บทที่ 1536 ไม่ต้องให้เขามายุ่ง (1)

ทางไป๋ยี่รุ่ยได้วางสายไปแล้ว หลิวหยิงยืนอยู่ตามลำพังอีกสักพักนึง หลังจากนั้นก็ผันร่างกลับไป เดินไปยังที่นั่งเดิมของเธอ!!

ตอนที่หลิวหยิงกลับไป พบว่าซือถูมู่หรงกำลังจ้องมองเธออยู่ สายตานั้นมันเยือกเย็นมาก น่ากลัวมาก เหมือนกับว่าจะฆ่าคนเลยไม่มีผิด

หลิวหยิงรู้ว่าการชอบควบคุมเจ้ากี้เจ้าการของซือถูมู่หรงมันรุนแรงมากเป็นพิเศษ ห้าปีนี้ที่เธอได้อยู่ข้างกายของซือถูมู่หรงมา ซือถูมู่หรงไม่อนุญาตให้เธอติดต่อกับผู้ชายคนอื่นเลย อีกอย่างตรงจุดนี้ตอนแรกที่ในข้อตกลงมันก็ได้เขียนเอาไว้ชัดเจนแล้ว

ถ้าเป็นเมื่อก่อนหลิวหยิงคงจะอธิบายกับเขาไปสักหน่อย ไม่ว่าเมื่อก่อนเธอกับไป๋ยี่รุ่ยจะเป็นยังไง ห้าปีมานี้เธอไม่เคยติดต่อกับไป๋ยี่รุ่ยมาก่อนเลย สิ่งที่เธอรับปากซือถูมู่หรงแล้วก็ทำได้ทั้งนั้น ห้าปีมานี้ แต่ไหนแต่ไรมาเธอไม่เคยฝ่าฝืนเรื่องที่พวกเขาได้ตกลงกันในตอนแรกมาก่อนเลย

แต่ว่าตอนนี้ช่วงเวลาห้าปีมันได้ครบกำหนดแล้ว อย่างนั้นแล้วข้อตกลงของพวกเขามันก็ได้โมฆะไปแล้วเหมือนกัน หลิวหยิงก็เลยไม่คิดว่าเธอมีความจำเป็นจะต้องอธิบายอะไรกับเขาไปอีก

อีกอย่าง หลิวหยิงคิดว่าซือถูมู่หรงคงจะไม่รู้เหมือนกันว่าสายเมื่อกี้นี้ป็นใครโทรเข้ามา ถ้าเธออธิบายไป มันจะเป็นการหาเรื่องวุ่นวายเข้ามาเองแทน

หลิวหยิงไม่ได้พูดอะไรเลย นั่งลงไปทันที เมื่อกี้ตอนที่เธอไปโทรศัพท์ เถ้าแก่ได้ยกของมาเสิร์ฟบ้างแล้ว หลิวหยิงจึงเริ่มกินทันที

ซือถูมู่หรงเห็นเธอไม่พูดอะไรเลยสักคำเดียว เริ่มกินไปเลยทันทีอย่างนี้ มุมปากก็ค่อย ๆ ฉีกยิ้มเย็นออกมาช้า ๆ นี่เธอทำเป็นว่าเขาไม่มีตัวตนอยู่ตรงนี้?

หรือไม่ เธอก็อยากจะทำเป็นว่าเขาไม่มีตัวตนอยู่ตรงนี้มากเลย?

เมื่อกี้ไปรับสายของคนในดวงใจมา ตอนนี้เธอคงแทบอยากจะให้เขาหายตัวไปเลยล่ะมั้ง?

หลิวหยิงกินข้าว ซือถูมู่หรงไม่ได้กิน จ้องมองเธออยู่อย่างนั้น

ถึงแม้ว่าหลิวหยิงจะไม่คิดอะไรมากมายแค่ไหนก็กินไม่ลงแล้ว เธอเงยหน้าขึ้นมองไปทางเขา คิ้วได้ขมวดออกมาเบา ๆ “คุณจ้องฉันทำไม ถ้าคุณไม่อยากกินของที่นี่ งั้นคุณก็เปลี่ยนที่เอาเองอีกทีแล้วกัน”

หลิวหยิงรู้ว่าคนอย่างเขาจะต้องไม่เคยกินของที่นี่มาก่อนอย่างแน่นอน จะต้องปรับตัวไม่ได้ ให้เขามาที่นี่ค่อนข้างจะฝืนใจเขาอยู่บ้างจริง ๆ นั่นแหละ แต่ว่าเมื่อตอนที่หลิวหยิงเสนอไปในตอนแรกก็นึกไม่ถึงว่าเขาจะตอบตกลงมาเลยจริง ๆ

“ทำไม? อยากให้ฉันไปขนาดนี้เลย?” สายตาที่เยือกเย็นวาบผ่านออกมาจากในดวงตาที่หรี่ลงเล็กน้อยของซือถูมู่หรง เมื่อกี้ตอนที่เธอรับสายถึงแม้ว่าจะเดินออกไป แต่ทักษะการฟังของเขามันดีกว่าคนอื่นเสมอ เมื่อกี้นี้เขาได้ยินคำว่าเจอหน้ากันคำนั้นของเธอ เพราะว่าตอนที่เธอพูดว่าเจอหน้ากันคำนั้นน้ำเสียงได้สูงขึ้นเล็กน้อย

ดังนั้นแล้ว จึงไม่ยากที่จะคาดเดาได้ว่าผู้ชายคนนั้นได้นัดเจอเธอ และตอนที่เธอกลับมานั่งกินเมื่อกี้ ก็อดไม่ได้ที่จะมองโทรศัพท์อยู่หลายครั้ง แต่เธอก็ไม่ได้ปลดล็อก เห็นได้ชัดว่ากำลังดูเวลาอยู่

มองออกว่าเธอรีบร้อนมากเลย ดังนั้นแล้วผู้ชายคนนั้นคงจะนัดเจอเธอเย็นนี้

ดังนั้นแล้ว เธอเลยรีบร้อนอยากจะไล่เขาไปเร็ว ๆ

ไล่เขาไปให้เร็ว ๆ แล้วไปเจอคนในดวงใจของเธอ

เธอมันสุดยอดจริง ๆ !!

“ฉันเห็นคุณไม่ได้กินอะไรเลย คุณคงจะไม่ชินกับการกินของพวกนี้แน่ ๆ เลย คุณจะมาหิวอยู่อย่างนี้ไม่ได้นะคะ” เมื่อกี้หลิวหยิงไม่ได้คิดอะไรมากมายเลยจริง ๆ เธอจึงคิดว่าซือถูมู่หรงคงไม่ชินกับการกินอะไรพวกนี้ จะมาปล่อยให้เขาทนหิวอยู่ตลอดอย่างนี้ไม่ได้

“เย็นนี้หลังจากที่กลับไปเธอทำให้ฉันกิน” ซือถูมู่หรงไม่รู้ว่ายอมรับคำพูดในตอนนี้ของเธอไปหรือเปล่า เพียงแต่ว่าเสียงของเขาในตอนนี้มันฟังดูเรียบนิ่ง ฟังไม่ออกถึงอารมณ์อะไรมากมายนัก

“เย็นวันนี้?” หลิวหยิงได้ยินคำพูดของเขาก็ได้อึ้งไปอย่างเห็นได้ชัด ไป๋ยี่รุ่ยบอกว่าเจอกันเย็นนี้ แล้วยังรีบร้อนมากเลย จะต้องมีธุระสำคัญมากแน่ ๆ เลย ไป๋ยี่รุ่ยถึงขนาดที่บอกว่าพรุ่งนี้มีความเป็นไปได้ว่ามันจะไม่ทันแล้ว เธอรับปากไป๋ยี่รุ่ยแล้วว่าจะต้องไปให้ได้