บทที่ 1542 บ้าเกินไปแล้ว (1)

เพราะว่าตอนนี้เธอไม่รู้ว่าควรพูดอะไรออกไปเลยจริง ๆ ปลอบไป๋ยี่รุ่ย? ในสถานการณ์อย่างนี้เหมือนกับว่าพูดอะไรไปมันก็ไม่เหมาะทั้งนั้น!!

“เธอยังเคยทำเรื่องไม่ดีกับฉิงฉิงด้วย เมื่อห้าปีก่อน หนึ่งวันก่อนการหมั้นหมายของฉิงฉิง เธอได้ทำให้ฉันสลบไป จากนั้นก็ให้คนจับฉิงฉิง คิดจะทำลายฉิงฉิง โชคดีที่เมื่อตอนนั้นฉิงฉิงได้หนีออกมาได้” ไป๋ยี่รุ่ยแน่นอนว่าเห็นความตื่นตกใจของหลิวหยิงแล้ว เขาก็อึดอัดใจอยู่บ้าง แต่สิ่งที่มีมากกว่ามันกลับเป็นความโกรธ

ไป๋หยิงไม่เพียงจะวางยาเขาเพื่อทำเรื่องที่น่าขยะแขยงจำพวกนั้นออกมาเท่านั้น ไป๋หยิงยังคิดจะทำร้ายเวินลั่วฉิงอีกด้วย ดังนั้นแล้ว เขาจะไม่มีทางจะยกโทษให้ไป๋หยิงเป็นอันขาด

“เธอ...เธอบ้าไปแล้วหรือไง?” ในที่สุดหลิวหยิงก็หาเสียงตัวเองกลับมาได้เสียที อย่างคนอย่างไป๋หยิง เธอเพิ่งจะเคยเจอครั้งแรกเลย มันน่ากลัวมากเลยจริง ๆ

“เรื่องมันเป็นอย่างนี้ พรุ่งนี้ฉันก็จะไปมอบตัว เรื่องอื่นที่มันสามารถปิดบังฉิงฉิงได้เธอก็ช่วยฉันปิดเอาไว้หน่อย” ไป๋ยี่รุ่ยไม่สนใจความคิดของคนอื่นเลย แต่เขาแคร์เวินลั่วฉิง เขาไม่อยากให้เวินลั่วฉิงรู้เรื่องสกปรกพวกนี้

“เดี๋ยวก่อน ถ้าพี่ฆ่าเธอเพียงแค่เพราะสาเหตุนี้ สถานการณ์มันเสียเปรียบกับพี่มากเลย” หลิวหยิงอ้าปากค้างด้วยความตกใจออกมาอย่างจัง เมื่อกี้เธอมัวแต่โกรธ ตอนนี้ถึงได้เพิ่งจะนึกถึงปัญหาที่เป็นจริงอย่างมากเรื่องนึงขึ้นมา

สิ่งที่ไป๋หยิงได้ทำกับไป๋ยี่รุ่ยลงไปเรื่องนั้น ไป๋ยี่รุ่ยจึงฆ่าไป๋หยิงไป สถานการณ์อย่างนี้มันเสียเปรียบต่อไป๋ยี่รุ่ยมากเลย

“ฉันรู้ ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ฉันจะไปมอบตัว อย่างมากมันก็แค่ชีวิตแลกด้วยชีวิต ฉันเพียงแค่ไม่อยากให้ฉิงฉิงรู้เรื่องนี้ก็เท่านั้น มันสกปรกเกินไป ไม่อยากให้เธอรู้” ตอนแรกเมื่อตอนที่เขาได้ฆ่าไป๋หยิงลงไปก็รู้ดีอยู่แล้ว แต่เขาก็ได้ฆ่าเธอไปอยู่ดี

“พรุ่งนี้พี่ไปมอบตัว ตำรวจจะต้องไปตรวจสอบแน่เลยใช่มั้ย? ตอนนี้ ไป๋หยิงอยู่ที่ไหน?” หลิวหยิงรู้มาโดยตลอดว่าไป๋ยี่รุ่ยแคร์เวินลั่วฉิงที่สุด เขาเห็นเวินลั่วฉิงสำคัญกว่าชีวิตของเขา ดังนั้นแล้วตอนนี้หลิวหยิงได้ยินคำพูดประโยคนี้ของเขาแล้วก็ไม่ได้แปลกใจอะไร

ตอนนี้หลิวหยิงเพียงแค่คิดว่าจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไง จะต้องทำยังไงถึงจะสามารถช่วงชิงสถานการณ์ที่เป็นประโยชน์กับไป๋ยี่รุ่ยมาได้

ตัวไป๋ยี่รุ่ยเองไม่ได้ใส่ใจ แต่เธอไม่อาจมองดูไป๋ยี่รุ่ยรนหาที่ตายอยู่เฉย ๆ ได้เลยจริง ๆ

“ที่คฤหาสน์” ไป๋ยี่รุ่ยโพล่งปากพูดกลับไปโดยไม่ต้องคิด นึกถึงจุดประสงค์ที่หลิวหยิงถามประโยคนี้ออกมา จึงได้พูดเสริมออกมาอีกประโยคนึง “เรื่องนี้เธอไม่ต้องไปสนใจ เธอเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง เรื่องพวกนี้ไม่เหมาะให้เด็กผู้หญิงอย่างเธอเข้าไปยุ่ง อีกอย่างเธอเองก็ไม่อาจไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ เย็นนี้ฉันให้เธอมา ก็เพื่อถึงตอนนั้นแล้วให้เธอช่วยติดต่อฉิงฉิงให้ฉันด้วย เพื่อให้การโอนหุ้นกับทรัพย์สินของฉันไปอยู่ในนามของฉิงฉิงจะได้เป็นไปอย่างราบรื่น”

ไป๋ยี่รุ่ยไม่มีทางให้หลิวหยิงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งไปจัดการเรื่องอย่างนั้นแน่ อีกอย่างมันก็ไม่มีความจำเป็นจะต้องจัดการอยู่แล้ว พรุ่งนี้เขาจะไปมอบตัวแล้ว ตำรวจจะจัดการยังไงก็ให้จัดการไป เขามันยังไงก็ได้อยู่แล้ว

หลิวหยิงแน่นอนว่าต้องรู้ความคิดของไป๋ยี่รุ่ยอยู่แล้ว เธอรู้ว่าตลอดมาไป๋ยี่รุ่ยเป็นคนใจอ่อน อีกอย่างเมื่อก่อนไป๋ยี่รุ่ยก็คอยปกป้องเธออย่างน้องสาวมาโดยตลอด แน่นอนว่าเขาจะต้องไม่ให้เธอไปเสี่ยงอันตรายอย่างแน่นอน

เขาคิดเผื่อเธอ กังวลแทนเวินลั่วฉิง แต่ทำไมเขาถึงไม่คิดเพื่อตัวเองบ้าง

ภายในใจของเขารู้ดีว่าสถานการณ์ในตอนนี้มันเสียเปรียบต่อตัวเขา แต่เขากลับไม่สนใจมันเลยสักนิด นี่เขาได้เตรียมพร้อมสำหรับการเอาชีวิตแลกด้วยชีวิตส่งตัวเองไปตายเรียบร้อยแล้วงั้นเหรอ?

“พี่ช่วยคิดเพื่อตัวเองสักหน่อยได้มั้ย พี่ช่วยคิดดูสักหน่อยว่าจะช่วยตัวเองให้รอดไปจากสถานการณ์ในตอนนี้ไปยังไงได้หรือเปล่า? จะช่วยตัวพี่เองยังไง?” หลิวหยิงรู้สึกเหมือนจะร้องไห้ออกมา ผู้ชายคนตรงหน้าเป็นคนที่โตมาด้วยกันกับเธอ เป็นคนที่เธอแอบชอบมาตลอด

แต่ตอนนี้เขากลับเกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้นมา พรุ่งนี้เขาไปมอบตัว จะต้องถูกต้องโทษเข้าจำคุกอย่างแน่นอน เพราะถึงยังไงเรื่องพวกนั้นที่ไป๋หยิงได้ทำไปในความคิดของคนอื่นแล้วมันไม่ได้มีความผิดถึงขนาดที่ต้องตายเลย

ไม่แน่ว่า ตำรวจจะไม่มีทางไปจริงจังกับเรื่องพวกนั้นที่ไป๋หยิงได้ทำลงไป ถ้าเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องที่ผู้ชายได้ทำกับผู้หญิงไป ผู้ชายคนนั้นก็จะต้องถูกต้องโทษแน่นอน