บทที่ 1555 เลิกกัน（2）

อีกทั้งทั้งสองยังอยู่ด้วยกันตามลำพังกว่าสามชั่วโมง จะให้เขาเชื่อได้ยังไง

“ถ้างั้น คุณคิดว่าฉันควรจะทำอะไร？” ในใจของหลิวหยิงสงบนิ่ง รู้สึกหนาวเย็นเล็กน้อย และรู้สึกน้อยใจ เขาดูถูกเธอขนาดนี้เลยเหรอ？

สำหรับเขาในใจของเธอนั้นเหลือทนขนาดนี้เลยเหรอ ถึงทำเรื่องแบบนั้นกับชายอื่นซี้ซั้ว ？

“ไม่ใช่ว่าทุกคนจะเป็นเหมือนคุณ” ในใจของหลิวหยิงรู้สึกโมโห จึงพูดเสริมประโยคหนึ่ง

เธอยอมติดตามเขา มอบตนเองให้กับเขา ก็เพราะว่าในตอนนั้นเธอถูกบีบบังคับไม่มีทางเลือก เธอไม่สามารถทนดูพ่อของเธอถูกจำคุกได้ เธอไม่สามารถทนเห็นแม่และน้องชายต้องลำบากได้

เธอเคยขอร้องให้เขาช่วย และเขาก็ช่วยเธอจริงๆ ดังนั้นสิ่งที่เธอรับปากเขาไว้เธอก็จำเป็นต้องทำ

แม้ว่าเธอจะชอบไป๋ยี่รุ่ยมาโดยตลอด แต่เธอก็ไม่เคยคิดที่จะมีความสัมพันธ์ลับๆกับไป๋ยี่รุ่ย และยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะทำเรื่องแบบนั้นได้

เมื่อไป๋ยี่รุ่ยเข้าไปในห้องรับรองก็นอนหลับทันที เธอนั้นไม่วางใจ อาจเป็นเพราะหมกมุ่นอยู่กับเรื่องอื่นมากเกินไป จึงนั่งอยู่ที่พื้นเพียงลำพังอยู่นาน

ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับไป๋ยี่รุ่ย แม้แต่การพูดคุยกันก็ยังไม่มี

แต่เขากับคิดว่าเธอกับไป๋ยี่รุ่ยทำเรื่องน่าอาย

เมื่อซือถูมู่หรงได้ยินสิ่งที่เธอพูด แววตาเย็นชามองไปที่เขา ริมฝีปากขยับเล็กน้อย：“ไม่ใช่ว่าทุกคนจะเป็นเหมือนผม？ดังนั้นเขาสูงส่งกว่างั้นเหรอ”

ซือถูมู่หรงอดไม่ได้ที่จะเห็นเธอปกป้องไป๋ยี่รุ่ย ที่จริงสิ่งที่เธออธิบายเมื่อสักครู่นี้ เขาก็พอเชื่ออยู่บ้าง

แต่ว่าจะอธิบายก็อธิบายไปสิ ทำไมจะต้องทำตัวสูงส่ง ดูแคลนไป๋ยี่รุ่ยด้วย？

ในใจของเธอ ไป๋ยี่รุ่ยดีขนาดนี้ ส่วนเขาเหลือทนขนาดนั้นเลยเหรอ？

หลิวหยิงเหลือบมองเขาครู่หนึ่ง ไม่ได้ตอบคำถามเขา เรื่องนี้ยังจะต้องให้เขาพูดอีกเหรอ？เขาซือถูมู่หรง แต่ไหนแต่ไรมาก็ไม่ใช่คนดี ยังห่างชั้นกับคำว่าสูงส่งนัก

“นั่นมันแววตาอะไรของคุณ？” แววตาของเธอทำให้ในใจของซือถูมู่หรงโมโหเป็นอย่างมาก แววตาอะไรของเธอ กำลังเยาะเย้ยเขาใช่ไหม？

ซือถูมู่หรงใช้แรงกดเธอพิงไปที่ประตูหลังห้องรับรอง

ท่าทางของเขารุนแรงไปหน่อย อีกทั้งลงน้ำหนักแรงอย่างเห็นได้ชัด เมื่อผลักไปที่ประตูก็เกิดเสียงดังไม่น้อย

เกือบจะทำให้ประตูที่เธอเพิ่งปิดนั้นเปิดออก

หลิวหยิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ไป๋ยี่รุ่ยยังคงนอนหลับอยู่ที่นี่ หากเขาทะเลาะกับเธอที่นี่เกรงจะรบกวนจนทำให้ไป๋ยี่รุ่ยตื่น

เธอไม่อยากให้ไป๋ยี่รุ่ยรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับซือถูมู่หรง ไม่เพียงแต่ไป๋ยี่รุ่ย เธอไม่ต้องการให้ทุกคนรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับซือถูมู่หรง

เพราะถึงยังไงความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับซือถูมู่หรงก็ไม่ได้มีเกียรติอะไร

หลิวหยิงเหลือบมองประตูข้างหลังอย่างไม่รู้ตัว

จากนั้นก็ลดเสียงลงเล็กน้อย：“พวกเรากลับกันเถอะ”

หลิวหยิงคิดว่าไม่ว่าระหว่างเธอกับซือถูมู่หรงมีเรื่องอะไรกันก็ควรที่จะกลับไปคุยที่บ้าน ที่นี่ก็ไม่ใช่สถานที่ที่จะมาคุยกัน

“ทำไม？กลัวว่าจะทำให้ไป๋ยี่รุ่ยตื่นเหรอ？ยังคงเป็นห่วง” ซือถูมู่หรงกดทับเธอ ไม่เพียงแต่ไม่ปล่อย แต่กลับใช้แรงที่มากขึ้น

เขาไม่อยากได้ยินอะไรเกี่ยวกับไป๋ยี่รุ่ยจากปากเธอเลย

“พวกเรากลับกันก่อนเถอะ” หลิวหยิงไม่อยากทะเลาะกับเขาอยู่ที่นี่ เธอไม่อยากทำเรื่องราวให้ใหญ่โต ในสถานการณ์เช่นนี้ทำเรื่องให้บานปลายใหญ่โตก็ไม่เป็นประโยชน์กับใครทั้งนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งทำกับเขาก็ยิ่งไม่ดี

เพราะถึงยังไงสถานะของเขาก็เป็นที่รู้กัน หากเกิดข่าวที่ไม่ดีอาจกระทบต่อผลประโยชน์ของบริษัทได้

“รีบร้อนทำไม？คุณรักเขาขนาดนั้น แต่ดูเหมือนเขาจะไม่รักคุณเลย ด้านนอกเสียงดังรบกวนขนาดนี้ ก็ไม่เห็นเขาออกมา นี่นอนหรือตาย？”น้ำเสียงของซือถูมู่หรงเต็มไปด้วยการเย้ยหยัน

“คุณพูดจาเหลวไหลอะไรกัน？”สีหน้าของหลิวหยิงเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย เธอนึกถึงเหตุการณ์ที่เลวร้ายครั้งก่อนของไป๋ยี่รุ่ย ในตอนนั้นไป๋ยี่รุ่ยท่าทางดูเหมือนกำลังจะตาย