บทที่ 1569 ร้องไห้เพื่อใคร （2）

“ประธานต้องทำอะไรต่อไหมครับ？”ผู้ช่วยไม่เข้าใจเจตนาของประธานของตน！！！ดังนั้นต้องถามให้ชัดเจน เพราะไม่ถามให้ชัดเจนแล้วทำผิดก็อาจจะลำบากได้

เพราะถึงยังไงเรื่องเรื่องนี้ก็ไม่เหมือนกับเรื่องงาน

“……ไม่ต้อง”ซือถูมู่หรงหายใจเข้าลึกๆ สุดท้ายพูดขึ้นมาเพียงสองคำ ต้องการอะไร？เขารู้สึกว่าสิ่งที่เขาต้องทำมีเยอะมาก ยกตัวอย่างเช่น ถือโอกาสนี้ซ้ำเติม ซื้อกิจการบริษัทไป๋ยี่รุ่ย แต่สุดท้ายเขาก็ยังอดทนไว้ได้

“ครับ”เมื่อผู้ช่วยได้ยินเสียงประธานของตนก็คลายความกังวลลง ดีที่ถามขึ้นหนึ่งประโยค วันนี้ตอนเช้าที่ประธานเขาจับตาดูไป๋ยี่รุ่ยด้วยท่าทีกัดฟันด้วยความแค้น ราวกับมีความแค้นบัญชีเลือดกับไป๋ยี่รุ่ย เดิมทีเขายังคิดว่าประธานจะต่อกรกับไป๋ยี่รุ่ย ที่แท้เขาก็เข้าใจผิด

ทางด้านของผู้ช่วยวางสายโทรศัพท์ลง ทางด้านของหลิวปิงก็รู้สึกตื่นตระหนกและเป็นกังวลมากขึ้น เมื่อสักครู่ที่ซือถูมู่หรงคุยโทรศัพท์กับเขานั้นไม่ได้วางสาย ดังนั้นเนื้อหาของการสนทนาเมื่อครู่นี้เขาได้ยินหมดแล้ว

หลิวปิงได้ยินผู้ช่วยพูดว่าไป๋ยี่รุ่ยฆ่าคน จากนั้นวันนี้ก็ไปมอบตัว หลิวปิงเชื่อมโยงเรื่องราวที่เกิดขึ้น เพราะคิดว่าที่หลิวหยิงโศกเศร้าเสียใจอยู่ตอนนี้เป็นเพราะไป๋ยี่รุ่ย

ตอนนี้หลิวปิงรู้แล้วว่าประธานของตนรู้สึกยังไงกับหลิวหยิง ตอนนี้หลิวหยิงเศร้าโศกเสียใจเพราะชายอื่น เรื่องเช่นนี้ประธานไม่มีทางทนได้ ประธานจะต้องโมโหอย่างแน่นอน

หลิวปิงรอสักพักหนึ่ง ก็ไม่ได้ยินเสียงของประธาน แต่ว่าประธานก็ไม่ได้วางสายโทรศัพท์ทางด้านนี้ลง ประธาน ไม่วางสาย แน่นอนว่าหลิวปิงคงไม่กล้าวาง

ดังนั้นทั้งสองฝ่ายต่างนิ่งเงียบ แต่ว่าหลิวปิงก็พอฟังรู้ว่าทางด้านของประธานนั้นกำลังขับรถอยู่

และในเวลานี้ หลิวปิงก็เห็นหลิวหยิงที่อยู่เบื้องหน้าไม่ไกลนักลุกขึ้น จากนั้นก็เดินไปข้างหน้า ดวงตาของหลิวปิงเป็นประกายเล็กน้อย จากนั้นก็รายงานอย่างอัตโนมัติ：“ประธานคุณหลิว ออกไปแล้วครับ”

หลิวปิงรอสักพักก็ยังไม่มีการตอบกลับจากประธานของตน คิดว่าประธานของตนจะต้องกำลังโมโหอยู่อย่างแน่นอน คาดว่าไม่น่าจะมาแล้ว เพราะถึงยังไงคุณหลิวก็โศกเศร้าเสียใจเพราะชายอื่น สถานการณ์เช่นนี้ประธานรีบตามมาก็กระอักกระอ่วนใจเปล่าๆ

“ประธานยังต้องการให้ผมรายงานสถานการณ์ทางด้านนี้อยู่ไหมครับ？”แน่นอนว่าหลิวปิงไม่กล้าตัดสินใจด้วยตัวเอง ยังคงต้องถามความเห็นจากประธานของตน

“อึม”ครั้งนี้ทางด้านฝั่งคู่สายในที่สุดซือถูมู่หรงก็ตอบกลับ ตอบกลับด้วยคำพูดที่เรียบง่าย ฟังดูก็รับรู้ถึงจิตใจที่หดหู่ของเขา และก็ฟังออกว่าในความหดหู่นั้นแฝงไว้ด้วยการประนีประนอมอย่างไม่เต็มใจ

สุดท้ายเขาก็ยังคงประนีประนอม และตัดสินใจที่จะไปพบเธอ

รู้ทั้งรู้ว่าในใจของเธอมีเพียงไป๋ยี่รุ่ยเพียงคนเดียว รู้ทั้งรู้ว่าเธอเสียใจให้กับไป๋ยี่รุ่ย แต่เขาก็ยังจะไป

ซือถูมู่หรงรู้สึกว่าตัวเองงี่เง่า แต่ก็ไม่สามารถควบคุมตนเองได้

“อ่า ดี ผมทราบแล้วครับ”หลิวปิงสูดหายใจเข้าลึก ขนาดนี้แล้วประธานของตนยังคงตัดสินใจมา ดูเหมือนว่าประธานของตนคงรักคุณหลิวมากจริงๆ

ติดกับดักความรักช่างน่าสงสารจริงๆ！！

“ประธานคุณหลิวเรียกแท็กซี่ น่าจะไปจากที่นี่แล้ว”หลิวปิงเห็นหลิวหยิงที่อยู่ข้างหน้าตะโกนเรียกรถ แล้วขึ้นรถ จึงรีบรายงาน ในขณะเดียวกัน หลิวปิงก็รีบไปขับรถของตนเอง

“ตามเธอไป และรายงานผมตลอดเวลา”ในเวลานี้น้ำเสียงของซือถูมู่หรงกลับมาเป็นปกติ ไม่ได้หดหู่จนปัญญาเหมือนเมื่อครู่นี้ ในเมื่อเขาตัดสินใจที่จะไป ก็คงไม่สามารถลังเลได้ เพราะหากยังลังเล เขาก็อาจจะเป็นบ้าได้

แน่นอนว่าหลิวปิงตอบรับคำอย่างอัตโนมัติ ขับรถ และรีบตามหลิวหยิง แน่นอนว่าหลิวปิงรายงานสถานการณ์ต่อประธานของตนเองอยู่ตลอดเวลา

ทางด้านของซือถูมู่หรงไม่ได้ตอบกลับ แต่ว่าหลิวปิงรู้ดีว่าประธานของตนกำลังฟังอยู่

“ประธาน ผมคิดว่าคุณหลิวน่าจะกำลังกลับไปที่คฤหาสน์ นี่เป็นทางกลับคฤหาสน์” เมื่อหลิวปิงพบจุดจุดนี้ก็คลายกังวลลงไม่น้อย ใจที่แขวนอยู่เมื่อสักครู่นี้ก็สงบลง

พูดตามตรงตอนนี้หลิวปิงกลัวว่าหลิวหยิงจะไปหาไป๋ยี่รุ่ย หากเป็นเช่นนั้นประธานของเขารีบตามมา เกรงว่าน่าจะเกิดความยุ่งยากไม่น้อย

“กลับคฤหาสน์？”ซือถูมู่หรงตะลึงงันอย่างเห็นได้ชัด ที่จริงเขาก็คิดว่าหลิวหยิงจะไปหาไป๋ยี่รุ่ย เขาคิดไม่ถึงเลยว่า เธอจะกลับคฤหาสน์

“ครับ เป็นเส้นทางกลับคฤหาสน์ครับ ”ครั้งนี้คำตอบของหลิวปิงหนักแน่นขึ้น เพราะว่าคฤหาสน์ของพวกเขาไม่ได้อยู่ชานเมือง แต่ก็ไม่ได้อยู่ในเมืองที่พลุกพล่าน แน่นอนว่าคฤหาสน์จะต้องอยู่ในสถานที่ที่ห่างไกล ตอนนี้เส้นทางของหลิวหยิง จะต้องเป็นทางกลับคฤหาสน์อย่างแน่นอน

“อึม”ซือถูมู่หรงสูดหายใจเข้าลึก อารมณ์ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด สีหน้าก็ดูอบอุ่นขึ้นไม่น้อย ที่แท้เธอก็ต้องการกลับบ้าน กลับบ้านของเขาและเธอ ไม่ได้ไปหาไป๋ยี่รุ่ย

หากเป็นเช่นนี้ เขาสามารถให้อภัยที่เธอเสียใจให้กับไป๋ยี่รุ่ยได้

เธอเป็นผู้หญิงของเขา เธออยู่กับเขามาห้าปีแล้ว เธอไม่เคยร้องไห้ให้กับเขาเลย แล้วมีสิทธิ์อะไรที่เธอจะร้องไห้ให้กับไป๋ยี่รุ่ย

ในเวลานี้หลิวหยิงตัดสินใจที่จะกลับคฤหาสน์แล้ว เธอต้องการที่จะถามเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อนให้กระจ่างแจ้ง ต้องการถามต่อหน้าซือถูมู่หรง เดิมทีเธอต้องการที่จะไปหาซือถูมู่หรงที่บริษัทเหมือนเมื่อวาน

！