บทที่ 1573 ถามให้ชัดเจน (2)

“จะไม่เกี่ยวข้องได้ยังไง หากไม่ใช่เพราะฉันเซนต์ใบสัญญาฉบับนั้นกับนาย คุณพ่อของฉันก็จะไม่ถูกกระตุ้น ก็จะไม่ตาย คือฉัน ฉันเป็นคนฆ่าพ่อฉันเอง” หลิวหยิงใช้แรงกางมือของเขาออก ท่าทางของเธอใช้แรงอย่างมาก ใช้กำลังแรงมหาศาล ซือถูมู่หรงไม่อยากให้เธอหลุดออกไป ทว่าก็ไม่อยากทำเธอเจ็บ ดังนั้นซือถูมู่หรงจึงปล่อยแรงออกเล็กน้อย ให้เธอดิ้นรนออกไป

หลิวหยิงมองเขา นัยน์ตามีความโมโหแฝงอยู่ และมีความเกลียดแค้นที่ไม่เคยปกปิด เธอเกลียดเขา เกลียดเขาที่หลอกใช้เธอ เกลียดเขาที่โกหกเธอ เกลียดเขาที่โหดร้ายกับเธอ

ทำไมถึงต้องทำกับเธอแบบนี้?

และเธอกลับยังคงอยู่ข้างกายเขามาห้าปี เชื่อฟังและทำตามทุกอย่าง ให้เกียรติเขาเคารพเขาและอยู่กับเขามาห้าปี

“คือความผิดของฉัน คือความผิดของฉันทั้งนั้น ไม่เกี่ยวกับเธอเลย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ อย่าแบกรับความผิดไว้บนตัวของตนเอง” ก่อนหน้านี้ซือถูมู่หรงไม่ได้อธิบายอะไรมาก ทว่าตอนนี้เห็นเธอรู้สึกผิดขนาดนี้ เจ็บปวดขนาดนี้ เขาไม่สามารถทนได้

เขาสามารถให้ตนเองเจ็บปวดได้ ให้ตนเองเสียใจ ทว่าเขาไม่อยากให้เธอเสียใจ

“ซือถูมู่หรง นายเก็บฉันไว้ข้างกายของนาย ก็เพื่อที่จะแก้แค้น นายก็แค่จะทรมานฉัน อยากจะเหยียดหยามฉัน อยากจะให้ฉันเจ็บปวดไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้นายเห็นฉันเจ็บปวด ในใจของนายคงจะดีใจมาก สะใจมาก ทำไมถึงต้องมาเสแสร้งทำเป็นคนดีที่นี่ด้วย” หลิวหยิงหัวเราะอย่างเสียดสี เป้าหมายทุกอย่างที่เขาทำก็เพื่อที่จะให้เธอเจ็บปวด ตอนนี้เธอเจ็บปวดมาก เขาควรจะดีใจแล้ว ทำไมถึงต้องเสแสร้งเป็นคนดีมาปลอบใจเธอ

ทำไมล่ะ?

“ไม่ ฉันเปล่า” ซือถูมู่หรงปฏิเสธทันที น้ำเสียงต่ำมาก เขาเห็นสภาพของเธอในตอนนี้หัวใจจะสลายเป็นชิ้นๆ แล้ว จะดีใจได้อย่างไรกัน เธอเจ็บปวด เขาเจ็บปวดกว่าเธอเสียอีก

“เปล่า? นายกล้าพูดว่านายเก็บฉันไว้ข้างกายไม่ใช่เพราะทรมานฉัน เหยียดหยามฉันเหรอ? เรื่องในตอนนั้นที่นายทำ มีเรื่องไหนบ้างที่ไม่ใช่การทรมาน? เรื่องไหนที่ไม่ใช่การเหยียดหยาม? จำเป็นต้องให้ฉันพูดให้นายฟังทีละเรื่องไหม?” หลิวหยิงได้ยินเขาปฏิเสธแล้วในใจยิ่งโมโหไปใหญ่ เขายังกล้าพูดอีกว่าไม่ได้ทำ

เรื่องพวกนั้นที่เขาทำ หรือว่าเขาคิดว่าเธอลืมไปหมดแล้วเหรอ?

หรือว่าเขาคิดว่าการทำร้ายในก่อนหน้านี้สามารถหายไปได้?

“เป็นความผิดของฉันเอง เป็นความผิดของฉันทั้งนั้น ฉันขอโทษ” ซือถูมู่หรงที่เกรี้ยวกราดมาโดยตลอด ไม่เคยก้มหน้าให้ใคร ไม่เคยขอโทษกับใคร ทว่าขณะนี้เขากลับขอโทษด้วยความรน

เขาซือถูมู่หรงไม่ว่าจะทำเรื่องอะไรไปก็ไม่เคยเสียใจ ทว่าเรื่องนี้เขาเสียใจมากจริงๆ เขาเสียใจเรื่องทั้งหมดที่ทำกับเธอในตอนนั้น

เสียใจที่คิดหาวิธีพาเธอมาไว้ข้างกาย เสียใจที่ทำเรื่องโหดร้ายพวกนั้นกับเธอในตอนแรก เขาถึงขั้นเสียใจที่ทำให้พ่อของเธอตาย

เพื่อเธอ เขาสามารถปล่อยพ่อของเธอไปได้

ในตอนนั้นที่เขานำใบสัญญาฉบับนั้นไปให้หลิวหยูเซียนดูก็เพื่อที่จะให้หลิวหยูเซียนได้รับการกระตุ้นจริงๆ หลิวหยูเซียนทำให้พ่อของเขาตายก่อน เขาไม่มีทางปล่อยหลิวหยูเซียนไป

ทว่าเขาคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าตอนนั้นพอหลิวหยูเซียนเห็นใบสัญญาแล้วจะถูกกระตุ้นถึงขั้นโรคหัวใจกำเริบ เขายิ่งคิดไม่ถึงว่าหลิวหยูเซียนจะตายไปแบบนั้น

แน่นอนว่า เขาเข้าใจดีว่านี่ไม่ใช่เหตุผล ดังนั้นเมื่อกี้เขาไม่ได้อธิบายกับหลิวหยิง เพราะในใจของเขารู้ดี ถึงแม้ว่าครั้งนั้นหลิวหยูเซียนไม่ตาย เขาก็จะคิดหาวิธีอื่นทำร้ายหลิวหยูเซียน

แต่ว่า หากหลิวหยูเซียนสามารถอยู่รอดถึงเวลาสองปีแล้วยังไม่ตาย เขาอาจจะปล่อยหลิวหยูเซียนไป

เพราะว่าในตอนนั้น เขารู้สึกว่าความรู้สึกที่มีต่อเธอเปลี่ยนไปแล้ว ในตอนนั้นเขาเริ่มชอบเธอแล้ว

หรือไม่ในตอนนั้นเขาอาจจะยังไม่ปล่อยหลิวหยูเซียนไป แต่ตอนนี้เขามั่นใจมากๆ มาก เพื่อเธอ เขาจะปล่อยหลิวหยูเซียน เขาจะปล่อยศัตรูที่ฆ่าพ่อของเขา

ทว่าเทวดาไม่ได้ให้โอกาสนี้กับเขา ครั้งแรกที่เขาเจอกับหลิวหยูเซียน หลิวหยูเซียนก็ตายแล้ว และยังตายเพราะถูกกระตุ้นจากใบสัญญาที่เขาเอาไป

ดังนั้น เขาเป็นคนฆ่าพ่อของเธอ จุดนี้ เขาไม่สามารถถกเถียงได้

และไม่สามารถย้อนกลับคืนได้

“หากคำขอโทษมีประโยชน์แล้วจะมีตำรวจไว้ทำไม?” หลิวหยิงจ้องเขา อารมณ์มีความอ่อนไหว เขามาขอโทษอะไรกับเธอตอนนี้ เขาทำเพื่อแก้แค้นไม่ใช่เหรอ? ก็เพราะอยากจะให้เธอเจ็บปวดไม่ใช่เหรอ?