บทที่ 1551 ต้องจบเห่แน่（2）

แน่นอนว่าผู้จัดการต้อนรับต้องการที่จะทำภารกิจให้สำเร็จ ต้องการให้ซือถูมู่หรงได้พบกับไป๋ยี่รุ่ย

หลังจากที่ได้พบแล้วเรื่องที่เหลือก็ไม่เกี่ยวข้องกับเขาอีก เพราะท้ายที่สุดแล้วนี่คือสิ่งที่เจ้านายเห็นด้วย มันไม่เกี่ยวอะไรกับคนที่มารับจ้างทำงานอย่างเขา

เมื่อผู้จัดการต้อนรับเขาไปในห้องแล้วจะต้องเกิดเสียงขึ้นอย่างแน่นอน อีกทั้งเขายังจงใจที่จะทำให้เสียงนั้นดังด้วย

เขาหวังว่าไป๋ยี่รุ่ยจะสามารถได้ยินเสียงที่ตนเดินออกมา ซึ่งดีกว่าการที่เขาไปรบกวนอย่างแน่นอน

แต่ว่าเมื่อเขาเดินมาถึงยังหน้าประตูห้องรับรอง ภายในห้องรับรองไม่มีการเคลื่อนไหวเลยแม้แต่น้อย และภายในห้องก็ไม่ได้ยินเสียงของไป๋ยี่รุ่ยด้วย

ผู้จัดการต้อนรับทำได้เพียงเคาะประตู：“ประธานไป๋ ท่านกำลังพักผ่อนอยู่หรือเปล่าครับ？”

น้ำเสียงของผู้จัดการต้อนรับแฝงไว้ด้วยการหยั่งเชิงเล็กน้อย จากความเคยชินในการทำงานปกติ น้ำเสียงนั้นไม่สูงมาก

ลักษณะงานของพวกเขาทำให้ในเวลาปกติที่พูดคุยกับลูกค้าจำเป็นที่จะต้องสุภาพและเรียบร้อย อีกทั้งการพูดยังต้องส่งเสียงกระซิบกระซาบ

ผู้จัดการต้อนรับเคาะประตูพลางพูดขึ้น แต่ภายในกลับไม่มีเสียงตอบสนองกลับ

ในเวลานี้ ไป๋ยี่รุ่ยยังคงนอนหลับอยู่ในห้องรับรอง ไป๋ยี่รุ่ยเหนื่อยมากจริงๆ เดิมทีเขาถูกไป๋หยิงขังไว้ในคฤหาสน์ก็ไม่ได้นอนอยู่แล้ว รวมทั้งยาของเมื่อวานนี้ อีกทั้งเมื่อวานเขาก็ทรมานมาทั้งคืน วันนี้ทั้งวันก็ยังไม่ได้หลับตาเลย และก็ยังไม่ได้พักผ่อนเลย ดังนั้นเขาจึงเหนื่อยมาก เหนื่อยจริงๆ

พอได้นอน ก็นอนหลับลึก ไม่ได้ยินเสียงเลยแม้แต่น้อย เดิมทีเขานอนไม่ค่อยสบายใจนัก แต่หลังจากที่ผ่านเรื่องราวเมื่อสักครู่นี้ ทำให้เวลานี้เขาสามารถนอนหลับได้อย่างสบายใจมาก ในเวลานี้ต่อให้ข้างนอกฝนตกฟ้าร้องก็เกรงว่าคงไม่สามารถทำให้เขาตื่นได้

แต่ว่าในเวลานี้หลิวหยิงกำลังอยู่ในห้องน้ำ มีห้องน้ำอยู่ในห้องรับรองพอดี คนก็ต้องเข้าห้องน้ำ หลิวหยิงมาที่นี่สามสี่ชั่วโมงแล้ว การจะเข้าห้องน้ำก็เป็นเรื่องปกติ

ขณะที่ผู้จัดการต้อนรับเคาะประตูพลางถามขึ้นนั้น หลิวหยิงกำลังกดชักโครก ประตูของห้องน้ำนั้นปิดอยู่ ทำให้หลิวหยิงไม่ได้ยินเสียงดังกล่าว

หลังจากที่หลิวหยิงเข้าห้องน้ำเสร็จ ก็ล้างมือตามความเคยชิน

ในเวลานี้ซือถูมู่หรงที่อยู่ด้านนอกหรี่ตาลง แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าเย็นชาไม่น้อย

เดิมทีความหนาวเหน็บก็แทรกอยู่ทั่วร่างและในเวลานี้ก็ยิ่งแผ่ซ่านออกมา ไม่สามารถปกปิดได้แล้ว ดูเหมือนว่าทุกอย่างในรัศมีใกล้ๆนี้กำลังจะถูกแช่แข็งแล้ว

เหอะ！！ผู้จัดการต้อนรับเคาะประตูพลางถามขึ้นจากข้างนอก พวกเขาอยู่ข้างในกลับไม่ได้ยิน？

เมื่อสักครู่นี้เขาได้โทรศัพท์หาเธอแล้ว แม้ว่าเธอจะพูดมาแค่สองประโยค แต่ก็เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้นอนหลับ ในเมื่อไม่ได้นอนหลับ แล้วทำไมถึงไม่ได้ยินคนข้างนอกเคาะประตูล่ะ เพราะอะไรกัน？

แม้ว่าผู้จัดการจะพูดเสียงเบา แต่เสียงเคาะประตูนั้นก็ดังพอสมควร ทั้งสองคนต้องดื่มด่ำขนาดไหนถึงได้ไม่ได้ยินเสียงนี้？

มือของซือถูมู่หรงกำหมัดแน่น ไม่นานหลังมือของเขาก็เผยเส้นเอ็นสีเขียวเข้มออกมา ราวกับเส้นเลือดจะแตกออก มองดูแล้วน่ากลัวเป็นอย่างมาก

สีหน้าของเขาในเวลานี้ ไม่สามารถอธิบายความหม่นหมองได้ ใบหน้าของเขาในเวลานี้ น่ากลัวยิ่งกว่ายมทูตในนรกเสียอีก

อีกทั้งความหนาวเย็นที่แผ่ออกมาจากเขา ดูเหมือนว่าจะสามารถแช่แข็งผู้คนได้ในทันที

สิ่งที่ทำให้คนกลัวก็คือ ความหนาวเย็นที่เขาแผ่ออกมาในเวลานี้ ราวกับว่าวินาทีต่อมาจะรีบพุ่งออกไปไล่ฆ่าเสียอย่างนั้น

หลิวปิงที่ยืนอยู่ข้างหลัง รู้สึกหวาดกลัว ขาอ่อน ร่างกายอดไม่ได้ที่จะสั่น หากเป็นไปได้เขาก็อยากที่จะหลบหลีกไป หนีไปให้ไกล เพราะเขารู้สึกว่าถัดไปต่อจากนี้ ประธานซือถูอาจจะฆ่าคนจริงๆ เขาแค่กลัวว่าชีวิตของเขาอาจจะรักษาไว้ไม่ได้

“หรือ หรือว่า……หรือว่าไม่อยู่ในห้องรับรอง？”ในเวลานี้หลิวปิงหวังเป็นอย่างยิ่งว่าไป๋ยี่รุ่ยไม่ได้อยู่ในห้องรับรอง

แน่นอนว่าไป๋ยี่รุ่ยไม่ใช่คีย์สำคัญ คีย์สำคัญคือหลิวหยิง

ขอเพียงแค่คุณหลิวไม่ได้กำลังพักผ่อนอยู่ก็เพียงพอแล้ว

“ประธานบางทีผมอาจจะดูผิดพลาดไป คุณหลิวน่าจะออกไปแล้ว หรือไม่คุณลองโทรศัพท์ถามคุณหลิวสักหน่อยเถอะครับ”ในเวลานี้หลิวปิงหวังเป็นอย่างยิ่งว่า ตนจะดูผิดพลาดจริงๆ เขายอมที่จะสูญเสียตำแหน่งนี้ไป แทนที่จะเห็นคุณหลิวในห้องรับแขก

เขาคิดว่า ประธานของเขาก็น่ายอมรับความเป็นไปได้นี้มากกว่า

คำพูดประโยคที่สองของหลิวปิงพูดขึ้นด้วยเสียงที่เบาลง มีเพียงซือถูมู่หรงได้ยิน เพราะถึงยังไงเรื่องของคุณหลิวก็ไม่ควรที่จะให้คนอื่นได้ยินเป็นการดีที่สุด

“ไม่ได้อยู่ในห้องรับรองเหรอ？”ผู้จัดการต้อนรับได้ยินเพียงประโยคแรกของหลิวปิง เขาก็รู้สึกแปลกๆเช่นเดียวกัน ตามเหตุผลแล้ว แม้ว่าจะพักผ่อนอยู่ในห้อง ในเวลานี้ก็ไม่น่าหลับลึกได้ เขาเคาะประตูขนาดนี้ ด้านในก็น่าจะได้ยินสิ

“แต่ว่าพนักงานหน้าเค้าน์เตอร์แสดงอย่างชัดเจนว่าประธานไป๋ยังไม่ได้จากไป หรือว่าตอนที่ประธานไป๋จากไปได้เช็คเอ้าท์แล้ว

พนักงานของพวกเราไม่เห็น？ประธานไป๋เป็นลูกค้าVIPของพวกเรา มีบัตรสมาชิก สามารถรูดบัตรเพื่อชำระได้