บทที่ 1575 เป็นภรรยาของเขา (2)

“นายจะจัดการยังไง? ชดใช้คืนด้วยชีวิต นายฆ่าพ่อของฉัน จะคืนชีวิตให้กับเขา?” หลิวหยิงในตอนนี้ไม่มีทางเชื่อเขาแน่นอน สำหรับเธอแล้ว สิ่งที่เขาพูดในตอนนี้ล้วนเป็นคำโกหก ต่างก็หลอกลวงเธอ

ไม่ว่ายังไงแล้วเขาก็หลอกลวงเธอมาไม่ใช่เพียงครั้งเดียวแล้ว

“หลิวหยิง เชื่อฉัน” น้ำเสียงของซือถูมู่หรงแหบยิ่งขึ้น เขายื่นมือออกไป อยากจะโอบกอดเธอเข้ามาในอ้อมกอด “ฉันรู้ว่าฉันผิดไปแล้ว ให้โอกาสฉันครั้งหนึ่งนะ”

“ให้โอกาสนายครั้งหนึ่ง? ประธานซือถูอยากให้ฉันให้โอกาสอะไรนายครั้งหนึ่ง?” หลิวหยิงรู้สึกว่าประโยคนี้น่าตลกมาก เขากลับให้เธอให้โอกาสเขา ตั้งแต่ต้นจนจบ เธอเป็นคนที่ถูกหลอก เขาหลอกเธอเป็นปี่เป็นขลุ่ย เขายังต้องการเธอให้โอกาสอะไรเขาอีก?

“อยู่ข้างกายของฉันต่อ อย่าจากไปเลย เรื่องทั้งหมดให้ฉันจัดการเถอะนะ” ซือถูมู่หรงสูดหายใจลึก เขารู้ว่าการร้องขอกับเธอในแบบนี้จะเกินไปหน่อย ทว่าเขาไม่สามารถให้เธอจากไป โดยเฉพาะภายใต้สถานการณ์แบบนี้

เธอคิดอยากจะจากเขาไปอยู่แล้วแต่แรก ตอนนี้เธอมารู้อีกว่าเขาเป็นคนฆ่าพ่อของเธอ เธอรู้ว่าตอนนั้นเขาโกหกเธอ แน่นอนว่าเธอคงจะอยากจากไปมากๆ

หากให้เธอจากไปในเวลานี้ เขาอยากตามหาเธอกลับมาอีกเกรงว่าคงจะยากมาก

“เป็นไปไม่ได้” หลิวหยิงปฏิเสธ น้ำเสียงยืนหยัดมาก อีกอย่างยังมีความโกรธและความเกลียดแค้นแฝงอยู่ เธอไม่กล้าเชื่อว่าเธอรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว เขากลับยังจะให้เธออยู่ข้างกายเขาต่อ

สำหรับคำพูดที่เขาบอกว่าชอบเธอในเมื่อกี้ เธอไม่เชื่อเลย เขาเป็นคนเย็นชามาโดยตลอด ระหว่างพวกเขามีความเป็นแค้นแฝงอยู่ เขาจะชอบเธอได้อย่างไร

ถึงแม่ว่าระหว่างความเขาจะไม่มีความแค้น เธอก็ไม่เชื่อว่าซือถูมู่หรงจะชอบเธอ

เธออยู่กับเขามาห้าปี ถึงแม้ว่าช่วงปีหลังๆ ซือถูมู่หรงไม่ได้ทรมานเธอ เหยียดหยามเธอเหมือนก่อนหน้านี้ ทว่าซือถูมู่หรงไม่ได้มีท่าทีที่ชอบเธอจริงๆ เลยแม้แต่น้อย

เขามีความแต่ความครอบครอง

ถึงแม้เธอจะไม่รู้ความจริงเมื่อห้าปีที่แล้วเธอก็คิดอยากจะจากไป ยิ่งไปกว่านั้นคือตอนนี้เธอรู้หมดแล้ว ดังนั้น เธอไม่มีทางอยู่ข้างกายเขาต่อแน่นอน ถึงแม้ว่าจะสู้สุดชีวิตกับเขาจริงๆ เธอก็ไม่มีทางอยู่ข้างกายเขาต่อ

“หลิวหยิง ฉันไม่ให้เธอจากไปแน่นอน” ซือถูมู่หรงยืนหยัดมากในจุดนี้ เขาไม่มีทางให้เธอจากไป โดยเฉพาะในเวลาแบบนี้

“มีสิทธิ์อะไร นายมีสิทธิ์อะไรไม่ให้ฉันจากไป? นายมีสิทธิ์อะไร?” หลิวหยิงจ้องเขา ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ในเวลาแบบนี้เขายังคิดอยากจะบีบบังคับเธอ

“ฉันไม่มีทางอยู่ข้างกายของนายต่อ ถึงแม้ว่าฉันตายก็ไม่มีทางอยู่ข้างกายของนายต่อ”

ในตอนที่หลิวหยิงพูดประโยคนี้ได้ลุกขึ้นมาทันที ในมือของเขายังคงจับมีดปอกผลไม้ที่ซือถูมู่หรงยื่นเข้ามาในมือของเธอ ทว่ามืออีกข้างหนึ่งของเธอสั่นอยู่ตลอดเวลา เธอก็ไม่ได้แทงมีดปอกผลไม้ในมือเข้าไปทางซือถูมู่หรง

อาจจะเพราะไม่กล้า อาจจะเพราะมีเหตุผลอื่น

เธอไม่มีทางฆ่าซือถูมู่หรงจริงๆ

ถึงแม้ว่าซือถูมู่หรงจะฆ่าพ่อของเธอ เธอก็ไม่ใช้วิธีการแบบนี้มาฆ่าซือถูมู่หรง

ในใจของเธอบอกกับตัวเองตลอดเวลาว่านั่นผิดกฎหมาย เธอห้ามฆ่าคน เหมือนมีเพียงแต่เช่นนี้จึงจะสามารถพูดโน้มน้าวตนเองได้

เธอกลับมาเพราะอยากถามซือถูมู่หรงให้ชัดเจน ตอนนี้เธอถามชัดเจนแล้ว งั้นเธอก็ควรจะจากไปแล้ว

สำหรับเรื่องต่อจากนี้ เธอจำเป็นจะต้องคิดดีๆ ว่าควรทำอย่างไร

ตอนนี้เธอต้องจากไป เธอไม่สามารถอยู่กับซือถูมู่หรงใด แวบเดียวก็ไม่ได้

หลิวหยิงลุกขึ้น อยากจะเดินออกไปทางข้างนอก

แต่ว่ากลัวถูกซือถูมู่หรงยื่นมือไปดึงมือของเธอไว้อย่างรวดเร็ว นัยน์ตาของเขามีความเจ็บปวดแฝงอยู่ น้ำเสียงแหบ “อย่าไปเลยนะ อย่าจากไปเลย”

“ไม่ ฉันไม่ ฉันจะไม่อยู่กับนาย นายหลอกใช้ฉัน ฆ่าพ่อของฉันตาย ฉันถูกนายหลอกมาห้าปี ฉันจะไม่ถูกนายหลอกอีกแล้ว” หลิวหยิงพยายามดิ้นรน อยากจะออกมาจากตัวของเขา เรื่องอื่นๆ สามารถไม่พูดก่อนได้ ทว่าเรื่องนี้ไม่มีพื้นที่เจรจา

หลิวหยิงใช้แรงดิ้นรน ทว่าสำหรับซือถูมู่หรงแล้วไม่ใช่อะไรเลย

ซือถูมู่หรงกังวลว่าเธอจะทำร้ายโดยตัวเอง ดังนั้นเขาจึงจับมือที่เธอถือมีดปอกผลไม้ไว้แน่น

“นายปล่อยฉันออก ซือถูมู่หรงนายปล่อยฉันออก” หลิวหยิงรู้สึกโกรธในใจ ดังนั้นจึงยิ่งใช้แรงในการดิ้นรน เขามีสิทธิ์อะไรไม่ให้เธอจากไป มีสิทธิ์อะไร