บทที่ 1548 เรื่องใหญ่โตขึ้นมาแล้ว (1)

ซือถูมู่หรงเห็นว่ารับสายแล้ว ก็อึ้งไปเล็กน้อย จากนั้นก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เพียงแต่เสียงของเขากลับเยือกเย็นเสียจนน่ากลัว “อยู่ที่ไหน?”

แน่นอนว่าเขารู้อยู่แล้วว่าเธออยู่ที่ไหน เขาถามประโยคนี้ไป ก็เพื่ออยากจะให้เธอบอกเขามากับปากของเธอเอง เขาอยากรู้ว่าเธอจะโกหกเขาหรือเปล่า

“อยู่ข้างนอก” คำตอบของหลิวหยิงเห็นได้ชัดว่าฟังดูขอไปทีมากเลย

“ฉันถามว่าเธออยู่ที่ไหน?” แน่นอนว่าซือถูมู่หรงต้องไม่พอใจกับคำตอบของเธออยู่แล้ว เขาต้องการคำตอบที่ชัดเจน เขารออยู่ที่ข้างนอกมาสามชั่วโมงกว่าแล้ว เธอมาตอบแบบออกขอไปทีอย่างนี้กับเขา?

หลิวหยิงฟังออกถึงความเยือกเย็นในน้ำเสียงของเขา เธอมองไป๋ยี่รุ่ยที่กำลังนอนอยู่บนเตียงไปแวบนึง คิ้วของไป๋ยี่รุ่ยได้ขมวดออกมาแน่น ท่าทางดูเหมือนกับว่าจะเจ็บปวดมาก บนหน้าผากของเขาก็ได้อาบชื้นไปด้วยเหงื่อ อีกทั้งในตอนนี้สีหน้าของเขาก็ดูเหมือนกับว่าจะซีดลงกว่าเก่าเสียอีก

“ฉันยังมีธุระ ขอไม่คุยกับคุณก่อนแล้วกัน” หลิวหยิงเห็นสภาพของไป๋ยี่รุ่ยแล้วก็อดรู้สึกเป็นห่วงอย่างเสียไม่ได้ ไป๋ยี่รุ่ยคงไม่ได้เป็นอะไรหรอกมั้ง ร่างกายเขาเดิมทีก็บาดเจ็บอยู่แล้ว แล้วยังไปถูกไป๋หยิงวางยาอย่างนั้นไปอีก ยาพวกนั้นมันจะต้องมีผลตามมาแน่ ๆ เลย

หลิวหยิงในตอนนี้เนื่องจากเป็นกังวลอยู่ ก็เลยไม่ได้พูดรายละเอียดกับซือถูมู่หรงไป ก็ได้วางสายไปทันที

ซือถูมู่หรงเห็นว่าตัวเองถูกตัดสายไป ได้เงียบไปสองวิ แล้วก็ได้โยนโทรศัพท์ทิ้งไปทันที

แรงของเขาเยอะมาก แต่พื้นที่ภายในรถมันมีน้อย โทรศัพท์จึงชนเข้ากับบนกระจกรถ แล้วก็เด้งกลับมา และก็บังเอิญเด้งกลับมาที่บนหน้าผากเขาพอดี

แต่เขากลับไม่ได้รู้สึกเจ็บเลยสักนิดเดียว ตอนนี้เขารู้สึกเพียงแค่อยากฆ่าคนเท่านั้น คิดเพียงแค่อยากจะเข้าไปฆ่าเธอกับไป๋ยี่รุ่ยไปเสียเท่านั้น

เขาเชื่อใจเธอ ให้โอกาสเธอ ให้เธอไปเจอไป๋ยี่รุ่ย แต่ผลสุดท้ายล่ะ เธอก็ทำอย่างนี้กับเขา?

ครั้งแรกไม่รับสายเขา ครั้งที่สองรับสายแล้ว แต่พูดได้ไม่ถึงสองประโยคก็วางสายไปเสียแล้ว

เธอมีธุระ เธอมีธุระอะไร?

ไม่ใช่ว่านัดเดทกับไป๋ยี่รุ่ยหรือไง? ไม่ใช่ว่าคุยกับไป๋ยี่รุ่ยหรือไง?

คุยกับไป๋ยี่รุ่ยมาสามชั่วโมงกว่าเข้าไปแล้ว ยังมีเรื่องอะไรที่คุยกันไม่เสร็จอีก คุยกับไป๋ยี่รุ่ยมีความสุขเสียถึงขนาดที่ยุ่งจนไม่มีเวลาแม้แต่จะโทรศัพท์กับเขาเลยเหรอ?

ซือถูมู่หรงแข็งค้างไปทันที คุยกับไป๋ยี่รุ่ยแน่นอนว่าจะต้องไม่ถึงขนาดที่ยุ่งจนไม่มีเวลาแม้แต่เวลาจะคุยโทรศัพท์กับเขาอยู่แล้ว

อย่างนั้นแล้วตอนนี้พวกเขาทำอะไรอยู่กันแน่?

เวลาสามชั่วโมง เธอกับไป๋ยี่รุ่ยทั้งสองคนอยู่ที่ข้างในทำอะไรกันอยู่กันแน่

เขาไม่อยากจะไปคลางแคลงใจ แต่ตอนนี้เขาแม่งกลับไปคิดมากมายอย่างอดไม่ได้เสียแล้วนี่สิ

นึกไปถึงว่าตอนนี้เธอกำลังอยู่กับไป๋ยี่รุ่ยขึ้นมา อยู่ด้านในคลับ และทั้งสองคนก็อยู่ข้างในนั้นมาสามชั่วโมงกว่าแล้ว สายของเขาพูดแค่สองประโยคก็ถูกเธอวางสายไปเสียแล้ว

ดังนั้นแล้ว เธอกำลังยุ่งอะไรกันแน่? มีเรื่องอะไรที่จะต้องยุ่งถึงขนาดนั้น?

เธออยู่ในที่อย่างนี้กับผู้ชายคนหนึ่งตามลำพังมาสามชั่วโมงกว่าจะทำอะไรได้?

อีกอย่างผู้ชายคนนั้นก็ยังเป็นคนที่เธอชอบอีก ชอบมาหลายปีแล้วด้วย

เมื่อก่อนเขาบอกให้ตัวเองอย่าไปคลางแคลงใจมาตลอด แต่ตอนนี้กลับไม่อาจที่จะไม่คลางแคลงใจได้เลย

ซือถูมู่หรงในตอนนี้อดไม่ได้ที่จะอยากฆ่าคนขึ้นมา

ซือถูมู่หรงคิดว่าถ้าเขารออย่างนี้ต่อไปอีก เขาคงจะได้เป็นบ้าไปแน่

ทำไมเขาถึงต้องรออยู่ตรงนี้ด้วย? พูดอะไรที่ว่าให้โอกาสเธอกัน? โอกาสแม่งมันสิ

เขาควรจะบุกเข้าไปตั้งแต่ต้นแล้ว ไม่ควรจะให้เวลาสามชั่วโมงนี้กับพวกเขาเลย

ซือถูมู่หรงได้เปิดประตูรถออกไปทันที จากนั้นก็ลงจากรถไป ตรงไปยังประตูทางเข้าของคลับซิงหยุน

คนที่เดิมทีได้รับคำสั่งจากซือถูมู่หรงมาให้คอยเฝ้าอยู่ที่ด้านนอกคลับซิงหยุนเห็นซือถูมู่หรงปรากฏตัวมาด้วยตัวเอง จึงพากันตกใจกันขึ้นมา

เขารับคำสั่งมาว่าคอยจับตาดูหลิวหยิงอยู่ตลอด แน่นอนว่าจะต้องรู้ความสัมพันธ์ของซือถูมู่หรงกับหลิวหยิงอยู่แล้ว แต่เมื่อก่อน เพียงแค่เขาจับตาดูหลิวหยิงแล้วรายงานสถานการณ์ให้ซือถูมู่หรงไปเท่านั้น แต่ไหนแต่ไรมาซือถูมู่หรงไม่เคยจะเข้ามาดูเองเลยสักครั้ง

ตอนนี้นึกไม่ถึงว่าซือถูมู่หรงจะโผล่หน้ามาเองเลย อีกทั้งยังเป็นสถานการณ์แบบนี้อีก เขาคอยเฝ้าอยู่ข้างนอกตลอด แน่นอนว่าต้องรู้ดีว่าหลิวหยิงกับไป๋ยี่รุ่ยได้อยู่ที่ด้านในไปสามชั่วโมงกว่าแล้ว

ผู้ชายคนหนึ่งกับผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ในที่แบบนี้ตามลำพังไปสามชั่วโมงกว่า?

ถ้าบอกเขาว่าทั้งสองคนเพียงแค่คุยกันอยู่ที่ด้านในเพลินไปหน่อย เขาจะไม่มีทางเชื่อแน่ ๆ