บทที่ 1554 เลิกกัน（1）

นี่มันไม่ใช่สไตล์ของซือถูมู่หรงเลย และเป็นเรื่องที่ซือถูมู่หรงไม่น่าจะทำ การตอบสนองกลับครั้งแรกของหลิวหยิงนั้นก็คือคนๆนี้น่าจะเข้าใจผิด

“แน่นอนว่าแน่ใจ คือประธานซือถูแน่นอนประธานซือถูพูดอย่างชัดเจนว่า เขาต้องการมาพบประธานไป๋ อีกทั้งยังรออยู่ข้างนอกด้วย” ผู้จัดการต้อนรับไม่รู้ความคิดของหลิวหยิง เขาคิดเพียงว่าหลิวหยิงนั้นคงตกใจเกินไป การที่เธอจะตกใจก็เป็นเรื่องปกติ เพราะถึงยังไงสถานะของไป๋ยี่รุ่ยหากต้องการพบซือถูมู่หรงนั้นก็เป็นเรื่องที่ยากมาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลยว่าซือถูมู่หรงจะต้องการมาพบไป๋ยี่รุ่ย

หลิวหยิงเพิ่งออกจากห้องรับรอง ขณะที่ออกจากห้องก็กำลังเตรียมปิดประตู ก็ได้ยินเสียงของผู้จัดการต้อนรับ ท่าทางของเธอนั้นแข็งทื่อ ดังนั้นในเวลานี้เธอหันหลังให้กับข้างนอก หันหน้าให้กับห้องรับรอง ดังนั้นเธอจึงมองไม่เห็นซือถูมู่หรงที่ยืนอยู่ข้างนอก

หลิวหยิงขมวดคิ้ว เธอรู้สึกว่าเรื่องนี้น่าแปลกมาก แต่ว่าผู้จัดการต้อนรับพูดอย่างมั่นใจขนาดนั้น ก็คงไม่น่าจะผิดพลาด แต่ว่าเพราะอะไรกันล่ะ？

ทำไมซือถูมู่หรงถึงได้ต้องการพบไป๋ยี่รุ่ย？

มันไม่สมเหตุสมผล？

หรือว่าเป็นเพราะเธอ？

หลิวหยิงส่ายศีรษะอย่างอัตโนมัติ เธอรู้ว่าการที่คืนนี้เธอมาพบไป๋ยี่รุ่ยนั้น ซือถูมู่หรงไม่เต็มใจ แต่ว่าในตอนนี้เขาก็ไม่ได้ขัดขวางเธอ

มีเรื่องหนึ่งในใจของเธอนั้นชัดเจนมาก เธอเป็นเพียงผู้หญิงของซือถูมู่หรงที่ไม่สามารถเปิดเผยตัวตนได้เท่านั้น เป็นไปไม่ได้ที่ซือถูมู่หรงจะทำเรื่องหุนหันพลันแล่นพวกนี้เพื่อเธอ

นี่เป็นเรื่องที่ซือถูมู่หรงไม่ทำอย่างเด็ดขาด

ไม่ เป็นไปไม่ได้

“ฉันคิดว่าคุณน่าจะเข้าใจผิดนะคะ？”หลิวหยิงส่ายศีรษะปฏิเสธ จากนั้นก็ปิดประตูห้องรับรอง

หลังจากที่ปิดประตูห้องรับรอง เธอก็หันศีรษะกลับ และในเวลานี้ซือถูมู่หรงก็ก้าวเท้าออกมา พอหลิวหยิงหันหลัง ก็มองเห็นซือถูมู่หรง

หลิวหยิงชะงัก ดวงตาทั้งคู่เบิกกว้างโดยไม่รู้ตัว เป็นซือถูมู่หรงจริงๆ？

ซือถูมู่หรงมาหาไป๋ยี่รุ่ยที่นี่จริงๆเหรอ？

หรือว่าไม่ได้มาหาไป๋ยี่รุ่ย แต่มาหาเธอ

เพราะถึงยังไงซือถูมู่หรงกับไป๋ยี่รุ่ยก็ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกัน

ในเวลานี้หลิวหยิงตกใจมองซือถูมู่หรงด้วยแววตาหวาดกลัว

หลิวปิงในเวลานั้นก็พยายามที่จะดิ้นรนยืนขึ้น เพราะถึงยังไงประธานของเขาก็เข้าไปแล้ว เขาก็ต้องตามเข้าไปด้วยถึงจะถูก

“ประธานซือถู” ผู้จัดการต้อนรับเห็นซือถูมู่หรงเข้ามา ก็ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจมากนัก เพราะถึงยังไงซือถูมู่หรงก็พูดตั้งแต่แรกแล้วว่าต้องการมาหาไป๋ยี่รุ่ย

“ประธานไป๋น่าจะเหนื่อยแล้ว กำลังพักผ่อนอยู่ในห้องรับรอง ไม่งั้นผมจะลองเรียกเขาให้นะครับ”แน่นอนว่าผู้จัดการต้อนรับต้องการที่จะประจบซือถูมู่หรง

เพียงแต่เมื่อผู้จัดการต้อนรับพูดประโยคนี้ออกมา เดิมทีแววตาราบเรียบของซือถูมู่หรงก็เย็นยะเยือกขึ้นอีกครั้ง

คำว่าเหนื่อยคำนี้ทำให้คนเข้าใจผิดได้ง่าย อีกทั้งซือถูมู่หรงในเวลานี้ก็ไม่อยากได้ยินคำพูดเช่นนี้

หลิวปิงรีบร้อนจนเหงื่อออกท่วมตัว ผู้จัดการคนนี้ทำไมถึงได้พูดมากนัก

“คุณออกไป” ซือถูมู่หรงมองไปยังผู้จัดการต้อนรับครู่หนึ่ง แววตาครู่นั้นเยือกเย็นทะลุกระดูก

“อ่า？อ่า ครับ ครับ”ผู้จัดการต้อนรับยังถือว่ารู้จักกาลเทศะ ในเมื่อซือถูมู่หรงต้องการให้เขาจากไป เขาก็ไม่กล้าที่จะอยู่ต่อ

ในเวลานี้ผู้จัดการต้อนรับก็ไม่ได้คิดไปในทางอื่น คิดไม่ถึงเลยว่าการที่ซือถูมู่หรงมาขอพบไป๋ยี่รุ่ยนั้นเป็นเพียงข้ออ้าง แต่ผู้หญิงที่อยู่ในห้องรับรองนั้นต่างหากที่เป็นกุญแจสำคัญ

หากผู้จัดการต้อนรับคิดถึงจุดนี้ ก็คงไม่กล้าที่จะจากไป

เรื่องเช่นนี้หากจัดการไม่ดี คลับอาจจะถูกรื้อถอนได้

เมื่อหลิวปิงเห็นว่าผู้จัดการต้อนรับได้จากไปแล้ว เขาคิดว่าการที่ตนอยู่ที่นี่ก็ไม่ค่อยเหมาะสมนัก แต่นอนว่าเขาก็ไม่ค่อยกล้าอยู่ที่นี่สักเท่าไหร่ ดังนั้นหลิวปิงจึงเดินมุ่งออกไปข้างนอก เพียงแต่ขณะที่หลิวปิงจากไปก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองหลิวหยิงครู่หนึ่ง

ในเวลานี้หลิวหยิงก็ได้สติกลับมา เพียงแต่ในสายตานั้นเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

หลิวปิงอดไม่ได้ที่จะพยักหน้า เมื่อเห็นคุณหลิวเป็นเช่นนี้ ราวกับว่ายังไม่รับรู้ถึงความเลวร้ายของเรื่องนี้ เห็นได้อย่างชัดเจนว่าตอนนี้คุณหลิวยังไม่รู้ว่าต่อไปเธอจะต้องเจออะไรบ้าง

ขณะที่หลิวปิงออกไปจากห้อง ก็ปิดประตูอย่างใส่ใจ เพราะถึงยังไงหากสถานการณ์เช่นนี้คนอื่นเห็นเข้ามันจะไม่ดี เขาจะต้องพยายามรักษาเกียรติของประธานของเขาอย่างถึงที่สุด หวังเพียงว่าสักพักประธานของเขาจะใจเย็นลง และไม่ทะเลาะกันใหญ่โตมากนัก

เมื่อหลิวหยิงเห็นหลิวปิงปิดประตูแล้วจากไป ดวงตาครู่นั้นก็กะพริบอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากขยับเล็กน้อย อยากจะพูด แต่ขณะที่แววตาคู่นั้นของซือถูมู่หรงหรี่ขึ้น เมื่อคำพูดมาถึงปากของเขา หลิวหยิงก็กลืนมันเข้าไปอีกครั้ง