บทที่ 1584 ท่าทีเปลี่ยนไปมาก (1)

เวินลั่วฉิงคิดวางแผนไว้แล้วจริงๆ เรื่องนี้ไม่ต้องให้เธอเสียแรงเลย เวินลั่วฉิงรู้สึกว่าความนี้ของตัวเองดีมากจริงๆ!!

อีกอย่างไม่ว่ายังไงแล้วตอนนี้เจิ้งฉงก็ยังเป็นคนขององค์กรโกสต์ซิตี้ หากเธอจะต่อต้านเจิ้งฉง เธอยังกังวลอยู่ว่าทางองค์กรโกสต์ซิตี้จะไม่พอใจ

ดังนั้นให้หัวหน้าน้อยมาจัดการเรื่องของเจิ้งฉงคงจะเหมาะสมมากๆ แล้ว

“แล้วพวกเราต้องทำอย่างไรจึงจะสามารถติดต่อกับหัวหน้าน้อยได้?” หลิวหยิงกะพริบตา เธอรู้สึกว่าเรื่องนี้ฟังดูแปลกๆ

“อื้ม อยากติดต่อกับหัวหน้าน้อยท่านนี้ใช่ว่าจะไม่มีวิธี” จู่ๆ เวินลั่วฉิงก็หัวเราะ ตอนนี้เธอนึกถึงวิธีหนึ่งที่สามารถติดต่อกับหัวหน้าน้อยได้แล้ว

วันนั้นตอนที่อยู่โรงพยาบาลคนคนนั้นได้เหลือเบอร์โทรศัพท์ให้กับเธอไว้ เหมือนว่าจะไม่ได้ตั้งใจเหลือไว้ แต่ว่าจริงๆ แล้วคือตั้งใจ ตอนแรกเวินลั่วฉิงก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร คิดไม่ถึงว่าตอนนี้จะได้ใช้แล้ว

“ฉันลองโทรดูก่อนนะ” สำหรับสถานการณ์ในโรงพยาบาลวันนั้น เวินลั่วฉิงเดาว่าก็น่าจะเป็นคนขององค์กรโกสต์ซิตี้พวกเขา จริงๆ แล้วยังไม่มีการมั่นใจในตอนสุดท้าย แต่ว่าเวินลั่วฉิงคิดว่าน่าจะไม่ผิด

แน่นอนว่าครั้งนี้เธอโทรไปก็สามารถตรวจเช็กดูว่าคนคนนั้นคือคนขององค์กรโกสต์ซิตี้หรือเปล่า

“เธอมีเบอร์โทรศัพท์ของหัวหน้าน้อยองค์กรโกสต์ซิตี้?” หลิวหยิงตกใจอีกครั้ง “นั่นเป็นหัวหน้าน้อยขององค์กรโกสต์ซิตี้เลยนะ ได้ข่าวว่าลึกลับมาก น้อยมากที่จะมีคนพบเจอ คนนอกไม่มีทางติดต่อเขาได้เลย เธอมีเบอร์โทรศัพท์ของเขาได้ยังไง?”

เวินลั่วฉิงยักคิ้ว “ไม่ใช่เบอร์โทรศัพท์ของหัวหน้าน้อยองค์กรโกสต์ซิตี้ ฉันจะมีเบอร์ของหัวหน้าน้อยได้ยังไง แค่เบอร์โทรศัพท์หนึ่งของคนในองค์กรโกสต์ซิตี้......”

คำพูดของเวินลั่วฉิงหยุดไปสักพัก จากนั้นก็พูดเสริมขึ้นว่า “ฉันแค่คาดเดาว่าเขาเป็นคนขององค์กรโกสต์ซิตี้ มีความเป็นไปได้ที่จะไม่ใช่”

ความเปล่งประกายในแววตาของหลิวหยิงเลือนหายไปทันที ความตื่นเต้นในเมื่อกี้ก็เลือกหายไป แน่นอนว่าความดีใจก็ไม่มีแล้ว “อ่อ......”

เธอคิดว่าฉิงฉิงจะโทรหาหัวหน้าน้อยขององค์กรโกสต์ซิตี้โดยตรงซะอีก ที่แท้ก็แค่คนเบื้องหลังขององค์กรโกสต์ซิตี้ อ๋อ แล้วยังเป็นไปได้ที่คนคนนั้นจะไม่ใช่คนขององค์กรโกสต์ซิตี้ เมื่อกี้เธอดีใจเปล่าๆ แล้วจริงๆ

เวินลั่วฉิงไม่ได้สนใจอารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปของหลิวหยิง ตอนนั้นเธอไม่ได้ใส่ใจเลย ดังนั้นจึงไม่ได้จดเบอร์โทรศัพท์นั้นไว้ แต่ว่าเธอความจำดี ตอนนั้นดูไปเพียงแค่ครั้งเดียว ก็จำได้แล้ว

เวินลั่วฉิงเขียนเลขแถวหนึ่งออกมาตามความทรงจำ หลิวหยิงเห็นว่าเวินลั่วฉิงไม่ได้เซฟเบอร์โทรศัพท์ไว้เลย เป็นเบอร์ที่กดออกมา อารมณ์ของหลิวหยิงในตอนนี้เงียบสงบไปเลย ถึงขั้นไม่มีพลังขึ้นมาแล้ว

แม้กระทั่งเบอร์โทรศัพท์ก็ไม่ได้เซฟ ชัดเจนเลยว่าไม่ใช่เรื่องอะไร ถึงแม้ว่าคนนั้นจะเป็นคนขององค์กรโกสต์ซิตี้ ฉิงฉิงโทรไปกะทันหันในตอนนั้น เกรงว่าคนคนนั้นคงจะไม่สนใจ

คนขององค์กรโกสต์ซิตี้นั้นสุดยอดมากๆ เลยนะ!!

เวินลั่วฉิงเริ่มกดโทรออกไปแล้ว ดังไปสองเสียง ทางนั้นก็มีคนรับสายแล้ว

ถึงแม้ว่าปกติหลิวหยิงจะไม่ค่อยมีความหวังมากมาย ทว่าเพราะว่ามีความสงสัยต่อคนขององค์กรโกสต์ซิตี้ หลิวหยิงขยับขึ้นไปใกล้ อยากจะฟังว่าเกิดอะไรขึ้น

เวินลั่วฉิงเห็นหลิวหยิงขยับมาอยากฟัง ก็เปิดลำโพงเลย พอเป็นแบบนี้หลิวหยิงก็สามารถฟังได้อย่างชัดเจนโดยไม่ต้องเข้าใกล้แล้ว

“ฮัลโหล ใคร?” โทรศัพท์ถูกตอบรับ มีเสียงของชายหนุ่มดังผ่านมา ฟังแล้วเหมือนจะรำคาญ เหมือนไปรบกวนเรื่องสำคัญที่ทำอยู่

คุณชายหานในตอนนี้กำลังพูดคุยเรื่องใหญ่กับหัวหน้าน้อย จู่ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น ยังเป็นเบอร์แปลกหน้าอีกด้วย ตอนแรกอยากจะวางสาย ทว่าไม่รู้ว่าทำไมตอนที่มือไปสัมผัสโดนปุ่มวางสายกลับลื่นไปโดนปุ่มรับสาย

ตอนที่คุณชายหานคุยเรื่องใหญ่อยู่ถูกแทรกเข้ามาต้องรำคาญมากแน่ๆ

เวินลั่วฉิงก็รู้สึกได้ว่าตนเองไปรบกวนเรื่องสำคัญของผู้อื่นแล้ว มีความเกรงใจเล็กน้อย แต่ว่าเรื่องของไป๋ยี่รุ่ยไม่สามารถเสียเวลาได้ หากทางเจิ้งฉงสืบเรื่องก่อนที่ไป๋หยิงเสียชีวิตเจอ เผยเรื่องราวออกไป พอถึงเวลาผลที่ตามมาไม่อาจคาดคิดแน่นอน

ดังนั้น เธอรู้ว่ามีความเป็นไปได้ที่จะรบกวนเรื่องสำคัญของผู้อื่น ทว่าตอนนี้รับโทรศัพท์แล้ว ในเมื่อรับโทรศัพท์แล้ว แน่นอนว่าต้องให้โอกาสเธอพูดสักสองสามนาที

“สวัสดีค่ะ ฉันคือถังฉิ้นเอ๋อ” น้ำเสียงของเวินลั่วฉิงมีมารยาทมาก

ทว่า เวินลั่วฉิงพึ่งแนะนำตัวเสร็จ ก็ได้ยินเสียงป๊าบจากอีกฝ่ายดังผ่านมา เหมือนว่าโทรศัพท์จะตกพื้นแล้ว

“คนคนนี้โยนโทรศัพท์ไปเลย? รุนแรงมาก สมแล้วที่เป็นคนของถังฉิ้นเอ๋อ?” หลิวหยิงอดแลบลิ้นไม่ไหว รู้สึกน่ากลัวมาก