บทที่ 1533 ครบกำหนดสัญญา (1)

เธอจำได้ว่าคงจะเป็นช่วงหนึ่งปีให้หลัง ซือถูมู่หรงไม่พาเธอไปสถานที่อะไรจำพวกนั้นอีก คงจะบอกว่าหนึ่งปีให้หลังนั้น ซือถูมู่หรงก็ไม่พาเธอออกไปข้างนอกอีกเลยจะดีกว่า

เธอทำได้แค่เพียงรอซือถูมู่หรงอยู่ที่บ้านทุกวัน เมื่อตอนนั้น เธอแทบไม่ออกจากบ้านเลย

ทุกครั้งที่ซือถูมู่หรงเข้าร่วมงานเลี้ยงจะมีคู่ควงที่ตายตัวอยู่แล้ว แต่ไหนแต่ไรมาก็ไม่เคยพาเธอไปเลย

ตอนที่ซือถูมู่หรงคุยงาน ก็ยิ่งไม่พาเธอไปอยู่แล้ว สรุปแล้วสถานที่ที่ซือถูมู่หรงปรากฏตัวเธอจะไม่สามารถปรากฏตัวได้เป็นอันขาด

เธอเป็นคนรักที่ไม่อาจบอกกับใครได้ แน่นอนว่า ในช่วงเวลาห้าปีนี้เธอสำเหนียกในตัวเองมาโดยตลอด เธอเองก็ไม่เคยจะออกไปโชว์ตัวข้างนอกด้วยกันกับซือถูมู่หรงเลยเหมือนกัน ถึงแม้ว่าจะบังเอิญเจอกัน เธอก็จะหลบเลี่ยงไปด้วย

แต่ว่าตอนนี้ช่วงเวลาห้าปีของพวกเขาก็ได้ผ่านไปแล้ว เขายังคงไม่ปล่อยเธอไป หลิวหยิงโกรธมาก

เธอรู้ว่าสำหรับซือถูมู่หรงแล้วเธอนั้นไม่อาจให้ใครรับรู้ได้ ซือถูมู่หรงคงจะเห็นเธอเป็นสิ่งที่น่าอับอาย หลิวหยิงก็เลยจงใจไปหาเขาที่บริษัท

ตอนที่หลิวหยิงไปหาเขาที่บริษัท ยังจงใจวางแผนสร้างสถานการณ์ใหญ่โตออกมา เธอถึงขนาดที่บอกเด็กสาวที่หน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ว่าเธอเป็นแฟนของซือถูมู่หรงไปเลย

แล้วยังจงใจพูดเสียงดังอยู่ที่หน้าล็อบบี้ เดิมทีหลิวหยิงนึกว่าซือถูมู่หรงจะต้องให้คนไล่เธอออกไปแน่ ๆ แต่เธอนึกไม่ถึงเลยว่าเพียงไม่นานซือถูมู่หรงกลับลงมาเลยทันที ทั้งยังพาเธอขึ้นไปด้วย

เมื่อตอนนั้นซือถูมู่หรงยังโอบเอวเธอเข้าลิฟต์ไปด้วยกันอีกด้วย

ตอนนั้นหลิวหยิงมึนงงอยู่บ้าง เรียกสติกลับคืนมาไม่ได้เลย ก็เลยลืมขัดขืนออกไปเลย จึงได้ถูกซือถูมู่หรงโอบเข้าลิฟต์ไป หลังจากนั้นก็ได้ถูกเขาโอบเข้าห้องทำงานเข้าไป

สิ่งที่ทำให้เธอมึนงงยิ่งกว่าเลยก็คือนึกไม่ถึงเลยว่าซือถูมู่หรงจะไม่โกรธเลย และยังพูดกับเธออีกว่าต่อจากนี้เธอมาไม่จำเป็นต้องแจ้ง ตรงขึ้นมาที่ห้องทำงานเขาได้เลย

หลังจากนั้นแผนการรนหาที่ตายที่เธอได้สั่งสมเอาไว้เต็มไปหมดก็ได้ล้มเหลวไปหมด

หลังจากนั้นตลอดทั้งบ่ายเธอก็ได้ถูกเขารั้งอยู่ที่ในห้องทำงาน เขาทำงาน เธอมอง

รอจนถึงตอนที่เขาเลิกงานบอกว่าจะไปกินข้าวด้วยกัน เธอจึงเสนอมาที่นี่ แล้วตอนนี้พวกเขาก็มานั่งกันอยู่ที่นี่

ซือถูมู่หรงเห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยจะเข้ากับสถานที่แบบนี้เท่าไหร่นัก หลิวหยิงเห็นเขานั่งตัวแข็งทื่อออกมาเล็กน้อย คงจะเป็นเพราะว่าเสียงดังหนวกหูเกินไป และคงจะเป็นเพราะว่าบรรยากาศมันดูสกปรกซอมซ่อไปหน่อย แต่ซือถูมู่หรงก็ไม่ได้เสนอให้ออกไปจากที่นี่

หลิวหยิงมีความคิดไม่ตกอยู่บ้างเล็กน้อยว่าซือถูมู่หรงคิดยังไงกันแน่ คนอย่างเขาคงจะไม่เคยมาสถานที่อย่างนี้มาก่อน และจะต้องไม่ชินกับสถานที่อย่างนี้แน่ ๆ เลย ทำไมเขาถึงได้ฝืนตัวเองมาที่นี่เป็นเพื่อนเธออีกล่ะ?

ช่วงหลายวันมานี้ เขาผิดปกติตลอดเลย ผิดปกติมากเลย หลิวหยิงรู้ว่าเขาผิดปกติ หลิวหยิงเองก็ไม่ชินกับความผิดปกติอย่างนี้ของเขาเหมือนกัน เธออยากเปลี่ยนความผิดปกติจำพวกนี้ของเขาไป เธออยากให้เขากลับไปเป็นแบบเดิม แต่เธอก็เปลี่ยนมันไม่ได้

หลิวหยิงรู้ว่าพูดอะไรไปมันก็ไร้ประโยชน์ จึงไม่ได้พูดออกไปอีก เธอสั่งเมนูที่ตัวเองชอบมาเยอะมาก เพราะว่าธุรกิจของร้านอาหารข้างทางมันดีมาก จึงต้องรอนานหน่อย

ประธานซือถูมาที่นี่ก็ต้องรอเหมือนกัน ไม่ได้รับอภิสิทธิ์พิเศษเหมือนกับสถานที่ระดับสูงจำพวกนั้น

คนที่มาที่นี่มันเยอะมาก ผู้คนมากมายสัญจรไปมา แทบจะต้องเบียดเสียดกันถึงจะผ่านเข้าไปได้

ตำแหน่งที่ซือถูมู่หรงนั่งเยื้องไปทางด้านนอก ในตอนที่ผู้คนสัญจรไปมาจึงมักจะต้องมีคนไม่ระวังชนเข้ากับเขาอยู่ตลอด หลิวหยิงเห็นคิ้วของเขาขมวดเข้าด้วยกันอยู่หลายครั้ง