บทที่ 1582 ขอความช่วยเหลือจากหัวหน้าน้อย (1)

เวินลั่วฉิงมองออกถึงความหมดหนทางของหลิวหยิงในตอนนี้ ดังนั้นเธอไม่มีทางปฏิเสธ เธอไม่สามารถมองดูเจ้าหยิงเอ๋อถูกรังแกได้!!

“ฉิงฉิง ขอโทษนะ ฉันไม่สามารถเห็นแก่ตัวเกินไป หากว่าเธอช่วยฉันอาจจะเป็นโทษกับซือถูมู่หรงได้ คนอย่างซือถูมู่หรง บางครั้งเขาสามารถทำได้ทุกอย่างเพื่อบรรลุเป้าหมายของเขา.......” นัยน์ที่เปล่งประกายของหลิวหยิงในเมื่อกี้ก็ได้หม่นหมองลงอีกครั้ง เมื่อกี้เธอเองก็รนเกินไป ถึงได้ให้เวินลั่วฉิงช่วยเธอ เธอรู้อยู่แล้วแท้ๆ ว่าซือถูมู่หรงคือคนยังไง เธอจะให้ฉิงฉิงไปเป็นโทษกับซือถูมู่หรงได้อย่างไร

“จริงๆ ฉันเองก็อยู่กับซือถูมู่หรงมาห้าปีแล้ว ก็ไม่ได้เป็นอะไร เมื่อกี้ฉันแค่พร่ำบ่นไปเท่านั้น เธอแค่ฟังไปก็พอ อย่าจริงจังนะ” หลิวหยิงไม่อยากสร้างความลำบากให้เวินลั่วฉิงจริงๆ เมื่อกี้เธอเห็นแก่ตัวเกินไปแล้ว เอาแต่คิดอยากจะพึ่งพาฉิงฉิง อยากจะขอให้ฉิงฉิงช่วยเธอ ไม่ได้คิดเผื่อฉิงฉิงเลย ไม่ได้คิดถึงความเป็นไปของฉิงฉิงเลย！！

“เจ้าหยิงเอ๋อ เธอต้องจำไว้ ตั้งแต่เด็กเป็นต้นมา ฉันอยู่กับเธอ ก็ไม่อนุญาตใก้ใครทำรังแกเรา เธอปกป้องฉัน ฉันปกป้องเธอมาตั้งแต่เด็ก ตอนนี้ก็จะไม่เปลี่ยนไป หลังจากนี้ก็จะไม่เปลี่ยนไป เธอเข้าใจความหมายของฉันไหม?” เวินลั่วฉิงเข้าใจความหมายของหลิวหยิง หากเธอไม่รู้เรื่องนี้ก็ช่างเถอะ ตอนนี้เธอรู้แล้ว เธอไม่สามารถไม่สนใจได้!!

หากซือถูมู่หรงไม่บังคับหลิวหยิง เวินลั่วฉิงสามารถไม่สนใจได้ หากซือถูมู่หรงบังคับหลิวหยิงจริงๆ งั้นไม่ได้แน่นอน

ห้าปีก่อนซือถูมู่หรงหลอกหลิวหยิง หลอกใช้หลิวหยิง ในตอนที่หลิวหยิงอยู่ข้างกายซือถูมู่หรง ซือถูมู่หรงยังทำเรื่องโหดร้ายแบบนั้นใส่หลิวหยิงด้วย ตอนนี้หลิวหยิงหมดหนทางขนาดนี้ กลัวขนาดนี้ เวินลั่วฉิงจะไม่สนใจได้ยังไง

“ฉิงฉิง......” หลิวหยิงมองไปทางเวินลั่วฉิง น้ำตาไหลลงมาเร็วกว่าเดิม เธอในขณะนี้ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี

“เธอวางใจได้ ซือถูมู่หรงไม่ทำอะไรฉันแน่นอน เธอไม่ต้องเป็นห่วง หากตัวเธออยากจะกลับไปอยู่ข้างกายของซือถูมู่หรงฉันก็จะไม่ยุ่งแน่นอน แต่ว่าหากซือถูมู่หรงอยากจะบังคับเธอ ฉันจะเข้ามายุ่งแน่นอน อีกอย่างจะยุ่งให้ถึงที่สุด” เวินลั่วฉิงแสดงท่าทีของตนเองในตอนนี้ออกมาอย่างชัดเจน

เห็นหลิวหยิงอยากจะเอ่ยปากพูด เวินลั่วฉิงก็พูดแทรกคำพูดของหลิวหยิงไปเลย “หากก่อนหน้านี้เธอพูดว่าอยากจะกลับไปอยู่ข้างกายของซือถูมู่หรงฉันอาจจะเชื่อ แต่ว่าหลังจากที่เธอพูดเรื่องพวกนั้นในเมื่อกี้แล้ว ตอนนี้ถึงแม้เธอบอกว่าเธอจะกลับไปเอง ฉันก็ไม่เชื่อ”

ริมฝีปากของหลิวหยิงเม้มปากขึ้น คำพูดที่มาถึงข้างปากเมื่อกี้ถูกกลืนลงไปอีกครั้ง หลิวหยิงรู้ถึงความเก่งของเวินลั่วฉิง ดังนั้นหลิวหยิงรู้ว่าเธอไม่มีทางโกหกเวินลั่วฉิงได้แน่นอน ดังนั้นคำพูดโกหกพวกนั้นไม่ได้มีความจำเป็นที่ต้องพูด

“ฉิงฉิง ขอบคุณนะ มีเธอมันดีมากจริงๆ” ตอนนี้หลิวหยิงมีเพียงแต่ความขอบคุณและความตื้นตัน

“เรื่องของเธอเดี๋ยวเราค่อยว่ากัน ตอนนี้พูดเรื่องของไป๋ยี่รุ่ยก่อน” เวินลั่วฉิงไม่ได้ให้เธอพูดคำขอบคุณอะไรมากมาย

“ใช่ พูดเรื่องของไป๋ยี่รุ่ยก่อน ทำไมถึงพูดมาถึงเรื่องของฉันเนี่ย” หลิวหยิงเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงมาพูดถึงเรื่องของตนเอง เมื่อกี้เรื่องของไป๋ยี่รุ่ยด่วนมากอยู่ชัดๆ ตอนนี้ทำไมเธอถึงคิดถึงแต่เรื่องของตัวเอง

“ตอนนี้เราต้องสืบให้ได้ก่อนว่าใครเป็นคนแพร่ข่าวของไป๋ยี่รุ่ยออกมา” สีหน้าของเวินลั่วฉิงมีความจริงจังเพิ่มขึ้น เรื่องนี้ของไป๋ยี่รุ่ยหากใหญ่โตแล้วคงจะไม่ดี เรื่องราวจะวุ่นวายมาก

โดยเฉพาะเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนไป๋ยี่รุ่ยจะฆ่าไป๋หยิง หากถูกแพร่ออกไป จะส่งผลกลับทบที่แย่มาก

ถึงแม้ว่าความเป็นจริงๆ แล้วไป๋หยิงเป็นคนวางยาให้ไป๋ยี่รุ่ย แต่ว่าใครจะเชื่อ? ไม่ว่ายังไงแล้วไป๋หยิงก็ตายแล้ว ไป๋ยี่รุ่ยพูดอะไรก็ไม่มีคนเชื่อเขาหรอก

“ฉันชอบพูดก่อน ฉันรู้สึกว่าน่าจะไม่ใช่ซือถูมู่หรง ฉันไม่ได้ปกป้องซือถูมู่หรง ฉันแค่วิเคราะห์ตามเรื่องราว” เวินลั่วฉิงเป็นคนที่เอาตามเรื่องไม่เอาตามคน ถึงแม้ว่าเมื่อกี้หลิวหยิงจะพูดถึงเรื่องพวกนั้นที่ซือถูมู่หรงทำแล้วทำให้เธอโกรธมาก ทว่าอารมณ์ความรู้สึกของตัวเธอเองไม่มีทางส่งผลกระทบต่อการวิเคราะห์ของเธอ

“ฉันเชื่อในการวิเคราะห์ของเธอ” หลิวหยิงไม่ได้พูดอะไรมาก และไม่ได้ยืนหยัด เธอเชื่อใจความสามารถของเวินลั่วฉิง เชื่อการวิเคราะห์ของเวินลั่วฉิง เวินลั่วฉิงบอกว่าไม่ใช่ก็คือไม่ใช่