถังจื่อซีก็ได้รับคำตอบจากซ่างกวนหง พอรู้ว่าตัวเองไม่ได้พูดอะไรผิด ถังจื่อซีก็ยิ้มกว้างขึ้น

ถังจื่อซีคิดครู่หนึ่ง แล้วก็อดไม่ได้ที่จะถามอีกคำถาม “แล้วคนคนนั้นเป็นใครคะ? ภรรยาเหรอ? หรือว่าลูก? ”

ซ่างกวนหง：“……”

ซ่างกวนหงเงียบไปครู่หนึ่ง หลังจากนั้นก็พูดว่า：“ภรรยา……หรือก็มีลูกด้วยแหละ”

ซ่างกวนหงใช้คำว่าหรือ เพราะว่าสำหรับเรื่องของลูกแล้ว ซ่างกวนหงรู้สึกว่าตอนนี้อารมณ์ของเขามันค่อนข้างจะซับซ้อน

“พวกเขาเป็นอะไรเหรอคะ? ”ถังจื่อซีสัมผัสได้ถึงความเศร้าของซ่างกวนหงในตอนนี้ และก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกทุกข์ใจไปกับเขาด้วย

ภรรยากับลูกของเขาเป็นอะไรเหรอ？

เมื่อกี้เห็นเขาดูเสียใจ ทุกข์ใจขนาดนั้น หรือว่าภรรยากับลูกของเขาไม่อยู่แล้วรึเปล่า?

“พวกเขา……”ซ่างกวนหงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “ภรรยาของลุง ลุงตามหาเธอมาหลายปีมากแล้ว แต่ว่าก็หาไม่เจอ”

ตอนที่ซ่างกวนหงพูดประโยคนี้นั้น เสียงของเขาก็อึมครึมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่ว่ามันไม่ได้มีความเงียบสงัดที่กดดันให้คนอื่นรู้สึกหายใจไม่ออกเหมือนในเวลาปกติของเขา ความเศร้าของเขาก็ได้จางหายไปมากแล้ว น่าจะเพราะกลัวว่าจะทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัว

หรือบางทีอาจจะเป็นเพราะว่าตอนที่คุยกับเธอนั้น มันทำให้เขาลืมความเศร้าไปโดยไม่รู้ตัว

“ถ้ายังงั้นคุณยังจะตามหาเธอเจอไหมคะ? ”ถังจื่อซีกะพริบตาปริบๆ เธอไม่ได้พูดคำพูดปลอบใจ แต่กลับถามกลับแทน

ตามหามาหลายปีก็หาไม่เจอ แล้วยังจะสามารถหาเจอได้รึเปล่า?

ซ่างกวนหงชะงักไป เขาเม้มปาก แล้วก็สูดหายใจเข้าลึกๆ ถึงได้ตอบว่า “หาไม่เจอแล้วล่ะ”

ความจริงเขารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าจะหาไม่เจอ แต่ว่าเขาไม่อยากจะยอมรับมัน ได้แต่หลอกตัวเองไปเรื่อยๆ

“ทั้งๆ ที่คุณลุงรู้ว่าหาไม่เจอแล้ว แล้วทำไมยังต้องไปตามหาอีกล่ะคะ? คุณลุงต้องไปตามหาทั้งๆ ที่หาไม่เจอ นั่นจะไม่ทำให้เสียใจ หรือทุกข์ใจมากกว่าเดิมอีกเหรอคะ? ”ความจริงแล้วถังจื่อซีไม่ได้รู้จักการปลอบคนเก่งขนาดนั้น เธอแค่มองเรื่องนี้ด้วยความคิดและความเข้าใจของเธอเอง

ซ่างกวนหงใจสั่นในทันที ใช่ ทั้งๆ ที่เขารู้ว่าหาไม่เจอแล้ว แต่ก็ยังจะดึงดันไปตามหาให้ได้ ผลลัพธ์มันก็จะมีแต่ทำให้เขาเสียใจ และทุกข์ใจมากขึ้นเท่านั้น

ต้องให้เด็กห้าขวบมาบอกหลักเหตุผลนี้กับเขางั้นเหรอ？！

ความจริงไม่ใช่ว่าเขาไม่เข้าใจ แต่ว่าเขาแค่ไม่อยากเผชิญหน้ากับมันต่างหาก

เด็กคนนี้ไม่ได้แค่ฉลาด แต่ว่าเธอยังคงเฉลียวและปราดเปรียวด้วย แวววาวและเปล่งประกายมาก

“คุณแม่บอกว่า การที่เราไปทำเรื่องที่เรารู้อยู่แล้วว่ามันไม่มีผลลัพธ์ มันเป็นการเสียเวลา เสียเวลาชีวิต คุณลุงทำแบบนี้ไม่ถูกนะคะ”เพื่อนตัวน้อยถังจื่อซีเห็นว่าซ่างกวนหงไม่พูดอะไร ก็เริ่มพูดคำพูดที่ลึกซึ้งและทรงพลัง

“หนูพูดถูก ที่ลุงทำแบบนี้ไม่ถูกเลย”สีหน้าของซ่างกวนหงดูมึนไปเล็กน้อย คำพูดนี้เขาไม่ได้แค่ตอบถังจื่อซีเท่านั้น แต่ว่ามันเป็นการบอกตัวเขาเองด้วย

เขาตามหาเธอมา 25 ปีแล้ว จากพละกำลังขององค์กรโกสต์ซิตี้ บวกกับความสามารถของเขา แต่กลับไม่ได้ข้อมูลเลยแม้แต่นิดเดียวตลอด 25 ปี แสดงว่ามันมีเพียงแค่ผลลัพธ์เดียวเท่านั้น ก็คือเธอไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้ว

แต่ว่าเขาก็ยังหลอกตัวเองยังไม่ยอมแพ้ แม้แต่คิดด้วยซ้ำว่า จะตามเธอไป บางทีอาจจะได้เจอเธอในอีกโลกหนึ่งก็ได้

เขาได้รับการฝึกอบรมเลี้ยงดูเื่พื่อเป็นทายาทขององค์กรโกสต์ซิตี้มาตั้งแต่เด็กๆ พลังใจของเขานั้นแข็งแกร่งกว่าคนอื่นมาก แต่เขาก็พบว่าหลายปีมานี้ ความคิดของเขามันลบขนาดนี้เลย

หลายปีมานี้ เขาละทิ้งอะไรไปมากมาย เขาไม่สนใจเรื่องขององค์กรโกสต์ซิตี้อีก โยนเรื่องทุกอย่างให้กับมู่เฉิงแทน

！！