บทที่ 1570 ความโมโหของเขา（1）

หลิวปิงที่ตามมาข้างหลังก็หยุดรถ รอให้ประธานของตนมาก่อน！！！！

ที่จริงหลิวหยิงรู้ว่าเป็นรถของหลิวปิงที่ขับตามมาตั้งแต่แรกแล้ว เพราะว่าก่อนหน้าตอนที่อยู่บนรถแท็กซี่ คนขับก็ได้บอกกับเธอแล้ว

หลิวหยิงไม่ได้สนใจ เข้าไปในคฤหาสน์ทันที หลังจากที่เข้าไปยังห้องโถง เธอก็ไม่ได้ขึ้นไปข้างบน แต่กลับนั่งลงบนโซฟา หลังจากที่นั่งลงบนโซฟา เธอจึงได้พบว่าร่างกายของตนไร้ซึ่งเรี่ยวแรง เธอรู้สึกว่าหัวใจของเธอนั้นว่างเปล่า ตัวของเธอก็ว่างเปล่าเช่นกัน

เธอนอนลงบนโซฟา น้ำตาก็อดไม่ได้ที่จะไหลออกมาอีกครั้ง อีกทั้งตอนนี้ที่นี่ก็ไม่มีคน เธอก็ไม่จำเป็นที่ต้องอดทนอดกลั้น จึงเริ่มร้องไห้ออกมา

แต่ไหนแต่ไรเธอไม่เคยเสียใจขนาดนี้ ห้าปี ห้าปีที่ผ่านมาทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นการหลอกลวง

คนที่อยู่กับเธอมาห้าปีหลอกลวงเธอตั้งแต่ต้นจนจบ

เพราะอะไร？ทำไมถึงต้องหลอกลวงเธอด้วย？

ทำไมต้องทำร้ายเธอขนาดนี้ด้วย ？

เธอทำอะไรผิด？

ซือถูมู่หรง……

ทำไมถึงได้โหดเหี้ยมขนาดนี้

เธอคิดว่าตอนนี้เธอควรที่จะโกรธ ไม่ควรที่จะเสียใจ แต่ว่าน้ำตาของเธอก็อดที่จะไม่ไหลออกมาไม่ได้

เธอเสียใจ เธอเศร้าใจ ทรมานราวกับถูกคนควักหัวใจเธอออกมา

เธอกลับมาเพราะต้องการรอให้ซือถูมู่หรงกลับมาแล้วถามเขาให้กระจ่างแจ้ง แต่ว่าตอนนี้เธอกลับต้องการเพียงร้องไห้ แค่อยากจะร้องไห้ดีๆออกมาสักครั้งหนึ่ง

เพื่อตนเอง บางทีอาจจะเพื่อเวลาห้าปีที่ผ่านมา บางทีอาจจะเพื่อสาเหตุอื่น

สรุปเพื่ออะไรกันแน่ ในเวลานี้หลิวหยิงไม่สามารถแยกแยะให้ชัดเจนได้ เธอคิดว่ามันไม่ได้สำคัญแล้ว

ตอนนี้เธอร้องไห้จนตาบวม เจ็บคอ และเริ่มรู้สึกปวดหัว

อันที่จริงเธอเป็นหญิงสาวที่เอาแต่ใจตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ฐานะทางบ้านของเธอก็ไม่เลว อีกทั้งพ่อแม่ของเธอก็รักและเอ็นดูเธอเป็นพิเศษ ตั้งแต่เล็กจนโตเธอไม่เคยต้องทนทุกข์กับความลำบากใด ดังนั้นความจริงแล้วเธอจึงเป็นคนที่ค่อนข้างบอบบาง

เพียงแต่ว่าต่อมา เกิดเรื่องที่บ้าน ทำให้เธอต้องเริ่มทำตัวเข้มแข็ง เธอจำเป็นต้องคิดหาทุกวิถีทางเพื่อช่วยครอบครัวของเธอ

จากนั้นเธอก็หาซือถูมู่หรงจนพบ ตอนเริ่มแรกซือถูมู่หรงปฏิบัติต่อเธอเลวร้ายแค่ไหน เธอก็พยายามกัดฟันอดทน ต่อให้เจ็บ ทุกข์ ทรมานแค่ไหน เธอก็อดทน แต่ไหนแต่ไรเธอไม่เคยร้องไห้ต่อหน้าซือถูมู่หรง

เพราะว่าเธอจำเรื่องเรื่องหนึ่งได้มาโดยตลอดว่า ซือถูมู่หรงใช้เงินซื้อเธอ อีกทั้งซือถูมู่หรงยังช่วยพ่อของเธอ ดังนั้นสิ่งเหล่านี้เธอจำเป็นต้องอดทน

อดทนครั้งแล้วครั้งเล่าก็กลายเป็นความเคยชิน ห้าปีที่ผ่านมานี้เธอพยายามอดทนมาโดยตลอด ไม่ยอมร้องไห้ ไม่ยอมให้ตนเองต้องอ่อนแอ

แต่ว่าตอนนี้เธอไม่สามารถอดทนได้อีกแล้ว เพราะเหตุผลเดียวที่สนับสนุนเธอได้พังทลายลงแล้ว

ความจริงเช่นนี้ นั้นโหดร้ายกับเธอมาก！！

แล้วจะไม่ให้เธอร้องไห้ได้ยังไงกัน？

ซือถูมู่หรงกลับมาเห็นหลิวหยิงนอนร้องไห้อยู่บนโซฟาท่ามกลางความมืด

เสียงเปิดประตูของซือถูมู่หรงไม่ดังมาก หลิวหยิงยังร้องไห้หนักมาก ดังนั้นหลิวหยิงจึงไม่ได้ยินความเคลื่อนไหว

ซือถูมู่หรงมองไปยังคนที่นอนอยู่บนเตียง หัวไหล่สั่นอย่างเห็นได้ชัด ดูก็รู้ว่าท่าทางของหลิวหยิงนั้นเสียใจเป็นอย่างมาก ฝีเท้าของเขาชะงักลง ดวงตาค่อยๆหรี่ขึ้น

เพื่อไป๋ยี่รุ่ยแล้ว เธอเสียใจได้ถึงขนาดนี้ ร้องไห้อยู่ข้างนอก กลับบ้านมาก็ยังร้องไห้ไม่หยุด

เมื่อเห็นเธอร้องไห้จนแทบจะสลบไปแล้ว เขากลับมาเธอก็ไม่ได้ยิน ตอนนี้เขายืนอยู่ตรงนี้ เธอก็ไม่รู้

ในใจของเธอมีเพียงไป๋ยี่รุ่ย？เพราะไป๋ยี่รุ่ยร้องไห้จนแม้แต่ชีวิตก็ไม่ต้องการ？

ไป๋ยี่รุ่ยฆ่าคนคนหนึ่งไม่ใช่เหรอ？แต่ก็ยังไม่ตายไม่ใช่เหรอ？เธอจำเป็นที่จะร้องไห้เพื่อไป๋ยี่รุ่ยขนาดนี้ไหม？

หลังจากที่ซือถูมู่หรงยืนอยู่พักหนึ่ง เขารู้สึกว่าตนยืนอยู่นานแล้ว แต่หลิวหยิงก็ยังนอนร้องไห้อยู่บนโซฟา อีกทั้งยังร้องไห้อย่างหนัก

ซือถูมู่หรงหายใจเข้าลึก เขาอยากเข้าไปบีบคอเธอให้ตายจริงๆ

เขาเขยิบก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว จากนั้นยืนอยู่หน้าโซฟา หลิวหยิงแค่เงยหน้าขึ้นมาก็สามารถเห็นเขายืนอยู่ได้แล้ว

แต่หลิวหยิงเอาหน้าซุกโซฟา และยังคงร้องไห้เหมือนเดิม ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา ดังนั้นเธอจึงยังไม่เห็นซือถูมู่หรงเช่นเดิม