บทที่ 1574 เป็นภรรยาของเขา (1)

เขาเองก็รู้ว่าอยากจะสู่ขอเธอคงจะไม่ราบรื่น ทางคุณแม่ของเขาก็ไม่ผ่านแล้ว ดังนั้นเขาจึงพยายามห้ามไม่ให้แม่ของเขากับเธอพบเจอกันมาโดยตลอด!!

“ฮ่าฮ่าฮ่า......” จู่ๆ หลิวหยิงก็หัวเราะดังขึ้น ราวกับว่าได้ยินเรื่องตลกที่สุดบนโลกใบนี้ “เป็นภรรยาของนาย? ประธานซือถูนี่นายไม่รู้สึกว่าประโยคนี้ช่างน่าตลกเหรอ? ระหว่างเรามีความแค้นเรื่องการตายของพ่อตนเองอยู่นะ ไม่ว่าเมื่อก่อนพ่อของนายจะถูกพ่อของฉันฆ่าตายหรือเปล่า แต่ว่าพ่อของฉันนั้นถูกนายฆ่าตายนะ ระหว่างเรามีความแค้นที่บาดหมางกันในสายเลือด นายคิดว่าเราจะสามารถเป็นสามีภรรยากันได้เหรอ?”

หลิวหยิงในตอนนี้รู้สึกอยากหัวเราะมากจริงๆ คำพูดประโยคนี้ที่ซือถูมู่หรงพูดแม้กระทั่งตัวเองขาเองก็คงจะไม่อยากเชื่อสินะ?

เขากลับนำเรื่องตลกขนาดนี้มาโกหกเธอ?

“หลิวหยิง เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะนะ?” น้ำเสียงของซือถูมู่หรงค่อนข้างแหบ หากตั้งใจฟังดีๆ จะฟังออกถึงความร้องขอ เรื่องที่ผ่านไปแล้วเขาจะไม่ไปสนใจอีก เรื่องความแค้นต่างๆ ก็ให้มันผ่านไป ตอนนี้เขาแค่อยากอยู่กับเธอ

“ผ่านไป นายคิดว่ามันจะสามารถผ่านไปได้เหรอ? ฉันไม่รู้ว่าพ่อของฉันกับตระกูลซือถูของพวกนายเกิดอะไรขึ้น แต่ฉันรู้ว่าพ่อของฉันถูกนายฆ่าตาย นายคิดว่าจะสามารถปล่อยให้ผ่านไปได้ไหม” หลิวหยิงมองซือถูมู่หรงอย่างไม่อยากเชื่อ เธอไม่กล้าเชื่อว่าซือถูมู่หรงจะพูดประโยคแบบนี้ออกมาได้

จะปล่อยให้ผ่านไปได้ยังไง?

“หลิวหยิง ฉันรู้ว่าเรื่องเมื่อห้าปีก่อนฉันเป็นคนผิด แต่ว่าการตายของพ่อฉันมีเหตุมาจากพ่อเธอจริงๆ ระหว่างเราทั้งสองก็คือว่าถือว่าแล้วกันไปเถอะ ดีไหม?” ซือถูมู่หรงไม่เคยร้องขอใครมาก่อน ทว่าในน้ำเสียงของเขามีความร้องขอแฝงอยู่อย่างชัดเจน เขาสามารถไม่คิดอะไรต่อได้ เขาไม่อยากให้เพราะเรื่องก่อนหน้านี้ส่งผลกระทบต่อพวกเขา

“นี่คือเรื่องที่สามารถว่าแล้วกันไปได้เหรอ? นี่คือความแค้นในความแค้นเลยนะ?” หลิวหยิงมองดูซือถูมู่หรงแล้วหัวเราะอย่างเสียดสี คนคนนี้มีปัญหาด้านสมองหรือเปล่า?

เรื่องนี้สามารถวาดแล้วกันไปได้เหรอ?

“อีกอย่างถึงแม้ว่าเรื่องนี้นายจะว่าแล้วกันไป คุณนายซือถูจะยอมตกลงเหรอ” หลิวหยิงนึกถึงความเก่งกาจของคุณนายซือถูก่อนหน้านี้ นึกถึงความเกลียดแค้นที่คุณนายซือถูมีต่อเธอ หลิวหยิงรู้ ถึงแม้ว่าพ่อของเธอจะถูกซือถูมู่หรงฆ่าตาย

คุณนายซือถูก็ยังไม่พอใจ เรื่องนี้สำหรับคุณนายซือถูแล้วยังไม่จบลง

อย่าพูดถึงเรื่องที่ซือถูมู่หรงจะสู่ขอเธอ จะให้เธอมาเป็นภรรยาเลย เกรงว่าคุณนายซือถูคงจะอยากฆ่าเธอตายก่อน

ซือถูมู่หรงอึ้งไปเลย นัยน์ตาดูหม่นหมองลงอย่างชัดเจน “เธอเคยเจอนางมาก่อน?”

ซือถูมู่หรงเป็นคนที่ฉลาดมาโดยตลอด เพราะเห็นท่าทีที่รนของหลิวหยิงในเมื่อกี้ จึงไม่ได้คิดเชื่อมกับอะไรไปมากมาย

ทว่าตอนนี้เขาได้ยินหลิวหยิงพูดถึงซือถูมู่หรงก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

“ใช่ ฉันเคยเจอนางมาก่อน” หลิวหยิงไม่ได้มีการปกปิดใดๆ แน่นอนว่าเธอยังจำคำพูดข่มขู่ที่คุณนายซือถูพูดกับเธอตอนจากไป ทว่าเธอไม่ใส่ใจ เธอไม่มีเหตุผลที่จะปิดบังแทนคุณนายซือถู

หลิวหยิงไม่ได้ตั้งใจจะสร้างความแตกแยกระหว่างแม่ลูกพวกเขาเหมือนที่คุณนายซือถูพูด

หลิวหยิงไม่ได้ใส่ใจอยู่แล้ว เธอก็แค่พูดตามความจริง

“นางพูดอะไรกับเธอบ้าง?” สีหน้าของซือถูมู่หรงเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน เขาไม่อยากให้แม่ของเขาและหลิวหยิงพบเจอกันมาโดยตอลด ก็เพราะกลัวว่าคุณแม่จะพูดอะไรที่ไม่ควรพูดกับหลิวหยิง

เขาเองก็ป้องกันไม่ให้พวกเขาเจอกัน คิดไม่ถึงว่าคุณแม่จะมาหาหลิวหยิงแล้ว

ซือถูมู่หรงนึกถึงสถานการณ์ที่หลิวปิงพูดในโทรศัพท์ก่อนหน้านี้ หลิวปิงบอกว่าหลิวหยิงไปที่ร้านขายชุดชั้นในใจในห้างสรรพสินค้าหยินโล่ว เข้าไปนานมาก แต่กลับออกมาโดยไม่ซื้ออะไรเลย จากนั้นหลิวหยิงก็ไม่ได้เข้าร้านอื่นอีกเลย

ดังนั้นจริงๆ แล้วแม่ของเขากับหลิวหยิงเจอกันที่ร้านขายชุดชั้นใน

เพื่อที่แม่ของเขาจะไม่ให้เขาจับได้ ดังนั้นจึงคิดหาวิธีแบบนี้มาเจอกับหลิวหยิง

ทำไมแม่ของเขาถึงต้องทำแบบนี้?

แม่ของเขาบอกอะไรกับหลิวหยิงกันแน่?

“บอกมาไม่น้อยเลย อย่างเช่นความแค้นระหว่างพ่อของนายกับพ่อของฉัน เรื่องที่นายฆ่าพ่อของฉัน และเรื่องทั้งหมดที่เกี่ยวกับฉัน จริงด้วย คุณนายซือถูยังย้ำอีกว่าฉันบริสุทธิ์ ดังนั้นเธอไม่เห็นด้วยที่นายทำแบบนี้ตั้งแต่แรก แต่แค่พูดโน้มน้าวนายไม่ไหว” หลิวหยิงรู้สึกว่าไม่มีความจำเป็นใดๆ ที่ต้องปิดบังเรื่องนี้

สีหน้าของซือถูมู่หรงหม่นหมองลงยิ่งข้น โดนเฉพาะตอนที่ได้ยินหลิวหยิงพูดประโยคสุดท้าย