บทที่ 1541 การนัดหมาย (3)

ไป๋ยี่รุ่ยวางแผนเรื่องทั้งหมดเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เขาสงบนิ่งมาก มองไม่ออกถึงสภาพจิตใจที่ฟุ้งซ่านออกมาเลยสักนิดเดียว!!

“พี่รู้หรือเปล่าว่าพี่ไปมอบตัวแล้วมันจะมีผลลัพธ์ยังไง?” หลิวหยิงรู้สึกว่าตอนนี้ทั้งร่างเหมือนกับว่าจะลอยปลิวออกไปหมด จนถึงตอนนี้เธอไม่กล้าเชื่อเลยว่าไป๋ยี่รุ่ยจะฆ่าคนได้

“ฉันรู้ ฉันก็ได้เตรียมพร้อมเอาไว้เรียบร้อยแล้วเหมือนกัน ชีวิตแลกด้วยชีวิต” สามารถบอกได้ว่าไป๋ยี่รุ่ยได้วางแผนที่จะเอาชีวิตแลกด้วยชีวิตเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

หลิวหยิงเห็นเขาพูดออกมาว่าชีวิตแลกด้วยชีวิตออกมาด้วยใบหน้าสงบนิ่ง ภายในใจของเธอมันก็รู้สึกช็อกขึ้นมา ยิ่งยากที่จะยอมรับมันได้มากกว่าเดิม จู่ ๆ เธอก็คิดประเด็นสำคัญอย่างหนึ่งขึ้นมาได้ “พี่ฆ่าใครไป?”

ไป๋ยี่รุ่ยตะลึงไปเล็กน้อย และก็ไม่ได้ปกปิดออกไปอีก จากนั้นก็เอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำมาว่า “ไป๋หยิง”

เดิมทีอารมณ์ของไป๋ยี่รุ่ยสงบนิ่งมาโดยตลอด แม้แต่ตอนที่พูดถึงที่ว่าชีวิตต้องแลกด้วยชีวิตก็ยังสงบนิ่งเป็นอย่างมาก แต่ในตอนนี้ตอนที่เขาพูดถึงไป๋หยิงขึ้นมามันได้เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

บนใบหน้าได้มีความโกรธและความเกลียดชังเพิ่มมาอย่างเห็นได้ชัด แล้วก็ยังมีรังสีฆ่าฟันที่ไม่ได้ปิดบังเลยแม้แต่น้อยนั้นอีก เหมือนกับว่าแทบอยากจะฆ่าไป๋หยิงให้ตายอีกครั้งไปเสียให้ได้

“ไป๋หยิง?” หลิวหยิงตื่นตกใจออกมาอีกครั้ง “เธอไม่ใช่พี่สาวต่างแม่ของพี่ที่คุณลุงเขารับมาคนนั้นหรอกเหรอ?”

เรื่องนี้หลิวหยิงรู้อยู่แล้ว เมื่อตอนนั้นตระกูลไป๋ยังไม่เกิดเรื่อง บ้านของพวกเธอก็ยังไม่เกิดเรื่องขึ้นเหมือนกัน ตอนที่เธอไปตระกูลไป๋ก็เคยเจอไป๋หยิงอยู่ครั้งนึง

เจอครั้งแรก ไป๋หยิงไม่เป็นมิตรกับเธอ แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร เพราะถึงยังไงเธอไปตระกูลไป๋ไม่ได้ไปหาไป๋หยิงอยู่แล้ว เธอกับไป๋หยิงเองก็ไม่มีทางจะมีความสัมพันธ์กันมากมายนักด้วยเช่นกัน

“เฮอะ...” ไป๋ยี่รุ่ยยิ้มเย็นออกมา ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะยิ้มเย็นออกมา แต่ก็ยังคงปิดซ่อนความโกรธและความเกลียดชังในดวงตาเอาไว้ “ใครจะรู้บางทีอาจจะไม่ใช่เลยก็ได้”

ตามที่ไป๋หยิงเคยพูดมาเมื่อก่อนหน้านี้ เมื่อตอนนั้นแม่ของไป๋หยิงพาไป๋หยิงไปหาผู้ชายมามากมาย แต่ผู้ชายพวกนั้นต่างก็รู้ทันแผนร้ายของแม่ของไป๋หยิงกันทั้งนั้น ต่างก็ไม่ยอมรับไป๋หยิงเป็นลูกกันทั้งนั้น

สุดท้ายพ่อของเขาก็ยอมรับ บางทีอาจจะเป็นเพราะว่าพ่อของเขาค่อนข้างที่จะหลอกง่าย หรือไม่บางทีไป๋หยิงก็อาจจะเป็นลูกสาวของพ่อเขา ดังนั้นแล้วพ่อของเขาถึงได้มองไม่ออกถึงช่องโหว่นี้

แต่สิ่งเหล่านี้มันต่างก็ไม่สำคัญแล้วทั้งนั้น เรื่องบางเรื่องมันได้เกิดขึ้นไปแล้ว มันไม่อาจจะกู้คืนกลับมาได้แล้ว ตอนนี้เขานอกจากความเกลียดชังก็เป็นความขยะแขยง ถ้าเลือกดูอีกที ไม่สิ เลือกอีกสักสิบครั้ง เขาก็ยังเลือกที่จะฆ่าไป๋หยิงเหมือนเดิมอยู่ดี ไม่มีความลังเลเลยสักนิดเดียว

“หมายความว่าอะไร?” หลิวหยิงตกตะลึงไป ได้ยินสิ่งที่ไป๋ยี่รุ่ยว่ามาแล้วก็หมายความว่ามันยังมีเงื่อนงำอื่นอีก แต่ถึงแม้ว่าไป๋หยิงจะไม่ใช่ลูกสาวของคุณลุงไป๋ ไป๋ยี่รุ่ยก็ไม่ถึงขนาดที่ต้องฆ่าไป๋หยิงมั้ง?

“ทำไมพี่ถึงต้องฆ่าเธอ เธอทำผิด พี่ก็ใช้วิธีการทางกฎหมายมาจัดการกับเธอก็ได้นี่ ทำไมต้องฆ่าเธอ?” หลิวหยิงรู้ว่าไป๋ยี่รุ่ยเป็นคนแยกแยะบุญคุณและความแค้นออกมาชัดเจน และเธอเองก็รู้เหมือนกันว่าไป๋ยี่รุ่ยเป็นคนใจอ่อนมาก

สามารถทำให้ไป๋ยี่รุ่ยลงมือฆ่าไป๋หยิงด้วยตัวเอง และจวบจนถึงตอนนี้ไป๋ยี่รุ่ยก็ไม่มีความรู้สึกนึกเสียใจกับสิ่งที่ได้ทำลงไปเลยสักนิด หลิวหยิงเชื่อว่าไป๋หยิงจะต้องทำเรื่องที่ชั่วร้ายมากเสียจนไม่อาจให้อภัยได้ ไป๋หยิงจะต้องสมควรตายจริง ๆ

แต่ว่าไป๋หยิงทำเรื่องที่สมควรตายลงไปมันก็สามารถลงโทษไป๋หยิงทางกฎหมายก็ได้ ทำไมไป๋ยี่รุ่ยถึงต้องทำลงมือฆ่าไป๋หยิงด้วยตัวเอง?

ไป๋ยี่รุ่ยฆ่าไป๋หยิงไป ถึงแม้ว่าทุกเรื่องที่เกิดขึ้นมันล้วนมีมูลเหตุทั้งนั้น ไป๋ยี่รุ่ยถึงแม้ว่าจะไม่ได้ชดใช้ด้วยชีวิต ก็จะต้องเข้าคุกอยู่ดี

ไป๋ยี่รุ่ยเงยหน้ามองไปทางหลิวหยิงแวบนึง ไม่ได้พูดอะไรออกมา ภายในใจของเขารู้ดี เรื่องจำพวกนั้นที่ไป๋หยิงได้ทำต่อเขาลงไป เกรงว่ากฎหมายคงจะไม่อาจจัดการได้

จะจัดการยังไง? จะพิพากษาโทษให้กับไป๋หยิงไปยังไง

ถ้าเขาเป็นผู้หญิง ไป๋หยิงเป็นผู้ชาย เรื่องนี้อาจจะยังพอพิพากษาโทษได้อยู่ แต่เขาเป็นผู้ชาย ไป๋หยิงเป็นผู้หญิง ในเรื่องจำพวกนี้ผู้หญิงเป็นฝ่ายที่อ่อนแอกว่ามาโดยตลอด

ถึงแม้ว่าเขาจะไปแจ้งความว่าไป๋หยิงวางยาเขา ทำเรื่องอย่างนั้นลงไป มันก็ต้องมีคนเชื่อถึงจะได้

ถึงแม้ว่าตำรวจจะเชื่อ แต่คาดว่าคงจะทำเป็นเรื่องตลกไปเสียมากกว่า และเกรงว่าคงจะไม่เดินคดีให้เลยนี่สิ