บทที่ 1550 ต้องจบเห่แน่ (1)

ถึงแม้ว่าเธอกับไป๋ยี่รุ่ยจะเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก แต่ทั้งสองคนอยู่กันตามลำพังตลอดทั้งคืนอย่างนี้มันก็ไม่เหมาะสมเหมือนกัน เมื่อแน่ใจแล้วว่าเขาไม่เป็นอะไรแล้ว เธอก็คิดว่าสามารถกลับไปก่อนได้แล้ว

พรุ่งนี้เธอค่อยมากอีกตั้งแต่เช้า ช่วยเขาจัดการเรื่องไป๋หยิง หลัก ๆ แล้วยังต้องดูอีกว่าทางตำรวจนั้นมีท่าทีแบบไหน

แล้วถึงจะตัดสินใจได้ว่าควรจะต้องทำยังไง

ภายในใจของหลิวหยิงยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้างเล็กน้อย แล้วได้สังเกตอาการของไป๋ยี่รุ่ยดูอีกสักหน่อย พบว่าสีหน้าของเขาเริ่มเป็นปกติขึ้นมาแล้ว การหายใจเองก็สม่ำเสมอขึ้นมาเรื่อย ๆ นอนพักอีกสักสองชั่วโมงแล้วก็คงจะดีขึ้นแล้ว ไม่เป็นอะไรแล้วจริง ๆ

หลิวหยิงจึงได้โล่งอกขึ้นมา เตรียมจะจากไป

แต่ในขณะนั้นเอง ผู้จัดการที่หน้าล็อบบี้ของคลับก็ได้พาซือถูมู่หรงมาถึงที่ด้านนอกห้องเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“เปิดประตู” ดวงตาของซือถูมู่หรงหรี่ลง เขารู้ว่าเธอกับไป๋ยี่รุ่ยอยู่ด้านใน แต่เขาไม่รู้ว่าพวกเขากำลังทำอะไรกันอยู่ที่ด้านใน

อันที่จริงตอนนี้พูดคำนี้ออกไป ลึก ๆ ภายในใจของซือถูมู่หรงนั้นก็ยังกังวลอยู่ เขานั้นกลัวว่าจะเห็นสิ่งที่ไม่อยากเห็นเข้า แต่นิสัยกับสไตล์ของเขานั้นตัดสินใจเอาไว้แล้วเขาจะไม่มีทางล่าถอยไปแน่ เขาจะต้องรู้ความจริงให้ได้

เขาต้องการความจริง ถึงแม้ว่ามันจะโหดร้าย เขาก็ไม่อาจหลอกลวงตัวเองได้เหมือนกัน

ผู้จัดการหน้าล็อบบี้ได้รับแจ้งเจตนารมณ์มาจากบอสของตนแล้วแน่นอนว่าจะไม่ปฏิเสธความต้องการของซือถูมู่หรงไปอย่างแน่นอน ได้เดินเข้าไปเปิดประตูห้องออก

ผู้จัดการหน้าล็อบบี้รู้ว่าซือถูมู่หรงดูเหมือนว่าจะไม่อยากให้คนด้านในรับรู้ก่อน ผู้จัดการหน้าล็อบบี้ก็เลยเปิดประตูออกโดยที่ไม่ได้เคาะประตูเลย

ประตูห้องเปิดออกแล้ว ซือถูมู่หรงหยุดนิ่งไปแป๊บนึง จากนั้นก็ได้เงยหน้ามองเข้าไป แต่ด้านในมันว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่เลยสักคน

ซือถูมู่หรงนิ่งอึ้งไป สงสัยขึ้นมาเล็กน้อย แต่ความอึดอัดภายในใจมันก็ได้โล่งขึ้น พวกเขาคงจะออกกันไปแล้วงั้นเหรอ?

หรือว่าตอนที่เขาไม่เห็นพวกเขาได้ออกกันไปแล้ว?

ถ้าเธอได้ออกไปแล้ว งั้นเขาก็เข้าใจผิดแล้ว

หลิวปิงตอนที่เห็นภายในห้องไม่มีใครสีหน้ากลับเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เขารู้ว่าในห้องนี้มันมีห้องรับรองอยู่ คนไม่อยู่ในห้อง งั้นเป็นไปได้สูงว่าจะอยู่ในห้องรับรอง

ผู้ชายคนนึงกับผู้หญิงคนนึงอยู่ในห้องรับรองมาสามชั่วโมงกว่า เรื่องมันเกรงว่าจะชัดเจนมากแล้ว

หลิวปิงได้เฝ้าอยู่ที่ด้านนอก อีกอย่างไม่ได้มีเพียงแค่เขาคนเดียว เขายังพาลูกน้องมาอีกสองคน งานที่ท่านประธานซือถูได้มอบหมายมาแน่นอนว่าเขาจะต้องไม่กล้าสะเพร่าเลยสักนิดเดียว ดังนั้นแล้วหลิวปิงแน่ใจว่าหลิวหยิงยังไม่ได้ออกไป ไป๋ยี่รุ่ยก็ไม่ได้ออกไป ทั้งสองคนจะต้องยังอยู่ในคลับแน่นอน

จากปฏิกิริยาของพนักงานรวมทั้งผู้จัดการหน้าล็อบบี้ของคลับก็สามารถยืนยันในตรงจุดนี้ได้ ถ้าไป๋ยี่รุ่ยได้ออกไปแล้ว ไม่มีทางที่พนักงานและผู้จัดการที่หน้าล็อบบี้จะไม่รู้เรื่องอะไรเลย

เพราะถึงยังไงการบริการของคลับซิงหยุนมันก็ละเอียดรอบคอบเป็นอย่างมาก แขกไปแล้ว พวกเขาจะต้องรู้ดี

ดังนั้นแล้ว ไป๋ยี่รุ่ยจะต้องยังไม่ได้ออกไปไหน อย่างนั้นแล้วตอนนี้ไป๋ยี่รุ่ยก็จะต้องอยู่ในห้องรับรองแน่ ๆ

หลิวปิงตกใจจนเหงื่อเย็นอาบไปทั่วทั้งร่างทันที ขาทั้งสองข้างก็พากันสั่นออกมาอย่างเสียไม่ได้ ตอนนี้มันจะต้องจบเห่แล้วจริง ๆ จากนี้ไปเกรงว่าคงจะต้องฆ่าคนล่ะมั้ง?

เพราะถึงยังไงคุณหลิวก็เป็นผู้หญิงของท่านประธานซือถู ถ้าซือถูมู่หรงไม่แคร์ ไม่มาด้วยตัวเองก็แล้วกันไป แต่ว่าตอนนี้ซือถูมู่หรงได้มาด้วยตัวเอง อย่างนั้นแล้วก็จะต้องแคร์อย่างแน่นอน

ถึงแม้ว่าจะไม่เกี่ยวกับความรัก หน้าตาของผู้ชายก็ยังต้องรักษาเอาไว้อยู่

ดังนั้นแล้วสถานการณ์อย่างนี้ มันก็คือการโหมโรงก่อนที่จะมีมหาสงครามชัด ๆ เลย

หลิวปิงข่มกลั้นความกลัวเอาไว้แล้วมองไปทางท่านประธานของตัวเอง จากนั้นก็เห็นสีหน้าท่านประธานของเขาไม่ได้มีความน่ากลัวเหมือนอย่างที่ได้จินตนาการเอาไว้ อีกทั้งท่านประธานของเขาตอนนี้มองดูเหมือนกับว่าจะโล่งใจขึ้นมา สีหน้าเองก็ไม่ได้มืดครึ้มเหมือนอย่างเมื่อก่อนหน้านี้แล้วเหมือนกัน

หลิวปิงตกตะลึงไป ท่านประธานนี่มันเป็นปฏิกิริยาแบบไหนกัน?

สองคนนี้ได้เข้าห้องรับรองกันไปแล้ว นึกไม่ถึงว่าท่านประธานจะไม่โกรธเลย?

ดังนั้นแล้ว อันที่จริงท่านประธานก็ไม่ได้แคร์เลยว่าคุณหลิวจะคบชู้? แล้วท่านประธานมาที่นี่ด้วยตัวเองไปทำไมกัน?

ในตอนนี้หลิวปิงได้เอ๋อแดกไปแล้วจริง ๆ ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าท่านประธานของเขาคิดอะไรกัน

สีหน้าของซือถูมู่หรงในตอนนี้เห็นได้ชัดว่าผ่อนคลายลงไปไม่น้อยเลย ในห้องไม่เจอใคร เขาเตรียมจะออกไป ในเมื่อเธอไปแล้ว งั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว

ในเมื่อเธอไปแล้ว สันนิษฐานว่าน่าจะกลับบ้านไปแล้ว สิ่งที่เขาต้องทำก็คือรีบกลับไปเดี๋ยวนี้เลย