บทที่ 1525 เลือดย่อมข้นกว่าน้ำที่แท้จริง（1）

เขากับหัวหน้ารู้จักกัน มันไม่สมเหตุสมผลเลยที่เธอจะสงสัยเขาแค่คนเดียว ไม่ยุติธรรม ไม่ยุติธรรมเลยจริงๆ ผู้ดูแลจ้งแสดงออกให้เห็นว่าเขาไม่พอใจ

“ทำไมหนูไม่สงสัยหัว……เขาบ้าง？” ผู้ดูแลจ้งรู้สึกแปลกใจจริงๆ จนเขาอดไม่ได้ที่จะถามออกมา เขาอยากรู้มากกว่าสรุปแล้วสาวน้อยคนนี้คิดยังไงกันแน่

“เขาไม่ใช่คนไม่ดี แล้วทำไมหนูถึงต้องสงสัยเขาด้วยล่ะคะ? ”

ผู้ดูแลจ้งอึ้งไปเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขากับหัวหน้าอยู่ด้วยกัน แล้วทำไมหัวหน้าถึงจะไม่ใช่คนไม่ดี แล้วเขากลับเป็นคนไม่ดีแทนล่ะ?

“ทำไมล่ะ？ทำไมหัว……เขาถึงไม่ใช่คนไม่ดี？”ผู้ดูแลจ้งคิดไม่ออกจริงๆ

“เขาหน้าตาดีขนาดนั้นจะเป็นคนไม่ดีได้ยังไง”คำตอบนี้ของเพื่อนตัวน้อยถังจื่อซีดูมั่นใจมากขึ้นกว่าเดิมอีก

มุมปากของผู้ดูแลจ้งกระตุกอย่างรุนแรง เขานึกไม่ถึงเลยว่าคำตอบของเพื่อนตัวน้อยจะหยาบๆ แบบนี้ เพราะว่าหัวหน้าของเขาหน้าตาดีงั้นเหรอ?

ผู้ดูแลจ้งรู้สึกปวดหัวใจของเขาถูกโจมตีเป็นแสนครั้ง เขารู้ว่าหัวหน้าของเขาหน้าตาดี แต่ว่าเขาเองก็ไม่ได้แย่นะ สมัยวัยรุ่นเขาก็ดูดีบุคลิกดี ทำให้สาวนับพันหลงใหล

“แต่ว่าลุงก็มากับเขานะ ลุงก็เหมือนเขานั่นแหละ ในเมื่อเขาไม่ใช่คนไม่ดี ลุงก็ต้องไม่ใช่คนไม่ดีเหมือนกันสิ” ผู้ดูแลจ้งไม่ได้เถียงข้างๆ คูๆ เขากำลังพูดความจริงอยู่ ความจริงที่ชัดเจนมากเลยตอนนี้

“พวกคุณไม่เหมือนกันอย่างแน่นอนค่ะ”ถังจื่อซีส่ายหัว เห็นได้ชัดว่าความสงสัยในตัวของผู้ดูแลจ้งยังไม่หมดไป

ผู้ดูแลจ้งอยากจะถามเหตุผลต่อ แต่ว่าในตอนนี้เอง จู่ๆ เสียงของเฟิ่งเหมียวเหมียวก็ลอยมา “จื่อซี จื่อซี หนูอยู่ไหน？”

เดิมทีเฟิ่งเหมียวเหมียวกำลังปรึกษาเรื่องสำคัญกับคุณนายหลี่ เพราะว่าปกติแล้วถังจื่อซีเป็นเด็กที่รู้ว่าอะไรควรอะไรไม่ควรอยู่แล้ว และเธอก็เป็นเด็กดีมาก เด็กน้อยทั้งสองคนกำลังเล่นกันอย่างจริงจัง ไม่มีทางวิ่งไปมั่วซั่วอย่างแน่นอน และตระกูลหยวนก็ปลอดภัยมาก เฟิ่งเหมียวเหมียวก็เลยไม่ได้จับตามองเด็กน้อยทั้งสองคนตลอดเวลา แค่หันมามองบ้างเป็นบางครั้งบางคราว

ตอนที่เฟิ่งเหมียวเหมียวเงยหน้าขึ้นมามองอีกครั้งถังจื่อซีก็หายไปแล้ว เธอตกใจมาก จื่อซีไปไหน?

ถึงแม้ว่าตอนนี้จะอยู่ที่คฤหาสน์หยวน และที่คฤหาสน์หยวนก็ปลอดภัยมาก แต่ว่าพอไม่เห็นถังจื่อซี เฟิ่งเหมียวเหมียวก็รู้สึกร้อนใจ ยิ่งตอนที่เธอไปถามถังจื่อโม่ แล้วเขาไม่รู้อะไรเลย

ก่อนหน้านั้นถังจื่อโม่จริงจังกับการค้นคว้ามากเกินไป ก็เลยไม่ทันเห็นว่าถังจื่อซีออกไป

น้ำเสียงของเฟิ่งเหมียวเหมียวเต็มไปด้วยความวิตกกังวลและรีบร้อน

“คุณย่าน้อยตามหาหนูแล้ว หนูต้องไปแล้วนะคะ ไว้เจอกันใหม่นะคะคุณลุง”ถังจื่อซีคือเด็กน้อยที่รู้เรื่องรู้ราว เธอฟังออกว่าเฟิ่งเหมียวเหมียวร้อนใจมาก ก็เลยจะปล่อยให้เฟิ่งเหมียวเหมียวเป็นกังวลไม่ได้

ซ่างกวนหงรู้สึกไม่เต็มใจเล็กน้อย ถึงแม้ว่าเวลาที่ได้พูดคุยกับสาวน้อยคนนี้จะสั้น แต่ว่าซ่างกวนหงก็รู้ว่าเขาชอบสาวน้อยคนนี้มาก และเขาก็ไม่อยากให้เธอจากไปแบบนี้จริงๆ

แต่ว่าครอบครัวของสาวน้อยคนนี้กำลังตามหาเธออยู่ เขาห้ามไม่ได้อยู่แล้ว

“อืม ไว้เจอกันใหม่นะ”ซ่างกวนหงตอบรับเบาๆ แล้วก็พยายามกดความไม่เต็มใจไว้ภายในใจ

ถังจื่อซีหันหลังวิ่งออกไป แต่ว่าหลังจากวิ่งไปได้สองก้าว ถังจื่อซีก็หยุด แล้วก็หันกลับมาหาซ่างกวนหง “คุณลุงมีวีแชทไหมคะ พวกเรามาเพิ่มเพื่อนกันเถอะ ต่อไปพวกเราจะได้แชทกันได้ โทรคุยกันได้ แล้ววิดีโอคอลกันได้ด้วย”

ความจริงแล้วถังจื่อซีก็ไม่อยากไปเหมือนกัน เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ทั้งๆที่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เจอคุณลุง แถมเธอก็ไม่รู้จักเขาด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร แต่ว่าเธอรู้สึกชอบคุณลุงคนนี้มาก

“วีแชทเหรอ ลุงไม่มีหรอก”ซ่างกวนหงอึ้งไป เขาไม่เคยชินกับการมีอะไรแบบนี้ ก็เลยไม่มี เห็นได้ชัดว่าถังจื่อซีรู้สึกผิดหวัง ถ้ายังงั้นเมมเบอร์โทรศัพท์เอาไว้ก็ได้ ถังจื่อซีก็รีบพูดเบอร์โทรศัพท์ของตัวเองออกมาหนึ่งรอบ

ซ่างกวนหงความจำดี เขาไม่ได้จด แต่แค่ฟังรอบเดียวก็จำได้แล้ว “อืม ลุงจำได้แล้ว”

ซ่างกวนหงอยากยิ้ม ดูท่าทางสาวน้อยคนนี้จะมีความประทับใจในตัวเขามาก แม้แต่ทิ้งช่องทางการติดต่อไว้ให้เขาเองเลย เพราะว่าอยากจะติดต่อกับเขา

“แต่ว่าคุยทางโทรศัพท์มือถือยังไม่สะดวกเท่าวีแชทนะคะ”ถังจื่อซีขมวดคิ้ว หลังจากนั้นก็หันไปหาผู้ดูแลจ้งอย่างไม่เต็มใจ “มีวีแชทไหมคะ? ”

“มี ลุงมี”ผู้ดูแลจ้งชะงักไป หลังจากนั้นก็พยักหน้าอย่างแรงด้วยความรวดเร็ว โชคดีที่ปกติแล้วเขาเป็นคนที่ชอบตามเทรนด์อยู่เสมอ เพราะฉะนั้นเขาก็มีพวกวีแชทอะไรแบบนี้อยู่แล้ว แล้วก็ใช้เป็นด้วย

“ถ้ายังงั้นหนูแอดลุงก็ได้”ถังจื่อซีหยิบโทรศัพท์ออกมา “หนูขอสแกนเพื่อแอดเพื่อนหน่อยค่ะ”