บทที่ 1552 เขาน่ากลัวมาก（1）

หลิวปิงมองไปยังประธานอย่างอัตโนมัติ ขณะที่เห็นสีหน้าของประธานของตน ชั่วขณะหนึ่ง หัวใจก็แทบจะหยุดเต้น

จบกัน จบกัน ดูท่าจะจบแล้วจริงๆ

ประธานของเขาในเวลานี้รอบตัวเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความตาย หลิวปิงรับรู้ได้ว่าช่วงเวลาถัดจากนี้กระแสเลือดจะกลายเป็นสายน้ำแล้ว

หลิวปิงถอยหลังอย่างอัตโนมัติ เพียงแต่ว่าขาทั้งสองข้างของเขาในเวลานี้อ่อนแรง ฝีเท้าที่ก้าวออกไปนั้นสั้นมาก เล็กมาก ห่างออกไปเพียงนิดเดียวเท่านั้น

หลิวปิงอยากที่จะถอยหลังอีกหนึ่งก้าว แต่ว่าเมื่อเห็นท่าทีในเวลานี้ของประธาน เขาไม่สามารถก้าวไปอีกขั้นได้

“เอ๊ะ ภายในห้องรับรองมีเสียงเรียกเข้าดังออกมา ดูเหมือนว่าประธานไป๋จะอยู่ในห้องรับรอง ยังไม่ได้จากไปไหน”ผู้จัดการต้อนรับไม่รู้สถานการณ์ของคนทั้งสองที่ยืนอยู่หน้าประตู ในเวลานี้ผู้จัดการต้อนรับไม่ได้หันศีรษะกลับมา ดังนั้นจึงไม่เห็นกลิ่นอายรอบของความตายรอบตัวของซือถูมู่หรง

เขาได้ยินเพียงเสียงเรียกเข้าที่ดังออกมาจากด้านใน ดังนั้นจึงเดาว่าไป๋ยี่รุ่ยอยู่ในห้องรับรอง โทรศัพท์อยู่ภายในห้องรับรอง คนก็จะต้องอยู่ในห้องรับรองอย่างแน่นอน

ผู้จัดการต้อนรับเคาะประตูอีกครั้ง：“ประธานไป๋ ท่านอยู่ในห้องรับรองหรือเปล่าครับ？”

เพราะถึงยังไงประธานซือถูก็ยังรออยู่ที่หน้าประตู เจ้านายของเขาก็กำชับเองว่าจะต้องพาประธานซือถูมาพบไป๋ยี่รุ่ยให้ได้

แน่นอนว่าผู้จัดการต้อนรับจะต้องทำภารกิจให้สำเร็จ

ดังนั้น แม้ว่าจะรู้ว่าการทำเช่นนี้จะเป็นการรบกวนไป๋ยี่รุ่ยที่อยู่ด้านใน แต่ว่าเขาก็จำเป็นต้องทำ เพราะถึงยังไงเขาก็เป็นเพียงแค่พนักงานคนหนึ่ง ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตามเขาก็จะต้องเชื่อฟังเจ้านาย

ภายในห้องรับรอง หลิวหยิงกำลังเปิดน้ำอยู่ เมื่อได้ยินเสียงเรียกเข้าดังมาจากข้างนอก เธอรู้ว่านี่คือเสียงเรียกเข้าของเธอ

หลิวหยิงปิดก๊อกน้ำ รีบเปิดประตูออกมาเพื่อไปรับโทรศัพท์

แต่ว่าตอนที่เธอหาโทรศัพท์เจอ เสียงเรียกเข้าก็หยุดลง เธอดูเบอร์ที่ไม่ได้รับสาย เป็นเบอร์ของซือถูมู่หรง

หลิวหยิงขมวดคิ้วแน่น ปกติซือถูมู่หรงโทรศัพท์หาเธอน้อยครั้งมาก วันนี้ตอนเย็นโทรศัพท์หาเธออยู่บ่อยครั้งติดกัน

นี่เป็นสถานการณ์ที่เมื่อก่อนไม่เคยมีมาก่อน มีเรื่องอะไรหรือเปล่า

เดิมทีหลิวหยิงวางแผนว่าหลังจากเข้าห้องน้ำเสร็จก็จะกลับไป แต่ตอนนี้เมื่อซือถูมู่หรงโทรศัพท์เข้ามา หลิวหยิงก็คิดที่จะโทรกลับหาเขาก่อน

แต่ว่าหลิวหยิงยังไม่ทันได้โทรกลับ เสียงเคาะประตูจากข้างนอกก็ดังขึ้น ตามด้วยเสียงคำถาม ในครั้งนี้ผู้จัดการต้อนรับเพิ่มเสียงให้ดังขึ้น ดังนั้นเสียงจึงค่อนข้างดัง หลิวหยิงฟังได้อย่างชัดเจน

หลิวหยิงเกรงว่าจะรบกวนทำให้ไป๋ยี่รุ่ยตื่น เขาไม่ได้นอนมาหลายวันแล้ว ไม่ง่ายเลยที่จะนอนหลับ จะรบกวนให้เขาตื่นไม่ได้

พรุ่งนี้เขาจะไปมอบตัว แน่นอนว่าในใจคงรู้สึกทุกข์ทรมานมาก หากไม่ได้เป็นเพราะว่าก่อนหน้านี้เหนื่อยมาก เขาก็คงจะนอนไม่หลับ ตอนนี้เขานอนไปสองชั่วโมงกว่า ก็ถือว่าดีขึ้นมาหน่อย หากตอนนี้ปลุกให้เขาตื่น เขาก็ไม่ไม่สามารถนอนหลับต่อได้อย่างแน่นอน

พรุ่งนี้เขาจะไปมอบตัวแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าพรุ่งนี้จะเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น แต่นอนหลิวหยิงรู้ดีว่า ไม่ว่าจะเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น เขาจะต้องถูกขังตัวไว้อย่างแน่นอน แน่นอนว่าการถูกกักขังนั้นทุกข์ทรมาน คืนวันนี้ก็ให้เขาพักผ่อนอย่างเต็มที่เถอะ

หลิวหยิงรีบเดินไปยังประตูห้อง เปิดประตูห้องออก พูดขึ้นกับผู้จัดการต้อนรับที่อยู่ด้านนอกว่า：“เบาๆหน่อย เขานอนหลับแล้ว อย่าทำให้เขาต้องตื่น”

ในเวลานี้ ซือถูมู่หรงยืนอยู่ด้านหลังห้องวีไอพี ซือถูมู่หรงเขายังไม่ได้เข้ามา แต่ในเวลานี้หลิวหยิงยังคงอยู่ในห้องรับรอง

ผู้จัดการต้อนรับยืนอยู่หน้าห้องรับรองทางด้านนอก ดังนั้นหลิวหยิงมองไม่เห็นซือถูมู่หรง

ในเวลานี้หลิวหยิงกดเสียงลงต่ำ แต่ซือถูมู่หรงที่ยืนอยู่หน้าห้องวีไอพีนั้นได้ยิน

อีกทั้งยังเป็นเสียงของหญิงสาวที่เขาคบหามากว่าห้าปี แน่นอนว่าเขาฟังออกในทันที

จู่ๆซือถูมู่หรงก็ยิ้มออกมา ดี ดีมาก ไป๋ยี่รุ่ยนอนหลับ เธอกลัวว่าคนอื่นจะรบกวนทำให้ไป๋ยี่รุ่ยตื่น

เอาใจใส่ดีจริงๆ เอ็นดูมากจริงๆ เธออยู่ข้างกายเขามาห้าปี ยังไม่เคยเห็นเธอเอาใจใส่เขาดีขนาดนี้มาก่อน และยิ่งไม่ต้องพูดถึงความรักความเอ็นดูเลย

ไป๋ยี่รุ่ยนอนหลับแล้ว？เธอทำอะไรอยู่ข้างในนั้น？

เธอทำอะไรอยู่ข้างในนั้น？

ในเวลานี้แม้ว่าซือถูมู่หรงอยากจะหาเหตุผลให้กับเธอ แต่ก็หาไม่เจอ

ตอนนี้ซือถูมู่หรงยังคงยืนอยู่ที่นี่ไม่ได้พุ่งเข้าไปฆ่าคนในทันที เขาคิดว่าความอดทนของเขาก็ดีไม่น้อยเลย

ในเวลานี้สีหน้าของซือถูมู่หรงขรึมลง สีหน้าเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ แต่กลับมีเสียงหัวเราะออกมาเล็กน้อย ทั้งยังเป็นเสียงหัวเราะที่ไร้เสียง

หลิวปิงตกใจตนตัวสั่น เกือบที่ล้มลงบนพื้น ดีที่เขาตอบสนองอย่างรวดเร็ว พยุงกำแพงที่อยู่ด้านข้างไว้ทัน

ในเวลานี้ หลิวปิงสามารถมองเห็นใบหน้าตรงของซือถูมู่หรงได้อย่างชัดเจน สามารถมองเห็นยิ้มของซือถูมู่หรงได้อย่างชัดเจน รอยยิ้มนั้นทำให้หลิวปิงคิดถึงมารผู้ฆ่าคนโดยไม่กะพริบตา ทำให้คนรู้สึกขนพองสยองเกล้า