บทที่1565 มีเรื่องอะไรก็พูดมาตรงๆ（2）

เธอเป็นคู่อริของซือถูมู่หรง ซือถูมู่หรงจะไม่ให้คนมาสะกดรอยตามเธอได้ยังไง？

เธอเป็นคู่อริของซือถูมู่หรง ตามนิสัยของซือถูมู่หรงแล้ว เขาไม่มีทางปล่อยเธอไปอย่างแน่นอน

ดังนั้น นี่อาจจะเป็นสาเหตุที่ครบกำหนดเวลาห้าปีแล้ว แต่ซือถูมู่หรงก็ยังไม่ยอมอนุญาตให้เธอจากไป

ซือถูมู่หรงคิดว่าระยะเวลาห้าปียังไม่เพียงพอที่จะทรมานเธอ ยังเหยียดหยามเธอไม่พอ ดังนั้นเขาจึงอยากเหยียดหยามและทรมานเธอต่อ

หากสิ่งที่คุณนายซือถูพูดในวันนี้เป็นความจริง เธอก็ควรที่จะขอบคุณคุณนายซือถูถึงจะถูก

เพราะถึงยังไงหากคุณนายซือถูไม่บอกเธอ เธอก็คงอยู่แต่ในกะลา เธอก็จะกลายเป็นคนโง่ที่ถูกหลอกตลอดไป

หลิวหยิงพบว่าคุณนายซือถูไม่ได้ตามออกมา ไม่นานหลิวหยิงก็เข้าใจ แสดงให้เห็นได้ชัดว่าคุณนายซือถูก็ทราบเรื่องที่

ซือถูมู่หรงให้คนจับตาดูเธอ

คุณนายซือถูไม่อยากให้ซือถูมู่หรงรู้ จึงไม่รีบออกมาเร็ว และนี่น่าจะเป็นเหตุผลที่คุณนายซือถูนัดเธอมาที่นี่

เรื่องราวเหล่านั้น หลิวหยิงไม่แคร์ ตอนนี้เธอเพียงต้องการที่จะทำเรื่องเมื่อห้าปีก่อนให้กระจ่างชัด

เมื่อสักครู่นี้คุณนายซือถูบอกว่าเรื่องเมื่อห้าปีก่อนแม่ของเธอก็ทราบ หลังจากที่หลิวหยิงออกจากห้างสรรพสินค้า ก็หาสถานที่ห่างไกลแห่งหนึ่ง จากนั้นก็โทรศัพท์หาแม่ของเธอ

แม่อยู่ต่างประเทศ ในเวลานี้น่าจะเป็นช่วงตอนกลางคืน แต่ว่าหลิวหยิงคงคำนึงถึงอะไรมากไม่ได้แล้ว เธออยากรู้ความจริง เธอจะต้องรู้ความจริงให้ได้

โทรศัพท์สายแรกไม่มีคนรับ หลิวหยิงก็โทรต่อ ขณะที่เธอโทรออกสายที่สี่ ในที่สุดทางด้านนั้นก็มีคนรับสาย

“หยิงเอ๋อร์มีเรื่องอะไรหรือเปล่า？”เมื่อเสียงของแม่ลอดผ่านมาจากโทรศัพท์ จู่ๆหลิวหยิงก็อยากจะร้องไห้

เมื่อสักครู่นี้ตอนที่ตาต่อตาฟันต่อฟันกับคุณนายซือถู เธอแสดงออกมาด้วยความแข็งแกร่ง ไม่ได้เผยความอ่อนแอและเศร้าเสียใจออกมาแม้แต่น้อย

แต่ว่าตอนนี้เมื่อเธอได้ยินเรื่องราวของแม่ ความแกร่งที่ซ่อนเร้นทั้งหมดสลายไปในทันที

แต่ว่าหลิวหยิงก็พยายามอดทน ไม่ยอมให้ตนเองร้องไห้ออกมา

“แม่ มีเรื่องหนึ่งฉันอยากถามให้กระจ่างชัด” หลิวหยิงละเว้นแม้แต่คำทักทายที่สุภาพ

“มีเรื่องอะไร？หยิงเอ๋อร์ เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ？”น้ำเสียงของคุณแม่หลิวเผยความเครียดออกมาเล็กน้อย เพราะถึงยังไงในเวลานี้ลูกสาวก็ยังโทรศัพท์มา อีกทั้งน้ำเสียงเคร่งเครียดขนาดนี้ ฟังแล้วดูเหมือนเกิดเรื่องอะไรขึ้น

“ลูกอยากรู้เรื่องเมื่อห้าปีก่อน ลูกอยากรู้ว่าเมื่อห้าปีก่อนพ่อตายยังไง？”ขณะที่หลิวหยิงถามคำถามนี้ น้ำตากลอกไปมาอยู่ในดวงตาไม่หยุด แท้ที่จริงแล้วในใจของเธอนั้นกลัวมาก กลัวจริงๆ เธอกลัวที่จะเผชิญกับความโหดร้ายเช่นนั้น

แต่ว่าเธอรู้ดีว่าเธอไม่สามารถหลบหลีกได้ ไม่ว่าความจริงจะโหดร้ายแค่ไหน เธอก็จำเป็นที่จะต้องเผชิญหน้า

จู่ๆคู่สนทนาก็ไร้ซึ่งเสียงพูดคุย ความเงียบขรึม ความเงียบขรึมคุณแม่หลิวไม่พูดแม้แต่คำเดียว แม้แต่การหายใจก็ยังระมัดระวัง“แม่ บอกลูกเถอะ ปีนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่？”เมื่อเห็นแม่เงียบ หลิวหยิงหัวใจจมดิ่งลงสู่ก้นน้ำแข็ง เห็นได้ชัดว่าเรื่องเมื่อปีก่อนแม่ของเธอปกปิดเธอ