บทที่ 1560 เรื่องเมื่อปีก่อนนั้นเป็นความจริง（1）

แต่ว่าเห็นได้อย่างชัดเจนว่าน้ำหนักมือของเธอนั้นไม่ส่งผลใดกับซือถูมู่หรงเลย！！ซือถูมู่หรงคิดเพียงว่าเธอจั๊กจี้เขาอีกครั้งก็เท่านั้น

จู่ๆอารมณ์ของซือถูมู่หรงก็ดีขึ้นมาก มุมปากของเขากระตุกเล็กน้อย：“ติดตามผมมาตั้งห้าปี เพิ่งรู้เหรอ？คุณยังไม่เคยเห็นตอนที่ผมเป็นคนพาลจริงๆ ผมไม่รังเกียจถ้าจะทำให้คุณได้เห็นมัน”

สำหรับหลิวหยิงแล้วหากด่าว่าเขาเป็นคนพาล เขานั้นไม่รังเกียจเลยแม้แต่น้อย ไม่คิดว่าเป็นเรื่องน่าอาย แต่กลับรู้สึกภูมิใจแทน ฟังแล้วก็ดูมีทีท่าที่ภูมิใจเป็นอย่างมาก！！

หลิวหยิงท้อแท้ ในเมื่อคนคนนี้เป็นแบบนี้แล้ว แล้วเธอจะทำอะไรได้ล่ะ？

ไม่มีเหตุผล และมีอำนาจมากเป็นพิเศษ ไม่มีวิธีการอะไรที่เธอสามารถทำได้เลย

ซือถูมู่หรงอุ้มเธอเข้าไปในห้องพลางกดทับเธออยู่บนเตียงแล้ว หลิวหยิงไม่สามารถผลักเขาออกได้เลย เพียงแต่ว่าในนาทีสุดท้าย เธอเตือนให้เขารักษาความปลอดภัย เธอไม่อยากให้มีใครต้องเป็นอันตรายถึงชีวิต

มีลูกให้กับเขานั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด

ซือถูมู่หรงตะลึงงันครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ดื้อดึงมากเกินไป อีกทั้งยังเอาถุงยางอนามัยออกมาอย่างมีจิตสำนึก เพียงแต่ว่าขณะที่เขาก้มศีรษะลง มุมปากของเขาเผยยิ้มอ่อนๆออกมา

เมื่อหลิวหยิงเห็นว่าเขามีการป้องกันก็คลายความกังวลลงอย่างเห็นได้ชัด ดูเหมือนว่าเมื่อสักครู่นี้เขาน่าจะทำให้เธอหวาดกลัวเท่านั้น เดิมทีอิงตามความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา เขาคงไม่ให้เธอมีลูกให้เขาจริงๆหรอก

ขณะที่ซือถูมู่หรงเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งมองไปยังหลิวหยิง ดูเหมือนว่าจะมีความไม่พอใจเล็กน้อยในการแสดงออก แต่ว่ากลับไม่ได้พูดอะไรมาก หลิวหยิงกลับโล่งใจเป็นอย่างมาก

วันรุ่งขึ้น ตอนที่หลิวหยิงตื่นขึ้นมาก็ใกล้จะสิบโมงแล้ว หลังจากที่เธอดูเวลาชัดเจนแล้วก็ตกใจ จากนั้นรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

เมื่อวานตอนกลางคืนซือถูมู่หรงทรมานเธออย่างดุดัน เธอแทบจะไม่ได้นอน ขณะใกล้ฟ้าสางเธอถึงได้มีโอกาสนอน ดังนั้นจึงนอนเพลินไปเลยเวลาที่กำหนดตื่น

เธอตั้งนาฬิกาปลุกไว้ตอนเจ็ดโมงเช้าชัดๆ ทำไมนาฬิกาไม่ปลุกล่ะ？หรือว่าเธอหลับลึกเกินไปก็เลยไม่ได้ยิน？

แต่ว่าหากเธอหลับลึกเกินไปจนไม่ได้ยิน นาฬิกาก็ต้องปลุกซ้ำสิ ดังนั้นแสดงว่านาฬิกาไม่ได้ปลุก

หลิวหยิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู พบว่าเวลาที่ตั้งไว้ถูกยกเลิก ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าซือถูมู่หรงเป็นคนทำ

หลิวหยิงรู้สึกว่าตอนนี้ซือถูมู่หรงนับวันยิ่งน่าเบื่อขึ้นเรื่อยๆ กลับทำการยกเลิกนาฬิกาปลุกของเธอ

ซือถูมู่หรงน่าจะไปทำงานแล้ว หลิวหยิงจึงรีบลุกขึ้นจากเตียง พลางจัดการอย่างง่ายๆครู่หนึ่ง รีบล้างหน้าอย่างรวดเร็ว รีบออกจากบ้านไป แม้แต่เครื่องสำอางก็ไม่มี

หลังจากที่ออกจากบ้าน ก็เรียกรถพลางโทรศัพท์หาไป๋ยี่รุ่ยพลาง

เธอไม่รู้ว่าเวลานี้ไป๋ยี่รุ่ยไปมอบตัวแล้วหรือยัง？แท้ที่จริงแล้วเธอก็รู้เรื่องที่ไป๋ยี่รุ่ยไปมอบตัวนั้น เธอคงช่วยอะไรไป๋ยี่รุ่ยไม่ได้

แต่ว่าเธอก็อยากที่จะถามสถานการณ์เขาสักครู่หนึ่ง อย่างน้อยสามารถปลอบใจเขาก็ได้บ้างก็ยังดี

เธอโทรออกติดต่อกันอยู่หลายสาย ทางด้านของไป๋ยี่รุ่ยนั้นไม่ได้รับสาย ใจของหลิวหยิงค่อยๆนิ่ง เขาไม่ได้รับโทรศัพท์ หรือว่าเขาไปที่สถานีตำรวจแล้ว มอบตัวเรียบร้อยแล้ว

หากเขาไปมอบตัวที่สถานีตำรวจแล้ว นี่เป็นเรื่องฆ่าคนตาย ตำรวจจะต้องควบคุมตัวเขาอย่างแน่นอน และก็คงจะไม่สามารถรับโทรศัพท์ได้

หลังจากที่หลิวหยิงโทรออกสามสายแต่ไป๋ยี่รุ่ยไม่ได้รับสายนั้น เธอก็รู้ได้ทันทีว่าไป๋ยี่รุ่ยน่าจะไปมอบตัวที่สถานีตำรวจแล้ว เธอจึงไม่ได้โทรหาอีก

ติดต่อไป๋ยี่รุ่ยไม่ได้ เธอไม่รู้ด้วยว่าไป๋ยี่รุ่ยไปสถานีตำรวจไหนกันแน่ เธอคงไม่สามารถไล่ตามทุกสถานีได้

เดิมทีไป๋ยี่รุ่ยก็ไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้ หากเธอไปถาม หากทำให้เรื่องใหญ่โตขึ้นมาคงไม่ดีแน่

แต่ว่าเรื่องนี้เธอจะไม่สนใจเลยไม่ได้ เดิมทีหลิวหยิงต้องการโทรหาเวินลั่วฉิง ให้เวินลั่วฉิงตรวจสอบ สถานะและความสามารถของเวินลั่วฉิงในตอนนี้หากหล่อนต้องการที่ตรวจสอบเรื่องนี้ให้ชัดเจน นั้นก็เป็นเรื่องที่ง่ายมาก

คุณชายห้าฉิงเป็นผู้บัญชาการตำรวจของเมืองA

แต่ว่าเมื่อหลิวหยิงนึกถึงสิ่งที่ไป๋ยี่รุ่ยกำชับเมื่อคืนนี้ ไป๋ยี่รุ่ยนั้นไม่ต้องการให้เวินลั่วฉิงรู้เรื่องนี้

หลิวหยิงหายใจเข้าลึกอย่างเงียบๆ เธอควรที่จะเคารพการตัดสินใจของไป๋ยี่รุ่ย อย่าเพิ่งบอกเวินลั่วฉิง

หลิวหยิงนึกถึงตอนที่ก่อนหน้านี้เธอทำงานอยู่ที่บริษัทสายการบิน สามีของเพื่อนร่วมงานที่เธอสนิททำงานอยู่ที่สถานีตำรวจพอดี หลิวหยิงจึงโทรศัพท์หาเพื่อนคนนั้นเพื่อให้ช่วยสอบถาม

แน่นอนหลิวหยิงไม่ได้เอ่ยถึงไป๋ยี่รุ่ย

แน่นอนว่าเพื่อนร่วมงานรับปาก บอกว่าหากตรวจสอบพบแล้วจะรีบตอบกลับเธอ