บทที่ 1566 เขาโหดเหี้ยมเกินไป （1）

คุณแม่หลิวก็เห็นเรื่องราวบางอย่างมามากเช่นกัน ดังนั้น ในตอนนั้นคุณแม่หลิวเข้าใจเรื่องทุกอย่างกระจ่างชัดแล้ว！！

มือหลิวหยิงที่ถือโทรศัพท์กำแน่น แน่นจนเกือบจะทำให้โทรศัพท์เปลี่ยนรูป ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง ที่แท้ซือถูมู่หรงก็ทำแบบนั้นจริงๆ

ซือถูมู่หรงจะต้องเลวขนาดไหนถึงทำแบบนี้ได้ ซือถูมู่หรงเห็นเธอเป็นอะไร？

ในเวลานี้ หลิวหยิงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนนั้นรู้สึกยังไงกันแน่ โกรธ โมโห หรือว่าเสียใจ？

เธอไม่รู้ เธอไม่รู้จริงๆ เธอรู้เพียงว่า ห้าปีมานี้ สิ่งที่เธอทำนั้นกลายเป็นเรื่องตลก เป็นเรื่องตลกมากเลยทีเดียว

ทุกอย่างล้วนน่าขบขัน น่าเสียดสี

“แม่ ทำไมแม่ต้องปิดบังลูกด้วย？ทำไมแม่ต้องเชื่อฟังคุณนายซือถู ทั้งๆที่แม่ก็รู้ว่าซือถูมู่หรงเป็นคนที่ทำให้พ่อต้องตาย ทำไมแม่ต้องปิดบังลูกด้วย？”เกี่ยวกับจุดนี้ หลิวหยิงไม่เข้าใจ ในเมื่อตอนนั้นแม่ก็เห็นทุกอย่าง ในเมื่อแม่ก็รู้ว่าซือถูมู่หรงเป็นคนทำให้พ่อต้องตาย ถ้าอย่างนั้นแม่ก็ต้องรู้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างซือถูมู่หรงเป็นคนวางแผน

แล้วทำไมแม่ไม่เคยบอกเธอล่ะ ยังให้เธออยู่ข้างกายซือถูมู่หรงนานถึงห้าปี？

“ในตอนนั้น คุณนายซือถูมาหาแม่ ในเมื่อสัญญาฉบับนั้นเซ็นแล้วก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้แล้ว ลูกจำต้องทำตามที่ระบุไว้ในสัญญา สำหรับการตายของพ่อลูกไม่เกี่ยวข้องใดกับซือถูมู่หรง” ในเวลานี้เมื่อคุณแม่หลิวพูดถึงเรื่องนี้ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโมโห น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย

“หล่อนบอกว่าไม่เกี่ยวข้องก็ไม่เกี่ยวข้องงั้นเหรอ？หากซือถูมู่หรงไม่ได้นำสัญญาฉบับนั้นไปให้พ่อดู พ่อก็คงจะไม่ตาย”จู่ๆหลิวหยิงก็ไม่สามารถควบคุมตนเองได้ อดไม่ได้ที่จะคำราม

พวกเขารังแกคนอื่นเกินไป รังแกคนอื่นเกินไปจริงๆ ซือถูมู่หรงทำเรื่องเลวร้ายขนาดนั้น แต่คุณนายซือถูกลับไปข่มขู่แม่ของเธอ

“ตอนนั้นแม่ก็รู้สึกโกรธมาก แม่ก็ถามหล่อนแบบนั้นเหมือนกัน แต่ว่าหล่อนพูดว่า ขอเพียงแค่ซือถูมู่หรงต้องการ ไม่มีอะไรที่ทำไม่สำเร็จ รวมไปถึงเรื่องของลูก ซือถูมู่หรงต้องการให้ลูกไปอยู่ข้างกาย แน่นอนว่าจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ลูกมาอยู่ข้างกายให้ได้ ไม่มีใครสามารถขัดขวางเรื่องนี้ได้ คุณนายซือถูยังพูดอีกว่า หากแม่บอกเรื่องทั้งหมดกับลูก ไม่เพียงแต่ไม่สามารถช่วยลูกได้ แต่กลับทำร้ายลูก”

“จะทำร้ายฉันได้ยังไง หากตอนนั้นแม่บอกฉัน ฉันก็จะพยายามทุกวิถีทางเพื่อที่จะออกห่างจากเขา”ในเวลานี้อารมณ์ของหลิวหยิงไม่สามารถควบคุมได้ ดูออกว่าเธอโกรธมาก แต่ไม่รู้ว่าโกรธตัวเองหรือว่าโกรธคุณแม่หลิว หรือว่าโกรธซือถูมู่หรงกันแน่

“หยิงเอ๋อร์ไม่มีประโยชน์หรอก ตอนนั้นแม้ว่าลูกจะพยายามขนาดไหน แต่ว่าซือถูมู่หรงไม่ยอมให้ลูกจากไป ลูกก็คงจากไปไม่ได้ ในตอนนั้นเขาตัดสินใจแล้วว่าต้องการให้ลูกอยู่ข้างกายเขา……” น้ำเสียงของคุณแม่หลิวสะอื้นขึ้นเล็กน้อย ：“แม่รู้นิสัยของลูกดี หากตอนนั้นแม่บอกความจริงกับลูก ลูกก็คงจะสู้กับซือถูมู่หรงอย่างสุดกำลัง แต่ว่าลูกไม่ทางชนะซือถูมู่หรงได้หรอก ถ้าเป็นอย่างนั้นผลลัพธ์ก็มีเพียงอย่างเดียวคือ ลูกจะต้องตาย แม้ว่าซือถูมู่หรงจะไม่ได้ฆ่าลูก เพื่อการหลบหนีของลูกเองลูกก็อาจจะฆ่าตัวตายได้ แม่ไม่อยากให้ลูกต้องตาย และก็ให้ลูกตายไม่ได้ด้วย ……”

“หยิงเอ๋อร์แม่ทำไปไม่ได้เป็นเพราะเชื่อฟังคำพูดของคุณนายซือถู และไม่ได้เป็นเพราะแม่ถูกหล่อนข่มขู่ แต่แม่ทำเพื่อลูก ทำเพื่อลูก！”ไม่มีแม่คนไหนไม่เข้าใจลูก ตอนนั้นไม่ใช่ว่าคุณแม่หลิวไม่อยากบอกหลิวหยิง แต่เป็นเพราะว่าหล่อนไม่กล้า

หลิวหยิงนิ่งเงียบ แม่พูดถูก หากตอนนั้นแม่บอกความจริงกับเธอ เธอก็คงสู้ตายกับซือถูมู่หรง แม้ว่าเธอจะต้องตายเธอก็จะไม่ยอมอยู่ข้างกายซือถูมู่หรงอย่างเด็ดขาด

และในตอนนั้นซือถูมู่หรงคงไม่ยอมให้เธอจากไปเป็นแน่ ดังนั้นก็คงเป็นอย่างที่แม่ของเธอพูดทั้งหมด หากตอนนั้นแม่บอกความจริงกับเธอ ทางเลือกเดียวที่เธอเหลืออยู่ก็คือความตาย

ตอนนั้นแม่คิดถึงจุดนี้ จึงได้ปิดบังเธอ

“แม่ ลูกอยากให้ตอนนั้นแม่บอกลูกมากกว่า ตอนนี้พอลูกนึกถึงเวลาตลอดห้าปีที่ลูกต้องอยู่กับเขา และเรื่องนี้ยังทำให้พ่อต้องตาย ลูกนั้นทุกข์ทรมานกว่าใคร” ในที่สุดน้ำตาของหลิวหยิงก็ไม่สามารถอัดกลั้นไว้ได้พลางพรั้งพรูออกมา หากเธอสามารถเลือกได้ เธออยากเลือกที่จะทราบความจริงตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อน แม้ว่าต้องตายก็ตาม