บทที่ 1558 ยังต้องมีลูกหนึ่งคน （1）

ซือถูมู่หรงมองไปยังริมฝีปากยิ้มของเธอ ในใจยิ่งโกรธกว่าเดิม เขาไม่ชอบเห็นเธอทำท่าทางเฉยเมยเป็นที่สุด！และปกป้องไป๋ยี่รุ่ยขนาดนั้น เพื่อไป๋ยี่รุ่ยแล้วไม่สนใจอะไรทั้งนั้น แต่พอกับเขากลับทำท่าทางเมินเฉย

ในเวลานี้หลิวหยิงขี้เกียจจะโต้เถียง เขาอยากพูดอะไรก็ให้เขาพูดไปเถอะ

“เป็นผู้หญิงของผมแล้วยังอยากไปหาผู้ชายอื่น เชื่อไหมว่าผมจะตัดขาของคุณ？” ในเวลานี้ในใจของซือถูมู่หรงเต็มไปด้วยความเกลียดชัง แต่ว่ากลับทำอะไรเธอไม่ได้ ทำได้แค่พูดจาหยาบคาย

“คุณสามารถไปหาผู้หญิงคนอื่นได้” เดิมทีหลิวหยิงไม่อยากที่จะอยู่ในใจเขา แต่ว่าเขากลับไม่จบไม่สิ้น หลิวหยิงไม่สามารถที่จะอดทนได้ จึงตอบกลับหนึ่งประโยค

เขาไม่จำเป็นที่จะต้องทรมานเธอ เขาสามารถไปหาผู้หญิงคนอื่นได้

แววตาของซือถูมู่หรงเป็นประกายเล็กน้อย สูดหายใจเข้าลึกอย่างเงียบๆ เธอให้เขาไปหาผู้หญิงคนอื่น？

เธอกลับให้เขาไปหาผู้หญิงอื่น？

ดูเหมือนว่าเขาไม่แคร์เธอเลยจริงๆ

แต่ว่าหากเธอยังแคร์เขาอยู่บ้าง เธอก็คงจะไม่พูดว่าให้เขาไปหาผู้หญิงคนอื่น

เมื่อเขารู้ว่า เธออยู่ด้วยกันกับไป๋ยี่รุ่ย เขาโกรธจนแทบอยากจะฆ่าคน

แต่ว่าเธอกลับไม่แคร์เลยแม้แต่น้อย

เธอแค่อยากจะผลักเขาไปหาผู้หญิงคนอื่น เมื่อเป็นแบบนี้เธอก็จะได้อยู่ด้วยกันกับไป๋ยี่รุ่ยแล้ว？

เธอโลกสวยเกินไป

“หลิวหยิง คุณจำไว้นะว่า ชาตินี้อย่าได้คิดจะจากไป จะตายก็ต้องตายอยู่ข้างผม” ซือถูมู่หรงก็เป็นคนที่มีนิสัยเช่นนี้

สิ่งที่เขาต้องการ เขาจะต้องได้มันมา ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม

ซือถูมู่หรงกดหลิวหยิงไว้ที่ประตูห้องรับรองมาโดยตลอด อาจเป็นเพราะน้ำหนักมือแรงเกินไป ทำให้ประตูด้านหลังของเธอถูกผลักออก

ห้องรับรองไม่ใหญ่ จากประตูมองเข้าไป ภายในห้องมองดูครู่เดียวก็เห็นจนหมด ไป๋ยี่รุ่ยยังคงนอนหลับอยู่บนเตียง

ดูเหมือนจะนอนหลับลึกมาก ไม่ได้ตื่นเพราะถูกการรบกวนจากพวกเขา

ซือถูมู่หรงขมวดคิ้วเล็กน้อย ไป๋ยี่รุ่ยทำอะไรถึงทำให้ตนเองเหนื่อยขนาดนี้ หลับลึกยิ่งกว่าหมูตายเสียอีก

ขณะที่ซือถูมู่หรงมองเข้าไป ก็ถือโอกาสมองสถานการณ์บนเตียงอย่างชัดเจน บนเตียงเป็นระเบียบมาก นอกจากบริเวณที่ไป๋ยี่รุ่ยนอน บริเวณที่เหลือก็ราบเรียบ แม้แต่รอยย่นก็ไม่มี

เสื้อผ้าบนร่างกายของไป๋ยี่รุ่ย แม้ว่าเสื้อผ้าบนร่างกายของไป๋ยี่รุ่ยจะมีรอยย่นอยู่บ้าง แต่ว่ากลับเป็นระเบียบเรียบร้อยดี

แม้แต่กระดุมเสื้อก็ไม่ถูกปลดออก

เห็นได้ชัดว่าไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

ถือว่าซือถูมู่หรงคลายความกังวลลงเล็กน้อย แม้ว่าก่อนหน้านี้เธอจะบอกว่าเธอกับไป๋ยี่รุ่ยไม่ได้มีอะไรกัน และเขาก็พบว่าบนร่างกายของเธอไม่มีร่องรอยอะไร แต่ว่าในใจก็ยังมีความไม่สบายใจอยู่บ้างในใจ

เพราะถึงยังไงเธอกับไป๋ยี่รุ่ยก็อยู่ในห้องรับรองกันสองต่อสองมาเป็นระยะเวลาสามชั่วโมง ระยะเวลาสามชั่วโมงนี้ ผู้ชายคนหนึ่งกับผู้หญิงคนหนึ่ง เป็นไปได้ที่จะ……

หลิวหยิงเห็นประตูของห้องรับรองถูกเปิดออก จึงหันศีรษะไปมองอย่างอัตโนมัติ เธอเป็นกังวลอย่างมากว่าจะรบกวนจนทำให้ไป๋ยี่รุ่ยตื่น

เพียงแต่ยังไม่ทันรอให้เธอเห็นอย่างชัดเจน ซือถูมู่หรงกลับบังคับให้เธอหันศีรษะกลับมา：“มองอะไร？มีอะไรน่ามองเหรอ กลับบ้าน”

สิ่งที่ซือถูมู่หรงอยากทำมากที่สุดก็คือแยกเธอกับไป๋ยี่รุ่ยออกจากกัน ดังนั้นจึงลากเธอออกไปข้างนอกทันที

ตอนที่หลิวหยิงจากไปก็ถือโอกาสยื่นมือไปปิดประตู

ซือถูมู่หรงเห็นการกระทำของเธอ รู้สึกเพียงแน่นที่หน้าอก ขึ้นไม่ได้ ลงก็ไม่ได้ โกรธจนแทบจะขาดใจตาย

เธอจะไม่ลืมที่จะเป็นห่วงไป๋ยี่รุ่ยสักเวลาเลยเหรอ

ผู้หญิงคนนี้ อยากจะบีบคอเธอให้ตายจริงๆ

แต่ว่าเขากลับทำใจไม่ได้ ตอนนี้อย่าว่าแต่บีบคอเธอให้ตายเลย แม้แต่จะทำร้ายเธอเล็กน้อยเขาก็ทนไม่ได้

ซือถูมู่หรงถอนหายใจเงียบๆอยู่ในใจ ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ในใจของเขาเธอถึงสำคัญมากขนาดนี้？

ในใจของซือถูมู่หรงเผยความโหดเหี้ยมออกมา จับมือเธอแรงขึ้นอีก จากนั้นก็ลากเธอออกจากห้อง

หลิวหยิงผลักเขาออกไม่ไหว แน่นอนว่าหลิวหยิงก็ไม่อยากที่จะผลักเขาออก เพราะเดิมทีเธอก็อยากออกไปจากที่นี่มาโดยตลอด

แต่ว่าเขาไม่ยอมกลับไป ในที่สุดตอนนี้เขาก็ต้องการกลับแล้ว แน่นอนว่าเธอคงไม่ปฏิเสธ

เพราะถึงยังไงหากพวกเขาจากไปแล้ว ไป๋ยี่รุ่ยก็จะสามารถพักผ่อนได้อย่างเต็มที่ เมื่อเป็นเช่นนี้ก็จะสามารถเผชิญหน้ากับเรื่องที่จะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้ได้

ในเวลานี้หลิวหยิงก็ไม่ได้โต้แย้งกับซือถูมู่หรง เรื่องที่จะสามารถเจอกับไป๋ยี่รุ่ย พรุ่งนี้ยังไงซือถูมู่หรงก็ต้องไปทำงาน ในเมื่อเขาไปทำงานแล้ว เธอก็จะสามารถออกมาข้างนอกได้อย่างแน่นอน

แม้ว่าซือถูมู่หรงจะเผด็จการ แม้ว่าจะใช้อำนาจเสร็จ แต่ว่าก็ไม่ถึงกับจับเธอขังไว้