บทที่ 1577 เขายอมแพ้แล้ว? (2)

สถานที่พักของเขาแน่นอนว่าไม่ได้มีเพียงรถคันนี้คันเดียว หากเขาขับรถตามออกไปตอนนี้แน่นอนว่าตามเธอทันอยู่แล้ว

ทว่าประโยคสุดท้ายของเธอกลับทำให้เขาไม่กล้าทำอะไรวู่วาม สีหน้าที่อารมณ์แตกสลายของเธอในเมื่อกี้ทำให้เขารู้ว่าเธอไม่ได้ล้อเล่น มีความเป็นไปได้ที่เธอจะสู้สุดชีวิตกับเขาจริงๆ

ตอนนี้เธอรู้ความจริงหมดแล้ว เป็นช่วงเวลาที่อารมณ์อ่อนไหวที่สุด เป็นช่วงเวลาที่อารมณ์ไม่คงที่มากที่สุด ดังนั้นตอนนี้เขาห้ามตามเธอไป อย่างห้ามบังคับเธอในตอนที่เธอขับรถอยู่

เพื่อที่จะป้องกันไว้ก่อน ซือถูมู่หรงยังโทรหาหลิวปิงว่าอย่าไปตามหลิวหยิง กลัวว่าหลิวหยิงจับได้แล้ว จะทำให้เธอถูกกระตุ้น

หากเกิดอะไรขึ้นจริงๆ เขาเสียใจก็คงไม่ทันแล้ว

รอให้เธอสงบสติอารมณ์ลงแล้ว เขาค่อยไปหาเธอ สำหรับเธอ เขาไม่มีทางปล่อยมือ ดังนั้นสุดท้ายแล้วเธอก็ต้องกลับมาอยู่ข้างกายของเขา

เขารู้ว่าการที่เธอจะกลับมาด้วยตนเองอย่างเต็มอกเต็มใจคงจะยากมาก แน่นอนว่าขอแค่ทำให้เธอกลับมาได้ เขาสามารถใช้ทุกวิถีทาง

หลิวหยิงออกจากวิลล่า เห็นว่าข้างหลังไม่มีรถตามมา ซือถูมู่หรงไม่ได้ตามมา คนๆ ที่สะกดรอยตามเธอก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้ตามมา หลิวหยิงจึงจะโล่งอก

หลิวหยิงให้อารมณ์ของตนเองค่อยๆ เงียบสงบลง เธอรู้ว่าเรื่องราวกลายเป็นเช่นนี้แล้ว การหลบหนีไม่ใช่เรื่องที่ถูก ดังนั้นเรื่องทั้งหมดเธอจะเป็นต้องเผชิญหน้าด้วย ความจริงจะโหดร้ายเพียงไหน เรื่องราวจะย่ำแย่แค่ไหน เธอก็หนีไม่พ้น

งั้นต่อจากนี้ก็คือว่าเธอจะเผชิญกับเรื่องทั้งหมดนี้อย่างไร จะไปจัดการกับเรื่องพวกนี้อย่างไร

หลิวหยิงรู้ว่าสู้ซือถูมู่หรงไม่ไหวแน่นอน หากซือถูมู่หรงไม่ยอมปล่อยเธอไป เธอไม่มีทางหนีรอดไปได้แน่นอน

แล้วก็ยังมีเรื่องของไป๋ยี่รุ่ย ตอนนี้ตัวเธอเองเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ยิ่งไม่มีสติไปช่วยไป๋ยี่รุ่ยแล้ว

แต่ไม่รู้ว่าสถานการณ์ของไป๋ยี่รุ่ยในตอนนี้เป็นยังไงบ้างแล้ว?

หลิวหยิงกำลังคิดอยู่ จู่ๆ โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น ตอนแรกเธอคิดว่าซือถูมู่หรงจะโทรมา มีความต่อต้านเล็กน้อย ทว่าพอเห็นหน้าจอแสดงขึ้น นัยน์ตาของเธอก็เปล่งประกายขึ้นทันที จากนั้นก็รีบรับสายทันที

“หยิงเอ๋อ เรื่องที่เธอให้ฉันสืบฉันสืบเจอแล้ว วันนี้มีคนหนึ่งไปมอบตัวที่สถานีตำรวจเมืองฝั่งตะวันตก บอกว่าฆ่าคนแล้ว ชื่อไป๋ยี่รุ่ย ไม่รู้ว่าใช่คนที่เธอตามหาหรือเปล่า?” คนที่โทรมาคือเพื่อนร่วมงานที่หลิวหยิงขอความช่วยเหลือพอดี

ตอนนั้นหลิวหยิงไม่ได้พูดอะไรกับเธอมากมาย ทว่าข่าวที่เธอฟังมาคือไป๋ยี่รุ่ยพอดี

“เธอรู้ไหมว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้น?” หลิวหยิงแอบสูดหายใจลึก ถามด้วยเสียงเบา

“ฉันถามแล้ว เขาไปมอบตัวด้วยตนเอง ท่าทีการยอมรับผิดดีมาก เขาขอให้จัดการเรื่องอย่างถ่อมตน ทางผู้ตายก็ไม่มีญาติพี่น้อง ดังนั้นเรื่องนี้น่าจะไม่ถูกแพร่ออกไป ทว่าผลการตัดสินไม่ได้ออกมาเร็วขนาดนั้น หากคนนี้เป็นเพื่อนของเธอ เธอสามารถลองคิดหาวิธีในช่วงนี้ได้ น่าจะสามารถลดโทษได้นะ” เพื่อนร่วมงานเป็นคนที่เป็นมิตร ไม่ได้ถามอะไรมาก ทว่าเขาบอกข่าวทุกอย่างให้กับหลิวหยิงหมดแล้ว

“โอเค ฉันรู้แล้ว ขอบใจนะ” หลิวหยิงได้ยินข่าวแบบนี้แล้วก็ค่อนข้างจะวางใจลง ข่าวแบบนี้ในตอนนี้สำหรับไป๋ยี่รุ่ยถือว่าดีมากแล้ว และนี่ก็คือผลที่ไป๋ยี่รุ่ยต้องการ

สำหรับเรื่องคิดหาวิธีช่วยลดโทษให้ไป๋ยี่รุ่ย ถึงแม้เพื่อร่วมงานจะไม่พูด หลิวหยิงก็ต้องหาวิธีไปทำอย่างสุดความสามารถแน่นอน

“กับฉันจะมาเกรงใจอะไร ไม่มีอะไรแล้วฉันวางก่อนนะ มีเวลาไว้เจอกัน” เพื่อนร่วมงานเป็นคนที่รู้กาลเทศะมาก ไม่ได้ถามอะไรมากมายเลย และไม่ได้พูดอะไรมั่วๆ วางสายไปเลย

หลิวหยิงวางสาย ตอนแรกเขาอยากขับตรงไปที่สถานีตำรวจเมืองฝั่งตะวันตก ทว่าเอในสภาพแบบนี้ไม่ดีจริงๆ

เมื่อกี้เธอร้องไห้หนักมาก ตอนนี้ดวงตาทั้งแดงทั้งบวม เสื้อผ้าบนร่างกายของเธอทั้งยับทั้งยุ่ง ผมก็ยุ่ง สิ่งที่สำคัญคือตรงคอของเธอยังมีบาดแผลด้วย เลือดไหลอีกด้วย

หากเธอไปสถานีตำรวจในสภาพแบบนี้ ตำรวจต้องคิดว่าเธอไปแจ้งความแน่นอน

อีกอย่างหากเธอไปเจอไป๋ยี่รุ่ยในสภาพแบบนี้ เกรงว่าจะช่วยอะไรไป๋ยี่รุ่ยไม่ได้ แถมยังทำให้ไป๋ยี่รุ่ยเป็นห่วงอีก

เธอจำเป็นต้องหาสถานที่หนึ่งจัดการกับตัวเองก่อน

ตอนนั้น หลังจากที่เกิดเรื่องขึ้นกับคุณพ่อแล้ว ตระกูลหลิวล้มละลาย ทรัพย์สมบัติในบ้านถูกนำไปคืนหนี้ทั้งหมด ไม่เหลืออะไรไว้แล้ว

ตอนนั้นคุณแม่ไปต่างประเทศ แล้วไม่ได้กลับมาอีก ตอนนี้ภายในประเทศเธอไม่มีญาติเลยแม้แต่สักคน และไม่มีที่พักสำหรับเธอเลย

และบนตัวของเธอก็ไม่ได้มีเงินมากมาย เธออยู่กับซือถูมู่หรงมาห้าปี ซือถูมู่หรงเคยให้เงินกับเธอ และเคยให้บัตรกับเธอ ทว่าเธอไม่ได้เอา ไม่เคยใช้เลย วางอยู่ตรงลิ้นชักหัวเตียงมาโดยตลอด

ซือถูมู่หรงรู้ ทว่าหลังจากนั้นซือถูมู่หรงก็ไม่ได้พูดอะไร แต่เขาก็ไม่ได้เอาบัตรกลับคืนไป

ในปีที่สามที่เธออยู่กับซือถูมู่หรง เธอก็เริ่มไปทำงาน หาเงินได้เล็กน้อย และมีเงินเก็บเป็นของตัวเองเล็กน้อย เธอเตรียมตัวจะหาโรงแรมที่ราคาค่อนข้างถูกไปก่อน จากนั้นก็ให้คนส่งเสื้อผ้ามา แต่งตัวเรียบร้อยแล้วไปที่สถานีตำรวจเมืองฝั่งตะวันตก