บทที่ 1546 จะเข้าไปหรือเปล่า? (2)

เพียงแต่นึกไม่ถึงว่าต่อมาทั้งสองบ้านต่างก็เกิดเรื่องกันขึ้น เธอไปอยู่กับซือถูมู่หรง ส่วนเขาก็ไปเจอคนที่ตัวเองรักสุดหัวใจ และคนที่เขารักสุดหัวใจคนนั้นก็ยังเป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธออีก

ตอนที่เธอรู้เรื่องนี้ เพียงแค่อวยพรให้เขาออกไปจากใจเท่านั้น เธอหวังว่าเขาจะมีความสุข เธอหวังมากกว่าว่าฉิงฉิงจะมีความสุข เมื่อตอนนั้นเธอคิดว่าเขาคบอยู่กับฉิงฉิงมันเป็นเรื่องที่ดีที่สุด

เพียงแต่นึกไม่ถึงว่า สุดท้ายพวกเขาทั้งสองคนกลับไม่อาจอยู่ด้วยกันได้

เมื่อกี้ฟังจากสิ่งที่เขาสื่อออกมาแล้วคงจะเป็นไป๋หยิงที่ทำเรื่องบางอย่างลงไปในระหว่างนั้น ดังนั้นแล้วจึงส่งผลทำให้สุดท้ายเขากับฉิงฉิงก็ต้องเลิกรากันไป

ดังนั้นแล้วก็เป็นไป๋หยิงทำร้ายเขา

และไป๋หยิงก็ยังทำเรื่องอย่างนั้นกับเขาลงไปอีก สมควรตายจริง ๆ

แต่ไม่ว่าไป๋หยิงจะสมควรตายแค่ไหน เขาก็ไม่อาจฆ่าไป๋หยิงไปแบบสุดโต่งอย่างนั้นได้เหมือนกัน

ตอนนี้เขาจะต้องทำยังไงดี?

ต้องทำยังไงดี?

เธอจะทำยังไงได้บ้าง? เธอจะช่วยเขาได้ยังไง?

หลิวหยิงเพิ่งจะพาเขามาที่บนเตียง มันเหนื่อยมากจริง ๆ ตอนนี้เธอก็เลยนั่งอยู่บนพื้นพรม มองเขา ในดวงตาได้เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ทำไม ในชีวิตของพวกเขามันจะต้องมีความทุกข์ทรมานขนาดนี้ด้วย

เธอคิดมาโดยตลอดว่าเธอทุกข์พอแล้ว แต่ตอนนี้ดูเหมือนกว่าเขาจะทุกข์กว่าเธอเสียอีก

หลิวหยิงรู้ว่าอาศัยกำลังของตัวเองมันไม่มีทางจะช่วยไป๋ยี่รุ่ยได้เลย

เธออยากช่วยไป๋ยี่รุ่ย มีเพียงแค่สองวิธี วิธีแรกคือไปหาฉิงฉิง แต่ไป๋ยี่รุ่ยไม่อยากให้ฉิงฉิงรู้เรื่องนี้ มุมปากของหลิวหยิงได้เม้มแน่นออกมา เธอเข้าใจความคิดของไป๋ยี่รุ่ย ไป๋ยี่รุ่ยนั้นไม่อยากให้ฉิงฉิงเห็นด้านที่เขามีสภาพจนตรอก สุดแสนจะรับได้อย่างนี้นั่นเอง

เขาอยากทิ้งภาพจำที่งดงามที่สุดให้ฉิงฉิง เพราะว่ารักมากเกินไป จึงได้แคร์มากเกินไป

เธอเข้าใจ เธอเข้าใจมันทั้งหมด

และตอนนี้วิธีที่สองที่เธอสามารถคิดได้ก็คือไปให้ซือถูมู่หรงช่วย แต่เธอไม่อยากไปให้ซือถูมู่หรงช่วย เธอไม่อยากมีส่วนข้องเกี่ยวกับซือถูมู่หรงไปอย่างนี้อีก ไม่อยากเลยจริง ๆ

อย่างข้อตกลงประหนึ่งการค้าขายแบบนั้นมันทำร้ายกันเกินไปจริง ๆ อีกอย่างถ้าเธอให้ซือถูมู่หรงช่วยไป๋ยี่รุ่ยไปจริง ๆ ชีวิตต่อจากนี้ไปเธอเกรงว่าจะยิ่งเหลือทนกว่าเดิมไปอีก

เธอรู้เหมือนกันว่าซือถูมู่หรงไม่มีทางช่วยไป๋ยี่รุ่ยแน่ ถ้าซือถูมู่หรงรู้เรื่องนี้เข้าจริง ๆ แล้วไม่ทำให้เรื่องมันแย่กว่าเดิมมันก็ไม่เลวอยู่หรอก แต่คิดอยากจะคาดหวังให้ซือถูมู่หรงช่วยไป๋ยี่รุ่ย ดูเหมือนว่าเธอจะฝันหวานไปแล้ว

“ตอนนี้ฉันควรจะต้องทำยังไงดี? ควรจะช่วยพี่ยังไงดี?” หลิวหยิงมองเขา น้ำเสียงประดับไปด้วยเสียงที่แหบแห้งออกมาเล็กน้อย ตอนนี้เธอเพิ่งจะค้นพบว่าตัวเองทำอะไรไม่ได้เลย

อันที่จริง ด้วยสถานะทางสังคมกับความมั่งคั่งในตอนนี้แล้ว ถ้าเขาอยากจะจัดการเคลียร์เรื่องนี้ให้เรียบร้อยจริง ๆ มันก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เลยเหมือนกัน

แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่คิดจะทำอย่างนั้นเลย เขาคนนี้ถึงแม้ว่าบางครั้งจะทำอะไรแบบดันทุรังอยู่บ้าง แต่กลับเป็นคนที่แยกแยะถูกผิดชัดเจนเลยคนนึง สิ่งที่เขาทำ เขาล้วนแล้วแต่จะต้องรับผิดชอบมันทั้งนั้น

ตอนนี้เขาจะโอนทุกสิ่งทุกอย่างของเขาไปให้ฉิงฉิง มันก็พิสูจน์แล้วว่าแต่ไหนแต่ไรมาเขาไม่เคยคิดจะใช้ประโยชน์จากสถานะกับเงินทองของตัวเองมาทำให้ตัวเองพ้นผิดมาก่อนเลย

หลิวหยิงคิดวิธีไม่ออกเลย เธอเองก็ไม่วางใจเขาเลยจริง ๆ เธอก็เลยเอาแต่นั่งอยู่บนพื้นพรมอยู่ตลอด ไม่ลุกขึ้น ไม่ไปไหนเลย

เธอนั่งอยู่อย่างนั้น มองเหม่อออกไป ก่อนหน้านี้เธอกำลังมองไป๋ยี่รุ่ยอยู่ แต่เธอค่อย ๆ เริ่มไม่รู้ขึ้นมาเหมือนกันว่าตัวเองกำลังมองอะไรอยู่

ตอนเริ่มแรกเธอกำลังคิดเรื่องไป๋ยี่รุ่ยอยู่ แต่ต่อมายิ่งคิดมันก็ยิ่งเยอะขึ้นเรื่อย ๆ เธอถึงขนาดที่นึกถึงซือถูมู่หรงขึ้นมาเลย ต่อมาก็เหมือนกับว่าจะเอาแต่คิดถึงเรื่องเธอกับซือถูมู่หรงทั้งนั้นเลย

เธอไม่รู้ว่าเธอกับซือถูมู่หรงมันนับว่าเป็นยังไงกัน เธอเองก็รู้อยู่ว่าเธอกับซือถูมู่หรงต่อจากนี้ไปมันจะยังไง?

สถานการณ์แบบนี้เมื่อก่อนเธอไม่เคยคิดมาก่อนเลย เธอคิดมาโดยตลอดว่าพอครบกำหนดห้าปี พวกเขาก็จะแยกทางกันไป เมื่อก่อนเธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าซือถูมู่หรงจะไม่ให้เธอไปเสียอย่างนั้น