บทที่ 1537 ไม่ต้องให้เขามายุ่ง (2)

ถึงแม้ว่าเธอจะชอบไป๋ยี่รุ่ยมาโดยตลอด แต่ไป๋ยี่รุ่ยไม่ชอบเธอ ไป๋ยี่รุ่ยไม่เคยรู้ความคิดของเธอมาก่อนเหมือนกัน เย็นนี้ไป๋ยี่รุ่ยโทรหาเธอ ทั้งหมดก็เพื่อให้เธอช่วยทั้งนั้น ความเป็นไปได้อย่างมากเลยก็คือมันจะต้องเกี่ยวกับเวินลั่วฉิง มันจะนับว่าเป็นการนัดเดทได้ยังไง

แต่ว่าคำอธิบายของหลิวหยิงยังไม่ทันได้พูดออกไป น้ำเสียงที่เย็นชานั้นของซือถูมู่หรงก็ได้ดังเข้ามาเสียก่อน “ฉันตามใจเธอเกินไปใช่มั้ย?”

“หา...” หลิวหยิงได้ยิ้มออกมา “คุณซือถู ฉันให้คุณมาตามใจฉันเหรอ? คุณต้องเข้าว่าสัญญาห้าปีเมื่อก่อนหน้านี้ของพวกเรามันได้สิ้นสุดลงแล้ว ตอนนี้พวกเราไม่มีความสัมพันธ์อะไรกันแล้ว ตอนนี้คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับฉัน ตอนนี้ฉันอยากจะไปไหนก็ไป อยากจะทำอะไรก็ทำ คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง มันไม่เกี่ยวกับว่าคุณจะตามใจฉันหรือเปล่า อีกอย่างฉันก็ไม่ชอบใจเลยจริง ๆ”

หลิวหยิงพูดจบ ก็ไม่ได้สนใจเขาอีก เริ่มกินของตัวเอง ไอ้ผู้ชายพันธุ์เธอไม่อยากจะไปสนใจเลยจริง ๆ

เมื่อก่อนภายในระยะเวลาของข้อตกลงของพวกเขา เธอเชื่อฟังเขา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ทำตามเขาหมด นั่นก็เป็นเพราะว่าเธอเอาเงินเขามา เมื่อตอนนั้นเขาช่วยพ่อเธอเอาไว้ แต่ว่าสุดท้ายแล้วก็ช่วยชีวิตพ่อเธอกลับมาไม่ได้ แต่เมื่อตอนนั้นเขาก็ได้ช่วยพ่อเธอออกมาจากคุก และเขาก็ส่งแม่กับน้องชายเธอไปต่างประเทศอีกด้วย ไม่ได้ปล่อยให้เรื่องของพ่อส่งผลกระทบไปถึงแม่กับน้องชาย

เธอเองก็รู้ว่าห้าปีมานี้แม่กับน้องชายใช้ชีวิตอยู่ที่ต่างประเทศกันได้ไม่เลวเลยทีเดียว น้องชายเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยที่ไม่เลวเลย เธอรู้ว่าสิ่งเหล่านี้ก็เป็นสิ่งที่เขาได้ช่วยจัดเตรียมให้เหมือนกัน

เธอซาบซึ้งในบุญคุณของเขา ในห้าปีนี้เธอก็เลยทำตามคำสั่งของเขาไปอย่างเคร่งครัด ยอมเชื่อฟังทุกอย่าง เขาให้เธอทำอะไรเธอก็ทำทั้งนั้น

เช่นนั้นแล้วเมื่อเป็นสิ่งที่เธอไม่อยากทำ เธอก็ไม่เคยขัดคำสั่งมาก่อนเลย ถึงแม้ว่าในช่วงแรก ๆ เขาจะเหยียบย่ำให้เธออับอายขนาดนั้น จงใจทรมานเธอ จงใจทำให้เธอลำบากใจ เธอก็อดทนอดกลั้นกับมันไปทั้งนั้น เพราะว่าเรื่องที่เขาได้รับปากเธอเอาไว้ก็ทำได้ทั้งนั้น ดังนั้นแล้วสิ่งที่เธอรับปากเขาเอาไว้ก็ต้องทำให้ได้เหมือนกัน

แต่เธอรับปากเขาแค่ห้าปี เธอขายให้เขาแค่ห้าปี ชีวิตหลังจากห้าปีมันเป็นของเธอเอง

เขาช่วยพ่อของเธอ แล้วยังจัดการชีวิตให้แม่กับน้องชายเธอด้วย และเธอก็ได้มอบช่วงเวลาห้าปีที่ดีที่สุดของผู้หญิงคนหนึ่งของเธอให้กับเขาไป พวกเขาทั้งสองคนก็ไม่มีอะไรติดค้างกันแล้ว เธอไม่คิดว่าเธอยังติดค้างอะไรเขาอีก

ซือถูมู่หรงตะลึงไปเล็กน้อย อันที่จริงเขารู้มาก่อนแล้วว่าเธอไม่ได้น่ารักว่าง่ายเหมือนอย่างที่แสดงออกมาในตอนปกติอย่างนั้น เขารู้มาโดยตลอดว่าเธอเป็นแมวที่ซ่อนเขี้ยวเล็บเอาไว้ตัวหนึ่ง

เขาอยากเห็นเธอแสดงเขี้ยวเล็บของเธอตอนหน้าเขามาโดยตลอด แต่เขาไม่นึกว่าตอนที่เธอแสดงเขี้ยวเล็บออกมานั้นจะร้ายกาจอย่างนี้

แน่นอนว่า ความร้ายกาจอย่างนี้ของเธอกับคนอื่นเขายินดีที่ได้เห็น เขายินดีที่จะเห็นเธอที่สดใสอย่างนี้

แต่เขี้ยวเล็บนี้ของเธอล้วนจู่โจมมาหาเขาทั้งนั้นเลย ความรู้สึกของซือถูมู่หรงมันไม่ดีเท่าไหร่นัก

ซือถูมู่หรงทอดมองหลิวหยิงที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตากินไปด้วยความรวดเร็วได้เหม่อลอยเล็กน้อย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

หลิวหยิงกินเร็วมาก ใช้เวลาเพียงไม่นานก็กินอิ่มแล้ว

หลิวหยิงเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย เห็นซือถูมู่หรงที่ไม่ได้กินเลยสักนิด “คุณจะกินไม่กิน? ไม่กินก็ไป”

“ฉันจะกลับไปกิน” คิ้วของซือถูมู่หรงเหมือนจะขมวดออกมาเล็กน้อย ของพวกนี้เขาไม่ชอบกินเลยจริง ๆ อีกอย่างเขาก็อยากกินของที่เธอทำอีกด้วย

“แล้วแต่คุณ” หลิวหยิงไม่ได้สนใจเขาอีก ตรงเข้าไปคิดเงิน ตอนที่หลิวหยิงกลับมา ซือถูมู่หรงยังนั่งอยู่กับที่ไม่ขยับไปไหน

“คุณกลับไปก่อนเถอะ ฉันมีนัด” ครั้งนี้หลิวหยิงไม่ได้ปิดบังไปเลยแม้แต่น้อย ไล่เขาไปเลยตรง ๆ และก็แจ้งไปตรง ๆ ว่าตัวเองจะไปเจอคนอื่น

ซือถูมู่หรงโกรธจนเจ็บปวดใจไปหมด เธอไล่เขามาอย่างนี้เลย? กลัวว่าเขาจะขัดขวางเดทของเธอ

ซือถูมู่หรงมองออกว่าเธอจะต้องไปเจอไป๋ยี่รุ่ยให้ได้ เว้นเสียแต่ว่าเขาจะจับเธอมัดบังคับพาเธอกลับไป แต่ซือถูมู่หรงไม่อยากทำอย่างนั้น

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาสามารถทำอย่างนั้นได้ และเขาก็ไม่ต้องไปกังวลอะไรมากมาย และถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอเองก็จะไม่มีทางที่จะทิ้งเขาไปหาคนอื่นด้วยเหมือนกัน

แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนกัน ตอนนี้สัญญาห้าปีของพวกเขาได้สิ้นสุดลงแล้ว ถึงแม้ว่าช่วงหลายวันนี้เขาจะเก็บเธอไว้ข้างกายตลอด แต่หัวใจของเธอมันได้บินออกไปนานแล้ว