บทที่ 1534 ครบกำหนดสัญญา (2)

ถึงยังไงเรื่องพวกนั้นมันก็ไม่มีผลอะไรกับเธอ เธอไม่ได้ใส่ใจมันอยู่แล้ว!!

“ได้ยินอะไรมาบ้าง?” ดวงตาทั้งสองข้างของซือถูมู่หรงได้ทอดมองตรงเข้ามาที่เธอ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ในตอนนี้ดวงตาของเขาล้ำลึกเสียจนมองไปแล้วดูคาดเดาได้ยากอยู่บ้างเล็กน้อย

“ก็ได้ยินคุณหยวนคนนั้นพูดว่าพวกคุณสองตระกูลได้เตรียมการนัดบอดให้พวกคุณ ทั้งสองคนกำลังไปมาหาสู่กันอยู่ แล้วทั้งสองบ้านก็วางแผนจะเกี่ยวดองกัน ประมาณนี้ล่ะมั้ง” ถึงแม้ว่าหลิวหยิงจะไม่ได้ใส่ใจ แต่ผู้หญิงก็คงจะไวต่อเรื่องอย่างนี้กันมาตั้งแต่เกิดแล้ว อีกอย่างถึงยังไงมันก็เกี่ยวข้องกับเธออยู่บ้างนิดหน่อย ถึงยังไงเมื่อตอนนั้นความสัมพันธ์ของเธอกับซือถูมู่หรงก็ยังไม่ได้สิ้นสุดลง

“ไปได้ยินมาตอนไหน?” ดวงตาที่ล้ำลึกของซือถูมู่หรงได้หรี่ลงเล็กน้อย มือที่จากเดิมได้แนบอยู่ข้างลำตัวในตอนนี้ได้วางลงบนโต๊ะ แล้วเคาะลงไปเบา ๆ

“เมื่อหลายเดือนก่อนได้ล่ะมั้ง ฉันจำได้ไม่ค่อยแม่นเท่าไหร่” หลิวหยิงไม่ได้คิดอะไรมากมาย เพียงแค่พลั้งปากตอบกลับไปโดยไม่ได้คิดอะไร มันเป็นวันไหนเธอจำได้ไม่ชัดเจนเลยจริง ๆ เพราะว่าเธอไม่ได้ตั้งใจจะไปจดจำมันเลย

ซือถูมู่หรงมองเธอ จู่ ๆ ก็ได้ยิ้มออกมา ยิ้มออกมาด้วยความโกรธจัด เมื่อหลายเดือนก่อนเธอได้ยินคำพูดอย่างนั้นมาแต่กลับไม่ได้พูดอะไรกับเขาเลย ไม่ได้ถามอะไรเลยสักอย่าง และก็ไม่มีความผิดปกติใด ๆ เลยสักนิดเดียว เธอถึงขนาดที่แม้แต่เรื่องก็ยังจำได้ไม่ชัดเจนเลย

เธอมันไม่คิดอะไรเลยจริง ๆ

เธอนั้นเป็นผู้หญิงของเขา พวกเขาคบกันมาห้าปีแล้ว แล้วเธอได้ยินเขานัดบอดและไปมาหาสู่กับผู้หญิงคนอื่น กลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยสักนิดเดียว

ซือถูมู่หรงพอจะเข้าใจบ้างแล้วว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น เธอเล่าเรื่องเมื่อวันนั้นมาชัดเจนมาก เขายังพอจะจำได้อยู่บ้าง เมื่อตอนนั้นแม่ของเขาได้นัดกับคุณนายหยวน เขาได้ถูกแม่ของเขาเรียกไป ตอนนั้นหยวนชิงหยุนเป็นคนลงมารับเขา

คงจะเป็นตอนนั้นที่ถูกหลิวหยิงเห็นเข้าพอดี อย่างน้อยคำพูดที่หลิวหยิงได้ยินที่ในห้องน้ำในตอนหลังคงจะมีคนจงใจพูดให้หลิวหยิงได้ยินเข้าล่ะมั้ง

สำหรับเรื่องนั้นเขาไม่รู้อะไรเลยสักนิด และเห็นได้ชัดว่าเธอไม่ใส่ใจเลยสักนิดเดียว

“เรื่องเมื่อหลายเดือนก่อน? หืม?” ซือถูมู่หรงบอกกับตัวเองว่าอย่าโกรธ แต่เขากลับพบว่าเขาทนไม่ไหวแล้ว ผู้หญิงคนนี้ไร้หัวใจขนาดนั้นเลย ถึงได้ไม่สนใจอะไรเลยสักนิดในตอนที่ได้ยินเขาไปมาหาสู่กับผู้หญิงคนอื่น?

“หา? อา!” หลิวหยิงมองออกว่าเขาโกรธแล้ว หรือไม่เขาก็คงจะโกรธมาก่อนแล้ว เพียงแต่เมื่อก่อนหน้านี้เขาได้ข่มกลั้นมันเอาไว้ แต่ตอนนี้กลั้นมันเอาไว้ไม่อยู่อีกต่อไปแล้ว

“อย่าเข้าใจผิดไปเลย ฉันไม่ได้ตั้งใจแอบฟังเรื่องพวกนี้จริง ๆ คุณสบายใจได้เลย ฉันรับปากว่าจะมันจะไม่ส่งผลอะไรกับพวกคุณแน่นอน อีกอย่างเมื่อตอนนั้นฉันไม่ได้พูดอะไรเลย ทำเป็นไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น รับประกันเลยว่าจะไม่ทำลายเรื่องสำคัญของคุณแน่นอน” หลิวหยิงไม่อยากให้เขาเข้าใจผิดเพราะเรื่องนี้เลยจริง ๆ

เดิมทีซือถูมู่หรงยังเพียงแค่โกรธนิดหน่อยเท่านั้นเอง แต่ตอนนี้มาได้ยินคำพูดของหลิวหยิงเข้า เขาคิดว่าเขาอยากจะบีบคอผู้หญิงคนนี้ให้ตาย ๆ ไปเสียให้ได้

“ฉันรู้ว่าคุณจะต้องแต่งงานอย่างแน่นอน และฉันเองก็รู้สถานะของตัวเองดีเหมือนกัน ฉันจะไม่ทำเรื่องอะไรที่มันจะเป็นการทำลายการแต่งงานของคุณแน่ และสัญญาห้าปีของพวกเรามันก็ได้สิ้นสุดลงแล้ว ตอนนี้ คุณแต่งงานของคุณไป ฉัน...” หลิวหยิงคิดว่าเธอจำเป็นจะต้องพูดไปให้ชัดเจน เธอไม่เคยมีความคิดอื่นกับเขามาก่อนเลยจริง ๆ นอกจากสัญญาห้าปีนั้นแล้ว ระหว่างเขากับเธอมันจะไม่มีอะไรอื่นอีก

“เธออะไร?” ดวงตาที่หรี่ลงของซือถูมู่หรงได้ทอดมองเธอ มันได้ประดับไปด้วยความเยือกเย็น แล้วก็ยิ่งเก็บงำความโกรธที่แทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้วเอาไว้ เขารู้ว่าเธอเฝ้ารอสัญญาห้าปีสิ้นสุดลงมาโดยตลอด แล้วก็เดินจากไป

หลังจากที่เดินจากไปแล้วล่ะ? ไปหาคนที่อยู่ในใจของเธอ?

“ฉันเองก็ไปทำเรื่องของตัวเอง” หลิวหยิงลอบถอนหายใจออกมา ถึงแม้ว่าระหว่างเขากับเธอจะมีเวลาเพียงแค่ห้าปีเท่านั้น ถึงแม้ว่าห้าปีนี้มันได้ผ่านไปแล้ว แต่หลิวหยิงรู้ว่ามีเรื่องมากมายที่มันกลับไม่มีทางที่จะเปลี่ยนแปลงมันไปได้อีกแล้ว

อันที่จริงเธอไม่เคยจะไปขบคิดให้ดีเลยว่าหลังจากที่สัญญาห้าปีของพวกเขาสิ้นสุดลงไปแล้วเธอจะไปทำอะไร บางทีก็อาจจะออกไปผ่อนคลายตามลำพังสักหน่อย ไม่ก็ไปเรียนอะไรสักหน่อย

ความรักอะไรพวกนี้อันที่จริงเธอก็ไม่ได้หวังสูงเกินไปอีกแล้ว อยู่กับซือถูมู่หรงมาห้าปีแล้ว เป็นคนรักที่ไม่อาจบอกใครได้มาห้าปี เธอจะยังมีสิทธิ์อะไรไปเรียกร้องขอความรักอีก