บทที่ 1522 การเลือกปฏิบัติ（2）

เขาเข้าใจตั้งนานแล้ว

แต่ว่าหลังจากเข้าใจความจริง เขาก็ยังคงเลือกที่จะหลอกตัวเอง ความจริงหัวใจของเขาก็ค่อยๆ ยอมรับทีละนิด ไม่อย่างนั้นเขาก็คงไม่มีความคิดที่จะจากไปตามเธอหรอก

มันคือความจริงที่เขารู้และเข้าใจดีมาตั้งนานแล้ว ถึงแม้ว่ามันจะหนักหนาและเจ็บปวด แต่ว่าการที่อยากจะหลุดพ้นจากความเจ็บปวดนี้ มันง่ายกว่าการที่ต้องสูญเสียคนรักไป

หลายปีที่ผ่านมานี้ถ้าเกิดว่าเขาไม่หลอกตัวเอง และเขาไม่ค่อยหลีกหนี ความจริงเขาคงจะหลุดพ้นออกมาจากความเจ็บปวดได้ตั้งนานแล้ว

เขารักเธอ แต่ว่าการที่เธอจากไปแล้วมันคือความจริง เขายังมีชีวิตอยู่ เขาสามารถคิดถึงเธอได้ และยังสามารถรู้สึกเศร้าโศกเมื่อเวลาที่คิดถึงได้ แต่ว่าเขาไม่ควรหมดอาลัยตายอยากอยู่แบบนี้ ไม่ควรอยู่แต่ในความเจ็บปวดและไม่สามารถถอนตัวออกมาได้แบบนี้

เขายังมีชีวิตอยู่ อย่างน้อยเขาก็ควรจะใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดาทั่วไป ถ้าเกิดว่าเขาใช้ชีวิตเหมือนเมื่อก่อน แล้วมันจะแตกต่างอะไรกับการตายกันล่ะ?

และความคิดที่จะฆ่าตัวตายที่เขาเคยมีก็ไม่ควรจะมีด้วย ละการฆ่าตัวตายก็เป็นการกระทำของคนขี้ขลาดที่จะหลีกหนีความจริง ดังนั้น เขาควรจะมีชีวิตต่อไป

ถ้าเกิดว่าเขาสามารถตามหาลูกของตัวเองเจอได้ เขาก็จะมีความสุข ไม่เพียงแค่จะใช้ความหวังใหม่มาเพื่อปกคลุมความเจ็บปวดที่เคยมีเท่านั้น แต่อีกเหตุผลหนึ่งก็คือเด็กคนนี้คือครอบครัวของเขา เขาก็ควรจะรักเธอ เขาต้องรักเธออย่างแน่นอน

“คุณลุงคะ คุณลุงเชื่อฟังดีมากเลย”ถังจื่อซีพอใจกับผลลัพธ์นี้อย่างเห็นได้ชัด เธอหยิบช็อกโกแลตในกระเป๋าเสื้อแล้วก็ส่งให้ซ่างกวนหง “คุณลุงคะ นี่คือรางวัล ช็อกโกแลตชิ้นนี้หนูแอบซ่อนเอาไว้เลยนะ ยังไม่ทันได้กินเลยด้วย”

ถังจื่อซีรู้สึกเสียดายนิดหน่อย เธอชอบกินของหวาน แต่ว่าคุณแม่ไม่ให้ฉันกินเยอะ ดังนั้นบางทีเธอก็เลยแอบซ่อนเอาไว้ชิ้นหนึ่ง แน่นอน จริงๆ แล้วเธอก็เป็นเด็กดีและมีเหตุผล

เธอไม่ได้ซ่อนไว้เยอะ เพราะเธอรู้ว่าคุณแม่หวังดีกับเธอ การกินของหวานมากเกินไปจะไม่ดีต่อฟัน

ซ่างกวนหงมองไปที่ช็อกโกแลตที่ถังจื่อซียื่นมาให้ เขากะพริบตา หลังจากนั้นก็ยิ้มออกมา ครั้งนี้เป็นครั้งที่เขายิ้มออกมาจริงๆ มันคือรอยยิ้มที่ชัดเจน ไม่ได้ฝืนและก็ไม่ได้แข็งทื่อต่อไป

ตอนนี้เอง คนที่ผู้ดูแลจ้งคอยเฝ้ารออยู่ก็ออกไปแล้ว เขาก็กระโดดลงมาจากหน้าต่างพอดี ผู้ดูแลจ้งหยุดอยู่ตรงหน้าหัวหน้าของตัวเอง หลังจากนั้นก็เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของหัวหน้า

ตอนที่ผู้ดูแลจ้งกระโดดลงมานั้นไม่ทันเห็นถังจื่อซี เพราะว่าเธอยืนอยู่ตรงตำแหน่งที่ใกล้กับหน้าต่าง แถมเธอยังตัวเตี้ยอีกด้วย

ประเด็นคือผู้ดูแลจ้งไม่ได้คิดเลยว่าจะมีคนอื่นยืนอยู่ด้วย เพราะถึงยังไงหัวหน้าก็ยืนเงียบๆ อยู่ตรงนั้น ถ้าเกิดว่ามีคนอื่นอยู่ ผู้ดูแลจ้งก็คิดว่ามันไม่น่าจะเป็นแบบนี้

และพอผู้ดูแลจ้งกระโดดลงมาแล้ว ก็ลงมาตรงกลางแล้วซ่างกวนหงกับถังจื่อซีพอดีเลย ผู้ดูแลจ้งหันหน้าให้กับซ่างกวนหงพอดี ดังนั้นตอนนี้เพื่อนตัวน้อยถังจื่อซีก็บังเอิญอยู่ด้านหลังของผู้ดูแลจ้งพอดี เขาก็เลยไม่เห็นเธอ

ตอนนี้ผู้ดูแลจ้งได้เห็นแค่รอยยิ้มของหัวหน้าเขา แล้วก็รู้สึกช็อกตาค้างไปในทันที

นี่มันเรื่องอะไรกัน？

หัวหน้าของเขากำลังยิ้มอยู่งั้นเหรอ？

กี่ปีแล้วที่เขาไม่ได้เห็นหัวหน้ายิ้ม？

นี่หัวหน้าของเขากำลังยิ้มอยู่จริงๆ งั้นเหรอ？！

และมันยังเป็นรอยยิ้มที่เป็นธรรมชาติ จริงใจ แม้กระทั่งทำให้คนรู้สึกอบอุ่นได้

เมื่อกี้เขาก็แค่เสียเวลาอยู่ข้างบนแป๊บเดียวเอง สรุปแล้วเขาพลาดอะไรไปบ้าง?

“หัว……หัวหน้าครับ เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ? ”ผู้ดูแลจ้งแน่ใจเป็นอย่างยิ่งว่า ถ้าเกิดว่าไม่ได้เกิดอะไรขึ้น หัวหน้าของเขาก็ไม่มีทางยิ้มอย่างแน่นอน

ถึงอย่างไรเสีย มันไม่ง่ายเลยกว่าที่เขาจะพูดให้หัวหน้ามาที่คฤหาสน์หยวนได้ เพื่อจะมาเจอคุณหนูใหญ่ของตระกูลถัง แต่ว่าเธอกลับไม่มา เห็นได้ชัดว่าก่อนหน้านี้ตอนที่หัวหน้าอยู่ชั้นบนเขาดูผิดหวังมาก ตอนนั้นเขาก็ยังรู้สึกได้ถึงความหมดอาลัยตายอยากของหัวหน้าอีกด้วย

สรุปแล้วมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ถึงทำให้หัวหน้ายิ้มได้ขนาดนี้?

แต่ว่าตอนที่ซ่างกวนหงเห็นผู้ดูแลจ้งที่กระโดดลงมาอยู่ตรงหน้าเขาโดยบังเอิญนั้น รอยยิ้มของเขาก็แข็งทื่อไปในทันที สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ซ่างกวนหงรีบยื่นมือออกไปเพื่อดึงผู้ดูแลจ้งออก พอเห็นว่าเพื่อนตัวน้อยถังจื่อซียังยืนอยู่ด้านหลังแบบปลอดภัย ซ่างกวนหงถึงได้สบายใจ

“มี……มีอะไรเหรอครับ？”จู่ๆ ผู้ดูแลจ้งก็ถูกดึงออกไป ก็เลยรู้สึกมึนงงเล็กน้อย เขารู้ว่าหัวหน้าไม่มีความสุขเพราะว่าไม่ได้เจอคุณหนูใหญ่ของตระกูลถัง และเขาก็รู้ว่าหัวหน้าต้องไม่ชอบเขาบ้างแหละ

แต่ว่าหัวหน้าจะแสดงออกอย่างชัดเจนขนาดนี้ไม่ได้！！

ไม่ ไม่ใช่สิ ต่อให้หัวหน้าจะไม่ชอบเขาจริง แต่ว่าถ้าดูจากนิสัยของหัวหน้าแล้ว เขาไม่มีทางแสดงออกอย่างชัดเจนขนาดนี้หรอก