บทที่ 1578 เรื่องราวร้ายแรงแล้ว (1)

หลิวหยิงไม่รอให้เวินลั่วฉิงพูดก็พูดติดต่อกันก่อนแล้ว เสียงของเธอทั้งเร็วทั้งรีบ ชัดเจนเลยว่ายังมีความรนและตื่นเต้นแฝงอยู่ แค่ฟังก็รู้ว่าเรื่องหนักหนาสาหัสเพียงไหน!!

“พึ่งเห็นเมื่อกี้ ฉันกำลังจะตรวจให้เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เธอรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น” เวินลั่วฉิงเองก็พึ่งเห็นข่าวเมื่อกี้ ถึงแม้ว่าระหว่างเธอกับไป๋ยี่รุ่ยจะจบลงตั้งนานแล้ว ทว่าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับไป๋ยี่รุ่ย เธอก็ไม่สามารถไม่สนใจได้

“อื้ม ฉันรู้ ฉันรู้หมดเลย เรื่องนี้สองสามประโยคคงพูดไม่ชัดเจน อีกอย่างก็ไม่สะดวกพูดผ่านโทรศัพท์ พวกเราสามารถเจอกันแล้วค่อยพูดได้ไหม?” หลิวยิงได้ยินเวินลั่วฉิงไม่ได้เฝ้าดูอย่างนิ่งดูดายก็โล่งอกไปที เรื่องนี้มีแต่ฉิงฉิงแล้วที่จะช่วยไป๋ยี่รุ่ยได้ หากฉิงฉิงไม่ช่วย เธอไม่รู้จะหาใครแล้ว

“โอเค เจอกันที่ไหน เมื่อไหร่?” เวินลั่วฉิงฟังออกถึงน้ำเสียงที่ไม่ค่อยปกติแล้วหลิวหยิง “เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม? เสียงของเธอดูเหมือนไม่ค่อยโอเค”

“ตอนนี้ฉันอยู่ที่โรงแรมเชนโจวลิ่ว เธอสามารถมาหาฉันได้ไหม? ฉันจะส่งตำแหน่งที่ตั้งของฉันให้เธอ เรื่องอื่นตอนที่เธอมาแล้วฉันค่อยคุยด้วย” หลิวหยิงไม่สะดวกพูดในโทรศัพท์จริงๆ อีกอย่างตอนนี้เสื้อผ้าของเธอยังไม่ถูกส่งมา สภาพของเธอในตอนนี้ก็ไม่สะดวกที่จะออกไป จึงได้แต่ให้ฉิงฉิงมา

“โอเค” เวินลั่วฉิงขมวดคิ้วแน่น ถึงแม้ว่าหลิวหยิงจะไม่ได้พูดเรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับซือถูมู่หรง ทว่าเธอรู้ว่าเรื่องที่หลิวหยิงและซือถูมู่หรงอยู่ด้วยกัน

ในเมื่อหลิวหยิงกับซือถูมู่หรงอยู่ด้วยกัน แล้วทำไมต้องไปที่โรงแรมเชนโจวลิ่ว?

ถึงแม้ว่าในใจของเวินลั่วฉิงจะเกิดความสงสัย ทว่าไม่ได้ถามอะไรมาก ในโทรศัพท์ก็ไม่สะดวก อีกอย่างฟังจากน้ำเสียงของหลิวหยิงแล้วเหมือนจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น

“เธอส่งตำแหน่งที่ตั้งให้ฉัน ฉันรีบไปเดี๋ยวนี้เลย” ตอนแรกเวินลั่วฉิงยังกังวลเรื่องของไป๋ยี่รุ่ยอยู่ ตอนนี้หลิวหยิงโทรหาเธอ เธอก็กังวลเรื่องของหลิวหยิง ดังนั้นจึงไม่กล้าเสียเวลา

“อื้ม” หลิวหยิงโล่งอกไปทีอย่างชัดเจน เส้นประสาทที่ตึงเครียดในที่สุดก็ปล่อยวางลง “ฉิงฉิง ขอบคุณนะ โชคดีมากเลยที่ยังมีเธอ”

โชคดีที่ในตอนที่เธอหมดหนทางก็ยังมีฉิงฉิงเพื่อนคนนี้

“คำพูดไร้สาระไม่ต้องพูด รอฉันไว้” เวินลั่วฉิงวางสายแล้วก็ตรงไปทางตำแหน่งที่ตั้งที่หลิวหยิงส่งมา เวินลั่วฉิงขับรถไปเอง ขับเร็วมาก ถึงแม้ว่ารถที่เวินลั่วฉิงขับจะไม่ได้หรูเหมือนรถของซือถูมู่หรง ทว่าก็ไม่แย่แน่นอน ไม่ว่ายังไงแล้วเฟิ่งเหมียวเหมียวเป็นคนซื้อให้เธอเอง

วันนี้ รปภ.เห็นรถหรูที่น้อยมากจะพบเจอสองคันเลย และจอดรถไว้ด้านนอกโรงแรมด้วย วันนี้รปภ. ถือว่าได้เปิดตาดูโลกแล้ว

และในตอนที่เวินลั่วฉิงลงจากรถ รปภ.ตะลึงงันไปเลย เขาโตมาขนาดนี้แล้วยังไม่เคยเห็นคนที่สวยขนาดนี้มาก่อนเลย

รปภ.ยืนซื่ออยู่ที่นั่นนานมากกว่าจะดึงสติกลับมาได้ เวินลั่วฉิงเดินเข้าโรงแรมไปนานมาก รปภ.จึงจะตอบสนองกลับมา

โรงแรมเชนแบบนี้ไม่ได้เข้มงวดเหมือนพวกโรงแรมห้าดาว เวินลั่วฉิงพูดกับหน้าเคาน์เตอร์ไปสักพัก หน้าเคาน์เตอร์ก็ปล่อยให้เข้าไปแล้ว

เวินลั่วฉิงเดินขึ้นตึกเลย หาห้องของหลิวหยิงจนเจอ หลิวหยิงเปิดประตูออก ถึงแม้เวินลั่วฉิงจะเดาออกแต่แรกแล้วว่าเกิดเรื่องขึ้นกับหลิวหยิง ทว่าตอนนี้พอเธอเห็นสภาพของหลิวหยิงแล้วก็ยังตกใจมาก ดวงตาแดงก่ำคู่หนึ่งก็ช่างเถอะ แผลที่คอเกิดอะไรขึ้น?

ซือถูมู่หรงทำอะไรหลิวหยิง?

“นี่เกิดอะไรขึ้น?” เวินลั่วฉิงเดินเข้าห้องไปแล้วไม่ได้ถามเรื่องของไป๋ยี่รุ่ยเลย แต่ว่าถามอาการของหลิวหยิงก่อน

“จริงๆ แล้วเธอน่าจะรู้เรื่องของฉันกับซือถูมู่หรงใช่ไหม?” หลิวหยิงยิ้มโค้งที่มุมปากเล็กน้อย น่าจะอยากจะยิ้มโค้งออกมา ทว่าสภาพของเธอในตอนนี้แย่มาก รอยยิ้มนั้นจึงทำให้ดูแย่ไปด้วย

“ฉันรู้ว่าเธออยู่กับซือถูมู่หรง ทว่าฉันไม่รู้ว่าหลักๆ แล้วระหว่างพวกเธอเกิดอะไรขึ้น เธอไม่บอกฉัน ไม่อยากให้ฉันรู้ แน่นอนว่าฉันก็จะไม่ถามอะไรมาก” หากเป็นเรื่องที่เวินลั่วฉิงอยากสืบ ทว่าตอนนั้นหลิวหยิงไม่อยากให้เธอรู้อย่างชัดเจน เธอจึงทำเป็นไม่รู้

“เมื่อห้าปีก่อนบ้านฉันเกิดเรื่องขึ้น ฉันไปหาเขาเพื่อช่วยพ่อของฉัน ตอนนั้นฉันเซนต์ใบสัญญาหนึ่งกับเขา เขาช่วยพ่อของฉัน ฉันอยู่กับเขาห้าปี” หลิวหยิงในตอนนี้พูดถึงเรื่องนี้แล้วหัวใจเจ็บปวดมาก เมื่อก่อนเธอรู้สึกว่าเรื่องนี้ค่อนข้างน่าอึดอัดใจ ทว่าไม่ได้เจ็บปวดขนาดนั้น ไม่ว่ายังไงแล้วเธอก็เป็นคนยอมเอง ซือถูมู่หรงช่วยเหลือเธอ ในใจของเธอจึงรู้สึกขอบคุณซือถูมู่หรงมาโดยตลอด