บทที่ 1572 ถามให้ชัดเจน (1)

เขาจ้องหลิวหยิง เหมือนว่าจะถลอกเปลือกของหลิวหยิงออกมาเลย เขารู้สึกว่าหัวใจของเขาเจ็บปวดมาก หัวใจของเขาถูกถลอกออกเป็นชิ้นๆ เหมือนว่าจะแตกสลายเป็นเศษผงเลย!!

เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าคนคนหนึ่งจะสามารถมีแรงอาฆาตได้ขนาดนี้ เขารู้สึกว่าหากเขาปล่อยให้เธอพูดต่อไป เขาคงจะถูกฆ่าตายเพราะคำพูดของเธอ

เขาก็ไม่เคยคิดว่าผู้หญิงของเขาจะทำร้ายเขาแบบนี้ ผู้หญิงคนหนึ่งที่ตามเขามาห้าปี ถึงแม้ว่าไม่ชอบเขา จำเป็นต้องโหดร้ายถึงขั้นนี้เลยเหรอ?

“ฉันเคยพูดแล้ว เธออยากอยู่กับเขา เป็นไปไม่ได้แน่นอน” ซือถูมู่หรงกัดฟันแน่ ขณะนี้สามารถได้ยืนเสียงเสียดสีระหว่างฟังอย่างชัดเจน

เธออยากจะรักษาตนให้บริสุทธิ์ดั่งหยกเพื่อไป๋ยี่รุ่ย? เธออยากจะอยู่กับไป๋ยี่รุ่ย? เป็นไปไม่ได้แน่นอน

“นายอย่าลืมสิ สัญญาของพวกเราจบลงแล้ว ครบกำหนดห้าปีแล้ว ระหว่างพวกเราจบลงแล้ว ตอนนี้นายไม่สามารถควบคุมฉันได้แล้ว” หลิวหยิงหัวเราะอย่างดูถูกในใจ เขามีสิทธิ์อะไรไม่อนุญาต เขามีสิทธิ์อะไรมายุ่งกับเธอ?

มิสิทธิ์อะไร?

“ยังไม่จบ ยังไม่มีลูก......” ตอนนี้ซือถูมู่หรงต่อต้านที่เธอพูดถึงเรื่องนี้ที่สุดแล้ว และตอนนี้เขาเองก็รู้ หากเธออยากจะจากไปจริงๆ เขาไม่มีเหตุผลที่จะสามารถห้ามเธอไว้ได้เลย

“คลอดลูก? หลังจากนั้นล่ะ?” หลิวหยิงในตอนนี้ได้ยินเขาพูดถึงเรื่องสัญญาก็รู้สึกเหมือนว่ามีคนนำมีดมาขยี้หัวใจเธออย่างรุนแรง และเขาในขณะนี้กลับยังพูดถึงเรื่องลูกกับเธอ

เขายังอยากให้เธอคลอดลูกให้เขา? หลังจากที่คลอดลูกแล้วล่ะ?

เขายังอยากรอให้เธอคลอดลูก แล้วแยกทางเธอกับลูกอย่างโหดร้ายใช่ไหม?

ใช่ นี่เป็นวิธีการแก้แค้นที่โหดร้ายมากจริงๆ

ระยะเวลาห้าปียังไม่พอเหรอ? การแก้แค้นในห้าปียังไม่พอเหรอ เขากลับยังอยากให้เธอคลอดลูกมาแก้แค้นเธออีก?

“คลอดลูกแล้วก็เลี้ยงให้โตไง” ซือถูมู่หรงตะลึงงันไปเลย จากนั้นก็คิดไม่ถึงว่าเธอจะถามคำถามแบบนี้ ซือถูมู่หรงรู้สึกว่าคำถามนี้เธอถามได้แปลกมาก คลอดลูกแล้วก็เลี้ยงให้โตไง ไม่เช่นนั้นจะทำอะไรได้อีก?

“เลี้ยงให้โต?” หลิวหยิงหัวเราะอย่างเสียดสี ใช่ คลอดออกมาแล้วก็ต้องเลี้ยงดูให้เติบโตอยู่แล้ว เขาซือถูมู่หรงไม่ได้ขาดแคลนเงินที่จะเลี้ยงลูก ไม่ว่ายังไงแล้วก็เป็นลูกแท้ๆ ของเขา

สำหรับเธอล่ะ?

เธอคือลูกสาวศัตรูของซือถูมู่หรงอยู่แล้ว แน่นอนว่าซือถูมู่หรงไม่มีทางใส่ใจความรู้สึกของเธอ ไม่ ซือถูมู่หรงต้องการให้เธอเจ็บปวด อยากจะให้เธอมีชีวิตอย่างทรมาน

“ซือถูมู่หรง ยังไม่พอเหรอ?” หลิวหยิงในขณะนี้รู้สึกเจ็บปวดอย่างไร้เรี่ยวแรง ห้าปีแล้ว ยังไม่พอเหรอ? ทำไมเขายังไม่ปล่อยเธอไปอีก?

“อะไรนะ?” ซือถูมู่หรงขมวดคิ้ว ชัดเจนเลยว่าไม่เข้าใจคำพูดที่ไม่มีต้นไม่มีปลายของเธอ

“ซือถูมู่หรง ฉันถามนายนะ ทำไมตอนนั้นนายต้องให้ฉันอยู่ข้างกายนายห้าปี?” หลิวหยิงกลับมาครั้งนี้ก็เพื่อที่จะถามเรื่องเมื่อห้าปีก่อนให้ชัดเจน จริงๆ แล้วตอนแรกเธอยังคิดอยู่ว่าซือถูมู่หรงไม่มีทางโหดร้ายขนาดนี้ แต่ความจริงก็อยู่ตรงหน้าเธอ เธอรู้ว่าหากเธอจะหนีคงไม่มีประโยชน์ ดังนั้น สุดท้ายก็ต้องถามให้ชัดเจน

“หืม?” ซือถูมู่หรงขมวดคิ้วเบาๆ เขารู้สึกว่าคำถามของเธอยิ่งอยู่ยิ่งแปลก แน่นอนว่าคำถามนี้ของเธอก็ไม่ได้ตอบยาก เขาสามารถพูดได้ว่าตอนนั้นเธอเป็นคนมาหาเขาเอง

ทว่าสุดท้ายแล้วก็ไม่ได้พูดประโยคแบบนั้นออกมา

“ทำไมถึงไม่ตอบ? มีลับลมคมใน ไม่กล้าตอบ” หลิวหยิงในตอนนี้มองซือถูมู่หรงอยู่ตลอดเวลา ดังนั้นเมื่อกี้เธอเห็นอย่างชัดเจนเลยว่านัยน์ตาของซือถูมู่หรงมีความตั้งใจที่จะหลบหนี

และการหลบหนีของซือถูมู่หรงในตอนนี้ก็ทำให้ในใจของหลิวหยิงมีคำตอบแล้ว หากไม่ใช่เพราะมีเรื่องปิดบังในตอนนั้น นิสัยเกรี้ยวกราดของซือถูมู่หรงไม่มีทางมีการตอบสนองแบบนี้แน่นอน

“เธออยากพูดอะไร?” ซือถูมู่หรงได้ยินประโยคนี้ของเธอแล้ว ก็รู้สึกหัวใจเหมือนตกลงเหว นัยน์ตาอึมครึมลงทันที คำพูดนี้ของเธอหมายความว่าอะไร?

เธอรู้อะไรบางอย่างเหรอ?

ไม่ เป็นไปไม่ได้ เธอไม่มีทางรู้แน่นอน เรื่องในตอนนั้นมีคนรู้ไม่เยอะ มีเพียงแต่คุณแม่ของเธอ

และในตอนนั้นคุณแม่ของเธอก็ไม่ได้บอกเธอ ตอนนี้ยิ่งไม่มีทางบอกเธอแล้ว

หลิวหยิงมองดูซือถูมู่หรงแต่ภายในใจกลับหนักแน่นมาก ซือถูมู่หรงที่เกรี้ยวกราดมาโดยตลอด ณ ขณะนี้กลับไม่กล้าตอบคำถามของเธอตรงๆ?

นี่เป็นเพราะมีความรู้สึกผิดไม่ใช่เหรอ?