บทที่ 1585 ท่าทีเปลี่ยนไปมาก (2)

เวินลั่วฉิงยังไม่มีการตอบสนองชั่วครู่ คนคนนี้ท่าทีเปลี่ยนไปเร็วมาก แต่ว่าทำไมเนี่ย?

หลิวหยิงในขณะนี้อึ้งไปทั้งหน้า เมื่อกี้ยังโยนโทรศัพท์อยู่เลย ทำไมจู่ๆ ถึงให้เกียรติขนาดนี้แล้ว?

แน่นอนว่าเวินลั่วฉิงฟังออกถึงความเคารพในน้ำเสียงของคุณชายหาน ดูเคารพยิ่งกว่าตอนที่เจอในโรงพยาบาลครั้งนั้น ทว่ารู้สึกบอกไม่ถูก เวินลั่วฉิงไม่สามารถเข้าใจได้จริงๆ

แต่ว่า ตอนนี้ฝ่ายตรงข้ามยอมคุยด้วย เวินลั่วฉิงก็รับพูดเรื่องหลัก “ครั้งที่แล้วหัวหน้าน้อยของพวกนายเปิดงานแถลงข่าวว่าจะจัดการกับคนที่มีส่วนร่วมในเรื่องเจ้าหญิงปลอมขององค์กรโกสต์ซิตี้พวกนายไม่ใช่เหรอ?”

“ใช่ครับ หัวหน้าน้อยของเราพูดเช่นนี้ครับ” ชัดเจนเลยว่าคุณชายหานคิดไม่ถึงว่าเธอจะพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าดูแปลกใจอย่างชัดเจน นัยน์ตาของคุณชายหานที่มองหัวหน้าน้อยในตอนนี้ก็เปลี่ยนไปแล้ว

หัวหน้าน้อยได้ยินเธอพูดถึงเขา ก็ดูตั้งใจฟังมากขึ้น ทว่ารู้สึกงงเล็กน้อยกับการที่เธอพูดถึงเรื่องนี้

หัวหน้าน้อยส่งสายตาบอกคุณชายหาน ถามเธอดูว่าหมายความว่าอะไร

“คุณหนูใหญ่ตระกูลถัง นี่ท่านหมายความว่าอะไรครับ?” คุณชายหานถามด้วยความเคารพอีกครั้ง น้ำเสียงนั้นมีควายเป็นการไถ่ถามทั้งหมด

ฟังประโยคนี้ของเขาแล้ว เหมือนเวินลั่วฉิงมีความหมายยังไงพวกเขาก็จะทำตามความหมายของเวินลั่วฉิง

นัยน์ตาของเวินลั่วฉิงเปล่งประกายเล็กน้อย เธอรู้สึกว่าเธอน่าจะเข้าใจความหมายของคุณชายหานผิดไป

“ฉันก็แค่อยากจะให้เบาะแสหนึ่งกับหัวหน้าน้อยพวกนาย” เวินลั่วฉิงนพความแปลกประหลาดของฝ่ายตรงข้ามไว้ข้างๆ ก่อน พูดเรื่องหลักก่อน ไม่ว่ายังไงแล้วเรื่องของไป๋ยี่รุ่ยก็เป็นเรื่องที่กระชั้นชิดแล้ว

“ให้เบาะแสกับหัวหน้าน้อยพวกเรา?” คุณชายหานเลิกตาโตกว้าง ขณะนี้เขากำลังพูดซ้ำคำพูดของเวินลั่วฉิง จริงๆ แล้วคือพูดให้หัวหน้าน้อยฟัง

หัวหน้าน่าเหลือกตาขาวให้เขา จากนั้นก็รีบยื่นมือออกไป เปิดลำโพง

“คุณถัง ท่านพูด ท่านพูดเลยครับ ท่านจะให้เบาะแสอะไรครับ พวกเรา......กำลังฟังอยู่ครับ ผมจะนำไปบอกหัวหน้าน้อยแน่นอนครับ” ท่าทีของคุณชายหานนั้นดีมาก น้ำเสียงก็ให้ความเคารพมากๆ

เวินลั่วฉิงเดาออกตั้งแต่แรกแล้วว่าตำแหน่งของคุณชายหานในองค์กรโกสต์ซิตี้ไม่ต่ำ น่าจะสามารถคุยกับหัวหน้าน้อยได้ ไม่เช่นนั้นเธอคงไม่โทรเบอร์นี้

“ช่วงก่อนองค์กรโกสต์ซิตี้ต่อต้านตระกูลถังมาโดยตลอด เรื่องนี้นายคงจะรู้ใช่ไหม?” แน่นอนว่าเวินลั่วฉิงไม่สามารถพูดตรงๆ ได้ ไม่ว่ายังไงแล้วเรื่องภายในขององค์กรโกสต์ซิตี้ เธอที่เป็นคนนอกรู้มากไป อย่างน้อยก็คงต้องการเหตุผลหนึ่ง

คุณชายหานได้ยินประโยคนี้ของเวินลั่วฉิงแล้วสีหน้าเปลี่ยนไปเลย ยื่นมือออกมาเช็ดเหงื่อที่ไม่มีอยู่จริงบนหน้าผาก ดังนั้นคุณหนูใหญ่ตระกูลถังจะมาคิดบัญชีกับพวกเขาเหรอ?

คุณชายหานเงยหน้าขึ้นมาหัวหน้าน้อย ครั้งนี้เขาไม่ต้องบอกต่อ โทรศัพท์ได้เปิดโหมดลำโพงแล้ว หัวหน้าน้อยได้ยินคำพูดของคุณหนูใหญ่ตระกูลถังอย่างชัดเจน ไม่รู้ว่าหัวหน้านี้ได้ยินประโยคนี้ของคุณหนูใหญ่ตระกูลถังแล้วหมายความว่าอะไร?

สีหน้าของหัวหน้าน้อยในตอนนี้ค่อนข้างอึมครึม นัยน์ตาก็ดูเย็นชาลง เขาทำท่าภาษามือกับคุณชายหานไป

คุณชายหานเข้าใจความหมายของหัวหน้าน้อยทันที รีบอธิบายกับเวินลั่วฉิงทางโทรศัพท์ว่า “คุณหนูใหญ่ตระกูลถัง เข้าใจผิด เข้าใจผิดแล้วครับ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเราเลย หัวหน้าน้อยของเราไม่รู้เรื่องเลยครับ คนขององค์กรโกสต์ซิตี้ในเมืองAเป็นคนทำในที่ลับครับ ที่ไม่ใช่ความหมายขององค์กรโกสต์ซิตี้เราเลยครับ”

“ฉันรู้” ตอนแรกเวินลั่วฉิงแค่อยากจะปูพื้นให้กับคำพูดต่อจากนี้ เธอคิดไม่ถึงว่าฝ่ายตรงข้ามจะมีการตอบสนองที่ใหญ่ขนาดนี้

“ครับ ครับ ท่านรู้ก็ดีแล้วครับ เข้าใจก็ดีแล้วครับ องค์กรโกสต์ซิตี้ของเราไม่มีความคิดร้ายกับตระกูลถังแม้แต่นิดเลยครับ และไม่ได้อยากต่อต้านตระกูลถังเลยแม้แต่นิดนะครับ” คุณชายหานแสดงท่าทีและจุดยืนขององค์กรโกสต์ซิตี้

“ฉันรู้ เรื่องพวกนั้นฉันสืบมาหมดแล้ว ฉันรู้ว่าเจิ้งฉงและไป๋หยิงเป็นคนทำ ตอนที่ฉันสืบเรื่องพวกนั้น สืบเจอว่าเจ้าหญิงปลอมของพวกนายก็มีความเกี่ยวข้องกับเจิ้งฉงและไป๋หยิง ดังนั้นฉันถึงได้โทรหาพวกนาย ให้เบาะแสกับหัวหน้าน้อยพวกนาย” เวินลั่วฉิงไม่ได้จะมาคิดบัญชีกับองค์กรโกสต์ซิตี้ เธอก็แค่อยากหาเหตุผลที่เหมาะสมกับเรื่องที่เธอรู้

การตอบสนองของฝ่ายตรงข้ามเหมือนจะใหญ่เกิดไป!!

“ห๊ะ?” คุณชายหานอึ้งไปเลย ยังไม่มีการตอบสนองชั่วครู่ ดังนั้นคุณหนูใหญ่ตระกูลถังหมายความว่าอะไรกันแน่?

แต่ว่ามีจุดหนึ่งที่คุณชายหานฟังเข้าใจแล้ว คุณหนูใหญ่ตระกูลถังไม่ได้มาคิดบัญชีกับองค์กรโกสต์ซิตี้ ขอแค่ไม่ได้มาคิดบัญชีก็พอแล้ว คุณชายหานดูโล่งอกไปทีอย่างชัดเจน

“นายไม่เข้าใจความหมายของฉัน?” เวินลั่วฉิงได้ยินน้ำเสียงที่ดูตกใจของฝ่ายตรงข้ามแล้วก็อดถามกลับไปไม่ได้