บทที่ 1576 เขายอมแพ้แล้ว? (1)

นัยน์ตาของหลิวหยิงเปล่งประกายขึ้นอย่างรวดเร็ว เมื่อกี้เธอเห็นความตื่นเต้นของซือถูมู่หรงอย่างชัดเจน ถึงขั้นมีความกลัวด้วย ซือถูมู่หรงกำลังตื่นเต้น? กำลังกลัว?

เพราะเธอดังนั้นจึงตื่นเต้น จึงกลัวเหรอ?

แต่ว่านี่เป็นไปได้อย่างไรกัน?

ซือถูมู่หรงโกหกเธอแท้ๆ ซือถูมู่หรงหลอกใช้เธอมาโดยตลอดแท้ๆ ระหว่างเธอและซือถูมู่หรงมีความแค้นที่บาดหมางกันในสายเลือดแท้ๆ

ซือถูมู่หรงได้แต่ทรมานเธอ ได้แต่เหยียดหยามเธอ จะเป็นห่วงเธอได้ยังไง เธอมองผิดไปแล้วแน่ๆ ต้องใช่แน่ๆ!!

ซือถูมู่หรงน่าจะกังวลเกี่ยวกับการที่เธอเสียชีวิตในสถานที่ของเขา ไม่ว่ายังไงแล้วซือถูมู่หรงจะเก่งแค่นี้ หากมีคนเสียชีวิตขึ้นมาจริงๆ ก็ลำบากมากเช่นกัน

ดังนั้นเมื่อกี้ซือถูมู่หรงต้องกังวลสิ่งนี้แน่นอน

ขอแค่ซือถูมู่หรงกังวลและกลัว งั้นเธอก็มีโอกาสจากไป เป็นผลประโยชน์ต่อเธอ

มีเปอกผลไม้ในมือของหลิวหยิงแนบชิดติวกับคอของตนเองเลย เธอใช้แรงมากแล้วจริงๆ ความคมของมีดลึกเข้าไปในเนื้อแล้ว ถึงแม้ว่าตอนนี้เนื้อยังไม่ถูกบาด ทว่าขอแค่ใช้แรงอีกนิด คอของเธอก็จะถูกบาดจนเป็นแผล

หัวใจดวงหนึ่งของซือถูมู่หรงถูกกระตุ้นขึ้นทันที เขารู้สึกว่าหัวใจดวงตาจะตกลงสู่ตาตุ่มแล้ว นัยน์ตาคู่หนึ่งของเขาจับจ้องไปยังมีดปอกผลไม้ที่อยู่ในมือของเธอ ความกังวลและความกลัวที่อยู่ในนัยน์ตาไม่สามารถปกปิดได้ในตอนนี้

เขากังวลว่าเธอจะไม่ทันระวังทำเอาตัวเองบาดเจ็บจริงๆ

“เธอวางมีดปอกผลไม้ลง” น้ำเสียงของซือถูมู่หรงสูงขึ้น ฟังแล้วดูมีอำนาจ ทว่าหากตั้งใจฟังดีๆ จะฟังออกว่าน้ำเสียงในตอนนี้ของเขามีความอ่อนแอแฝงอยู่

“ซือถูมู่หรง ระหว่างเราจบลงแล้ว ระยะเวลาห้าปีมากพอแล้ว พอแล้วจริงๆ” จริงๆ แล้วมือของหลิวหยิงในตอนนี้มีความสั่นเล็กน้อย ทว่าเธอควบคุมตนเองอยู่ตลอด เธอไม่อยากใช้ชีวิตดั่งตลอดห้าปีนี้อีกแล้ว

เธอและซือถูมู่หรงมีการแลกเปลี่ยนกันอยู่แล้วแต่แรก เบื้องหลังของการแลกเปลี่ยนในตอนนี้ทุกอย่างเป็นเรื่องปลอม ซือถูมู่หรงเป็นคนวางแผนขึ้นมา ระยะเวลาห้าปีสำหรับเธอมันมากพอแล้ว เธอไม่สามารถแบกรับได้มากไปกว่านี้แล้ว

“ซือถูมู่หรง ฉันไม่มีทางอยู่ข้างกายของนายต่อไปได้ นายอย่าบังคับฉัน หากนายบังคับฉัน งั้นฉันยอมตาย เรื่องห้าปีนี้ ความจริงในเบื้องหลังพวกนี้ทำเอาฉันจะระเบิดอกแตกแล้ว ทำเอารับไม่ไหวแล้ว ดังนั้นนายอย่ามาบังคับฉัน” คำพูดนี้ของหลิวหยิงไม่เพียงแต่ข่มขู่ซือถูมู่หรง นี่คือความจริง ในวินาทีที่เธอรู้ความจริง ทั้งคนของเธอจะระเบิดอกแตกแล้ว

“หลิวหยิง ให้โอกาสฉัน ให้ฉันจัดการ ฉันรับรองว่าจะจัดการทุกอย่างเป็นอย่างดี” ซือถูมู่หรงแอบสูดหายใจ พยายามอยากให้ตนเองเงียบสงบ ทว่าภายใต้สถานการณ์แบบนี้มันไม่มีประโยชน์เลย เขาไม่สามารถเงียบสงบลงได้ ทว่าตอนนี้เขาเข้าในจุดนี้เป็นอย่างดี

เขาห้ามให้เธอจากไป เพราะว่าหากวันนี้ให้เธอจากไปแล้ว เขาคิดว่าอยากให้เธอกลับมาอีกเกรงว่าจะยากมากๆ

“ไม่ ไม่มีโอกาส นายไม่มีโอกาส ฉันเองก็ไม่มีโอกาส พวกเราต่างก็ไม่มีโอกาส ไม่มี” หลิวหยิงส่ายหัว อารมณ์แปรปรวนเล็กน้อย ขณะนี้มีดปอกผลไม้อยู่บนคอของเธอ เพราะเธอการเคลื่อนไหวในการส่ายหัวของเธอทำให้แทงเข้าไปในเนื้อของเธอ

แทงได้ไม่ลึกมาก แต่กลับมีเลือดไหลออกมา ซือถูมู่หรงที่ตกใจจนหัวใจจะหยุดเต้น

“อย่าขยับ เธออย่าขยับ คุยกันดีๆ อย่างขยับเด็ดขาดนะ” ซือถูมู่หรงจับจ้องไปทางมีดปอกผลไม้ในมือของเธอ กลัวว่าเธอจะไม่ทันระวังแทงเข้าไปจริงๆ “เธอวางมีดลงก่อน”

ซือถูมู่หรงในขณะนี้รู้สึกเสียใจมากที่นำมีดให้กับเธอ ทำไมเขาถึงคิดไม่ถึงว่าเธอจะทำร้ายตนเอง

หลิวหยิงไม่ได้วางมีดลง เธอเห็นซือถูมู่หรงเข้ามาใกล้ เธอขยับถอยหลังไปสองสามก้าว มือที่กดอยู่ตรงคอของเธอใช้แรงเพิ่มมากขึ้น “นายอย่าเข้ามา”

“โอเค ฉันไม่เข้าไป” ซือถูมู่หรงรีบหยุดลง ไม่กล้าเข้าใกล้แม้แต่ครึ่งก้าว มีดไม่ใช่ของที่เอามาเล่นได้ อีกอย่างตอนนี้ใบมีดยังอยู่ใต้คอของเธอ หากแทงลึกลงไปกว่านี้อาจจะเกิดอันตรายกับชีวิตได้

“ฉันจะจากไป ให้ฉันจากไป ไม่เพียงแต่วันนี้ แต่คือตลอด จากไปตลอดไป” ท่าทีของหลิวหยิงยืนหยัดมากจริงๆ ระยะเวลาห้าปีครบแล้ว เธอควรจะจากไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นคือตอนนี้เธอรู้เรื่องเมื่อห้าปีที่ก่อนแล้ว