บทที่ 1583 ขอความช่วยเหลือจากหัวหน้าน้อย（2）

“ตอนนี้เรื่องราวถูกเปิดโปงแล้ว ในตอนที่หัวหน้าน้อยขององค์กรโกสต์ซิตี้เปิดงานแถลงข่าวบอกว่าจะไม่มีทางปล่อยคนที่มีส่วนร่วมเกี่ยวกับเจ้าหญิงตัวปลอมไปสักคน ไป๋หยิงเป็นตัวการที่ก่อกรรมทำชั่ว หัวหน้าน้อยไม่มีทางปล่อยเธอไปแน่นอน......” เวินลั่วฉิงสืบเรื่องนี้มาอย่างชัดเจน สำหรับเรื่องบางอย่างแน่นอนว่าเธอเองก็รู้ดี

“ความหมายของเธอคือเรื่องหัวหน้าน้อยขององค์กรโกสต์ซิตี้เป็นคนทำเรื่องไป๋ยี่รุ่ย” หลิวหยิงตกตะลึงมาก “หากเป็นแบบนี้จริงๆ งั้นก็จบแล้วสิ หากหัวหน้าน้อยขององค์กรโกสต์ซิตี้อยากจะทำเรื่องเรื่องหนึ่งใครจะห้ามไหว เรื่องที่หัวหน้าขององค์กรโกสต์ซิตี้อยากรู้จะสืบไม่เจอได้อย่างไร? เขาต้องสามารถสืบเรื่องทุกอย่างเจอแน่นอน พอถึงเวลา.....”

คำพูดของหลิวหยิงยังพูดไม่จบ ทว่าสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตกใจของเธอได้แสดงสิ่งที่เธอคิดออกมาแล้ว เรื่องนี้เธอค่อนข้างจะรับไม่ไหว

นัยน์ตาของเวินลั่วฉิงเปล่งประกายขึ้น หัวหน้าน้อยไม่มีทางปล่อยไป๋หยิงไปแน่นอน ทว่าเธอรู้สึกว่าการที่เป็นหัวหน้าน้อยขององค์กรโกสต์ซิตี้ไม่ควรจะใช้วิธีการที่โหดร้ายเช่นนี้

ตอนนี้เวินลั่วฉิงสืบชัดเจนแล้ว เรื่องก่อนหน้านี้ที่องค์กรโกสต์ซิตี้ทำกับตระกูลถังนั้นไป๋หยิงเป็นคนบงการเอง ทั้งหมดนี้ไป๋หยิงเป็นคนยุยงให้เจิ้งฉงที่ดูแลรับผิดชอบในเมืองA หัวหน้าและหัวหน้าน้อยขององค์กรโกสต์ซิตี้ไม่รู้เรื่องเลย ถึงขั้นไม่เกี่ยวข้องกับคนอื่น และสถานที่อื่นๆ ขององค์กรโกสต์ซิตี้เลย มีเพียงแต่เจิ้งฉงและไป๋หยิงที่ทำไม่ดี

ตามหลักแล้วจริงๆ ไป๋หยิงเป็นคนทำออกมาเอง ไม่เกี่ยวกับคนอื่นๆ ในองค์กรโกสต์ซิตี้เลย

เวินลั่วฉิงยังสืบเจออีกว่า ถึงแม้บางครั้งหัวหน้าน้อยจะทำงานตามอารมณ์ ทว่าไม่ใช่คนที่ไม่มีกฎระเบียบ ไม่มีขอบเขตเลย ดังนั้นเวินลั่วฉิงรู้สึกว่าหัวหน้าน้อยคนนั้นน่าจะไม่ใช้วิธีแบบนี้ หรืออาจจะพูดว่าหัวหน้าน้อยไม่ใช่วิธีที่เหยียดหยามแบบนี้!!

“หัวหน้าน้อยขององค์กรโกสต์ซิตี้น่าจะไม่ได้เป็นคนกระทำ ฉันกลับสงสัยคนคนหนึ่งมากกว่า” ชัดเจนเลยว่าในใจของเวินลั่วฉิงมีเป้าหมายที่น่าสงสัยแล้ว

“ใคร?” หลิวหยิงได้ยินว่าหัวหน้าน้อยขององค์กรโกสต์ซิตี้ไม่ได้เป็นคนทำก็โล่งอกลงอย่างชัดเจน เธอตกใจหมดเลย!!

หลิวหยิงรู้สึกว่าขอแค่ไม่ใช่หัวหน้าน้อยขององค์กรโกสต์ซิตี้ทำ สถานการณ์อื่นๆ คงจะดีขึ้นมาหน่อย

“คนคนนี้ก็เป็นคนขององค์กรโกสต์ซิตี้ เป็นผู้รับผิดชอบเมืองAขององค์กรโกสต์ซิตี้ เป็นคนที่ไป๋หยิงช่วยออกความเห็นให้เขา” สีหน้าของเวินลั่วฉิงค่อยๆ อึมครึมลง มีเพียงแต่คนอย่างเจิ้งฉงเท่านั้นที่จะใช้ทุกวิถีทาง ไม่มีขอบเขต ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ทำออกมา

“ยังเป็นคนขององค์กรโกสต์ซิตี้? งั้นก็เป็นพวกเดียวกับไป๋หยิง เขาจะช่วยไป๋หยิงเหรอ?” บางครั้งหลิวหยิงมักจะคิดอะไรง่ายๆ เธอฟังออกเพียงแค่ความหมายภายนอกที่เวินลั่วฉิงพูด

“ช่วย?” เวินลั่วฉิงหัวเราะอย่างเสียดสี “เขาอยากจะดึงเรื่องไม่ดีของไป๋หยิงออกมา ตอนนี้เขาคงจะอยากเอสเถ้ากระดูกของไป๋หยิงไปโปรยเล่น”

“ความหมายของเธอคือเขาไม่ได้จะช่วยไป๋หยิง แต่จะทำร้ายไป๋หยิง? พวกเขาเป็นพวกเดียวกันไม่ใช่เหรอ?” สมองของหลิวหยิงในตอนนี้ยังไม่หมุนกลับมา ยังคงไม่เข้าใจ

“เรื่องราวถูกเปิดโปงแล้ว งั้นเจิ้งฉงก็ต้องลำบาก ไม่เพียงแต่ตำแหน่งในองค์กรโกสต์ซิตี้จะเอาไม่อยู่แล้ว เกรงว่าชีวิตก็คงไม่รอด ตอนแรกเจิ้งฉงและไป๋หยิงสมคบคิดกัน ตอนนี้เจิ้งฉงยากลำบากขนาดนี้เพราะเรื่องของไป๋หยิง เขาสามารถปล่อยไป๋หยิงไปเหรอ?” ก่อนหน้านี้เวินลั่วฉิงได้สืบเรื่องบางอย่างเกี่ยวกับองค์กรโกสต์ซิตี้เพราะเรื่องของบ้านถัง ค่อนข้างที่จะรู้ดีเกี่ยวกับเจิ้งฉงคนนี้

“เขาเป็นคนจะเชื่อฟังไป๋หยิงเอง เกิดเรื่องแล้วก็จะโทษไป๋หยิงทั้งหมดไม่ได้สิ” หลิวหยิงรู้สึกว่าผู้ชายแบบนี้หน้าไม่อายจริงๆ “ไป๋หยิงฉลาดมากไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงต้องไปร่วมงานกับคนแบบนั้น?”

เวินลั่วฉิงไม่ได้พูดอะไร แค่หัวเราะอย่างดูถูก ผู้ชายบางคนไม่สมควรที่จะเป็นผู้ชายเลย