บทที่ 1545 จะเข้าไปหรือเปล่า? (1)

ดังนั้นแล้วการมอบตัวจึงเป็นวิธีแก้ปัญหาที่ดีที่สุดแล้ว อีกอย่างเรื่องนี้มันก็ไม่อาจชักช้านานเกินไปได้เลย! ถ้าเกิดถึงตอนนั้นแล้วทางตำรวจค้นพบเรื่องไป๋หยิงเข้าก่อน แล้วมาจับไป๋ยี่รุ่ยอีกที ลักษณะของเรื่องมันก็จะเปลี่ยนไปโดยสมบูรณ์

หลิวหยิงไม่ได้พูดอะไรออกไปอีก ตอนนี้เธอไม่รู้ว่าควรจะต้องพูดอะไรออกไปเลยจริง ๆ เธอไม่อยากให้ไป๋ยี่รุ่ยมีเรื่องเลยจริง ๆ เธอรู้ว่าพรุ่งนี้ไป๋ยี่รุ่ยไปมอบตัว ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ต้องโทษประหารชีวิต ก็จะต้องเข้าคุกอยู่ดี

ใจเธอไม่อยากให้เขามีเรื่องอยู่เลย แต่เธอเองก็รู้ว่าถ้าเขาไม่ไปมอบตัว เรื่องมันก็จะยิ่งเลวร้ายกว่าเดิม ไป๋หยิงตายแล้ว เรื่องนี้มันจะต้องปิดเอาไว้ไม่อยู่อย่างแน่นอน ถ้าเกิดรอจนทางตำรวจตรวจพบเรื่องนี้ขึ้นมา สืบมาถึงตัวไป๋ยี่รุ่ย ถึงตอนนั้นแล้วรูปคดีมันจะยิ่งเลวร้ายกว่าเดิม

หลิวหยิงรู้ว่าสิ่งที่เธอทำได้ตอนนี้ก็มีเพียงแค่คิดหาวิธีลดโทษของไป๋ยี่รุ่ยให้เบาลงหน่อย แต่ถึงยังไงนั่นมันก็เป็นคดีฆาตกรรม ไม่ว่าจะลดโทษไปแค่ไหนมันก็ต้องเข้าคุกอยู่ดี ปัญหามันอยู่ที่ว่าต้องเข้าคุกกี่ปีก็เท่านั้น

ไป๋ยี่รุ่ยไม่อยากรบกวนเวลาของหลิวหยิง เขาก็เลยลุกขึ้น เตรียมที่จะออกไปด้วยกันกับหลิวหยิง เพียงแต่ทันทีที่เขายืนขึ้นมา ร่างมันก็ได้โงนเงนออกมาทันที จากนั้นก็ร่วงล้มลงไปทันที

“พี่? พี่ไม่เป็นไรใช่มั้ย?” หลิวหยิงตกใจไป ได้เข้าไปประคองเขาทันที แต่เดิมทีเธอได้เว้นระยะห่างกับไป๋ยี่รุ่ยอยู่เล็กน้อย ไป๋ยี่รุ่ยร่วงลงไปกะทันหันเกินไป และเมื่อกี้เธอก็เหม่อลอยไปหน่อย การเคลื่อนไหวของเธอจึงยังถือว่าช้าไปอยู่

มือของเธอเข้าไปรับไป๋ยี่รุ่ยขึ้นมาได้แค่ข้างเดียว รับเอาไว้ไม่ได้ ไป๋ยี่รุ่ยได้ร่วงลงไปกับพื้น

“พี่ไม่เป็นอะไรใช่มั้ย?” หลิวหยิงวิ่งเข้ามา ย่อตัวนั่งลง เห็นสีหน้าเขาขาวซีดเสียจนน่าตกใจ “ฉันจะเรียกรถพยาบาลมาให้”

บนร่างของไป๋ยี่รุ่ยเดิมทีก็บาดเจ็บอยู่แล้ว การออกกำลังกายเมื่อคืนใช้พลังงานมากเกินกำลังของเขาไป วันนี้ก็ยุ่งมาทั้งวันอีก ไม่ได้พักผ่อนเลยสักนิด ฝืนร่างกายมาตลอด

อันที่จริงตอนที่เขานั่งก็รู้สึกว่าร่างกายมันไม่ค่อยสบายเท่าไหร่นักอยู่แล้ว ก็เลยอยากจะรีบกลับไปเร็ว ๆ หน่อย เพื่อเลี่ยงไม่ให้หลิวหยิงเป็นกังวล แต่นึกไม่ถึงว่าพอลุกยืนขึ้นมารู้สึกได้เพียงแค่ว่าดวงตาทั้งสองข้างมืดไป แล้วก็สลบไปเลย

ดีที่เมื่อกี้หัวทิ่มลงมา ทิ่มลงไปจนเจ็บมาก เขาเลยเจ็บจนฟื้นขึ้นมา เขาเห็นหลิวหยิงจะโทรศัพท์ จึงดึงเธอเอาไว้ “อย่า ฉันไม่เป็นไร ก็แค่เหนื่อยเกินไป พักสักหน่อยก็ไม่เป็นอะไรแล้ว”

“แต่ว่าสภาพพี่ตอนนี้...” หลิวหยิงมองเขาที่ตอนนี้หน้าได้ไม่มีสีเลือดอยู่เลยสักนิด ยังไงก็ไม่อาจวางใจได้เลย

“ร่างกายของฉันรู้ดี บาดแผลก็หายดีเกือบจะทั้งหมดแล้ว ก็แค่เหนื่อย อย่าโทร ตอนนี้ฉันไม่อยากให้มีปัญหาใหม่แทรกเข้ามาอีก อีกอย่างฉันก็ไม่อยากให้ใครรู้ว่าเย็นนี้พวกเรามาเจอกันด้วย ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่นัดมาที่นี่หรอก” ไป๋ยี่รุ่ยทำอะไรก็คิดไปอย่างรอบคอบมาก ตอนนี้เขาเป็นฆาตกร เขาไม่อยากให้ใครรู้ว่าหลิวหยิงมีการติดต่อกับเขามากมายเกินไปในช่วงเวลานี้

เพื่อเลี่ยงไม่ให้หลิวหยิงต้องมาเกี่ยวพันกับในเรื่องนี้ด้วย

“ตอนนี้พี่จะตายอยู่แล้ว ยังคิดมากมายอีก...” หลิวหยิงโกรธขึ้นมานิดหน่อย เขาคิดแทนคนอื่นเอาไว้แล้วทุกอย่าง ทำไมถึงไม่คิดเพื่อตัวเองบ้าง

“ฉันไม่เป็นไรจริง ๆ แค่เหนื่อยจริง ๆ เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ได้พักมาบ้างแล้ว ฉันพักสักหน่อยก็ไม่เป็นไรแล้ว” ไป๋ยี่รุ่ยรู้ว่าเธอเป็นห่วง พยายามฉีกยิ้มออกมา เพื่ออยากให้เธอสบายใจ

“ฉันเหนื่อยจริง ๆ คืนนี้ก็จะพักอยู่ที่นี่แล้ว เธอกลับไปก่อนเถอะ” ก่อนหน้านี้ไป๋ยี่รุ่ยพยายามพยุงร่างไม่ให้ตัวเองร่วงลงไปยังไม่ได้รู้สึกอะไรอยู่หรอก แต่ตอนนี้เรื่องมันก็ได้จัดการเสร็จเรียบร้อยแล้ว พอร่วงลงไปอย่างนี้ จึงได้ค้นพบว่าตนเองนั้นแม้แต่แรงจะยืนก็ยังไม่มีเลย

ดีที่ที่แห่งนี้มันมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ในห้องส่วนตัวบางห้องจะมีห้องพักอยู่ด้วย ไป๋ยี่รุ่ยได้จองห้องส่วนตัวเอาไว้เป็นการชั่วคราว เดิมทีก็ไม่ได้คิดจะพักที่นี่ แต่ห้องส่วนตัวที่เขาจองเอาไว้ห้องนี้มันมีห้องส่วนตัวพอดีเลย

“เธอกลับไปก่อนเถอะ ฉันไม่เป็นไร” ตอนนี้ไป๋ยี่รุ่ยแม้แต่แรงจะยืนขึ้นมาก็ยังไม่มี แต่เขายังห่วงหลิวหยิงอยู่ อยากจะให้หลิวหยิงกลับไปก่อน

“ฉันพยุงพี่เข้าห้องรับรองไปก่อน” หลิวหยิงแทบจะถูกเขาทำเอาโกรธจะตายอยู่แล้ว หลังจากที่เขาร่วงลงไปก็ได้ฟุบอยู่บนพื้นอย่างนี้มาตลอด ลุกขึ้นมาไม่ได้เลย เขายังให้เธอไปก่อน แล้วยังบอกว่าตัวเองไม่เป็นอะไรอีก

หลิวหยิงเห็นการพูดจาลมหายใจอะไรพวกนี้ของเขามันก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรใหญ่โตเลยด้วย คงจะเหนื่อยอย่างที่เขาว่ามาจริง ๆ เพราะถึงยังไงเมื่อคืนไป๋หยิงได้วางยาอย่างนั้นไป เขากับไป๋หยิงได้เกิดเรื่องอย่างนั้นขึ้น

เรื่องอย่างนั้นเดิมทีแล้วมันก็กินแรงมากอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นเขายังถูกวางยาอีก ยามันจะต้องทำร้ายร่างกายอยู่บ้างเหมือนกัน