บทที่ 1586 เราเจอกันหน่อยเถอะ (1)

“ห๊ะ ไม่หรอกมั้ง? เธอพูดแล้วได้ เธออยากจัดการยังไงก็จัดการยังไง? ฉิงฉิง คิดไม่ถึงเลยว่าหัวหน้าน้อยขององค์กรโกสต์ซิตี้จะฟังเธอ? เขา เขาจะเป็นตัวปลอมหรือเปล่า?” หลิวหยิงในตอนนี้ตกใจมาก ทันใดนั้นก็ลืมไปเลยว่าโทรศัพท์ของเวินลั่วฉิงยังเปิดลำโพงไว้อยู่ พูดความในใจของตัวเองออกมาเลย

หัวหน้าน้องอีกทางหนึ่งได้ยินคำพูดของหลิวหยิงแล้วก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็เอ่ยปากอธิบายไปว่า “ผมคือมู่เฉิง หัวหน้าน้อยขององค์กรโกสต์ซิตี้”

คำพูดของหัวหน้าน้อยหยุดไปชั่วครู่ อาจจะรู้สึกว่าความน่าเชื่อถือยังไม่พอ ดังนั้นพูดเสริมอีกประโยคว่า “จริงแท้แน่นอนครับ”

“จริง......ตัวจริง.......” หลิวหยิงรู้สึกได้ถึงการเสียสติของตนเองในเมื่อกี้ ทว่าได้ยินหัวหน้าน้อยแนะนำตัวแล้ว หลิวหยิงก็ยังอดที่จะไม่ได้พูดไม่ได้

เวินลั่วฉิงอดหัวเราะไม่ไหง เธอไม่ได้สงสัยในตัวตนฐานะของหัวหน้าน้อยเลย ไม่ว่ายังเธอก็เดาออกตั้งแต่แรกแล้วว่าคุณชายหานในองค์กรโกสต์ซิตี้ท่านนั้นตำแหน่งไม่ต่ำ

“คุณอยากจัดการพวกเขาอย่างไร?” หัวหน้าน้อยไม่ได้สนใจหลิวหยิง แต่ว่าถามความหมายของเวินลั่วฉิงอีกครั้ง

“ความหมายของหัวหน้าน้อยคือให้ฉันมาจัดการเรื่องนี้ หรือว่าหัวหน้าน้อยจะไปจัดการ ตามความหมายที่ฉันบอก” เวินลั่วฉิงค่อนข้างรู้สึกแปลกกับท่าทีของหัวหน้าน้อยท่านนี้ ดังนั้นเธอต้องถามให้ชัดเจน

ไป๋หยิงตายแล้ว สุดท้ายแล้วใครมาจัดการเจิ้งฉงก็ไม่ได้แตกต่างกัน เวินลั่วฉิงไม่ได้มีความยืนยันที่จะจัดการกับศัตรูด้วยตนเอง

หากหัวหน้าน้อยช่วยเธอจัดการ ถือว่าลดภาระของเธอไปเลย

แน่นอนว่าเรื่องนี้หากหัวหน้าน้อยจัดการด้วยตนเอง เรื่องของไป๋ยี่รุ่ยก็ต้องพูดถึงซะหน่อย เดี๋ยวจะทำเอาเรื่องไป๋ยี่รุ่ยบานปลายไปอีก

“คุณออกความเห็น ผมมาจัดการ ดีไหมครับ?” จู่ๆ หัวหน้าน้อยก็หัวเราะ ตอนแรกน้ำเสียงของเขาน่าฟังอยู่แล้ว พอยิ้มขึ้นมาแล้วก็น่าฟังกว่าเดิม เสียงหัวเราะนั้นสามารถทำเอาสาวๆ หวั่นไหวไปหมด

และน้ำเสียงที่แฝงเสียงหัวเราะของเขาก็น่าฟังยิ่งกว่า มีเสน่ห์ที่ไม่สามารถต่อต้านได้ โดยเฉพาะคำว่าดีไหมครับ ทำเอาหลงใหลจนไม่ได้สติเลย

หลิวหยิงตกใจจนเบิกตาโต นี่เป็นเทวดาอะไรเนี่ย เตาะเก่งเกินไปแล้ว แค่เสียงหัวเราะก็สามารถเตาะสาวๆ ได้นับไม่ถ้วน

และคำพูดที่หัวหน้าน้อยพูดยิ่งทำให้หลิวหยิงตกใจตาค้างไปเลย ความหมายของหัวหน้าน้อยท่านนี้คือให้ฉิงฉิงออกคำสั่ง แล้วเขาไปจัดการคน?

คือความหมายนี้ใช่ไหม?

สรุปแล้วสิ่งที่เธอเข้าใจก็คือความหมายนี้ ฉิงฉิงบ้านเธอสุดยอดมากจริงๆ

เวินลั่วฉิงเองก็รู้สึกว่าคำพูดที่หัวหน้าน้อยท่านนี้พูดน่าสนใจ หัวหน้าน้อยท่านนี้ถามความหมายของเธอติดต่อกันหลายรอบมาก ชัดเจนเลยว่าไม่ได้ถามเล่นๆ เพราะเกรงใจ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เวินลั่วฉิงก็ไม่ถ่อมตนแล้ว พูดจริงๆ เลย “ไป๋หยิงตายแล้ว คนตายแล้วก็ให้เขาอยู่ในดินอย่างสงบสุขเถอะ สำหรับเจิ้งฉงก็จัดการตามกฎระเบียบในองค์กรโกสต์ซิตี้ของพวกนายละกัน”

ถึงแม้หัวหน้าน้อยจะถามความหมายของเธอหลายรอบ เวินลั่วฉิงก็ไม่มีทางพูดตรงๆ ว่าเธออยากจัดการยังไง วิธีที่ดีที่สุดก็คือตามกฎระเบียบขององค์กรโกสต์ซิตี้ เวินลั่วฉิงรู้ว่ากฎระเบียบขององค์กรโกสต์ซิตี้เข้มงวดมาก หากทำตามกฎขององค์กรโกสต์ซิตี้ เพียงแค่เรื่องของเจ้าหยิงตัวปลอมเจิ้งฉงก็สามารถตายสิบรอบแล้ว

เวินลั่วฉิงนึกถึงเรื่องของไป๋ยี่รุ่ย ห้ามให้เจิ้งฉงวุ่นวายอยู่ข้างนอกต่อ ดังนั้นจึงพูดเสริมอีกว่า “หัวหน้าน้อยรีบจัดการเรื่องนี้ก่อนได้ไหม ฉันมีเพื่อนคนหนึ่งเกิดปัญหาขึ้นเพราะเจิ้งฉง”

นี่คือเป้าหมายที่เวินลั่วฉิงโทรมา แน่นอนว่าตอนแรกเวินลั่วฉิงไม่ได้จะพูดแบบนี้อยู่แล้ว ทว่าหัวหน้าน้อยถามความหมายของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ดังนั้นเวินลั่วฉิงจึงอดไม่ไหวเพิ่มไปอีกหนึ่งประโยค

“โอเค ฟังคุณครับ” ในน้ำเสียงของมู่เฉิงมีเสียงหัวเราะเพิ่มขึ้น เสียงหัวเราะนั้นทำเอาแตกสลายไปหมด ถึงแม้ว่าจะมีโทรศัพท์กั้นก็ละลายไม่ไหว

ยังดีที่เวินลั่วฉิงมีสติที่ยืนหยัด และตอนนี้เวินลั่วฉิงก็มีเจ้าของหัวใจแล้ว ดังนั้นจึงไม่หลงใหล

ถึงแม้ว่าเวินลั่วฉิงจะไม่หลงใหล ทว่าฟังคำพูดว่า ‘ฟังคุณครับ’ ที่แฝงเสียงหัวเราะของหัวหน้าน้อย ในใจก็ละลายไปเล็กน้อย เสียงหัวเราะนี้ น้ำเสียงนี้ คำพูดนี้ ทำให้ไม่สามารถต่อต้านได้จริงๆ เวินลั่วฉิงรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้มีพิษ มีพิษแน่นอน

“พระเจ้า นี่เป็นหัวหน้าน้อยขององค์กรโกสต์ซิตี้จริงๆ เหรอ? เสียงหัวเราะช่างน่าฟังมาก อีกอย่างคำพูดนี้ก็ดูเอ็นดูมาก ฉิงฉิง เขาเอ็นดูเธอมาก เอ็นดูเธอมากจริงๆ!” หลิวหยิงรู้สึกว่าหัวใจสาวของตัวเองละลายจนไม่รู้จะไปไหนแล้ว

ครั้งนี้หลิวหยิงได้ระวังอยู่ กดเสียงให้ต่ำ เธอพูดอยู่ข้างหูของเวินลั่วฉิง ดังนั้นมีแต่เวินลั่วฉิงที่ได้ยิน

เวินลั่วฉิงได้ยินคำพูดของหลิวหยิงแล้วก็อึ้งไปเลย เมื่อกี้เธอเกือยบะหลงใหลในเสียงหัวเราะของหัวหน้าน้อย ละเลยเรื่องเรื่องหนึ่งไป

เรื่องที่เธอละเลยไปเมื่อกี้สำคัญมาก ทำไมหัวหน้าน้อยท่านนี้จึงได้ถามเธอครั้งแล้วครั้งเล่า อีกอย่างทำไมถึงต้องฟังเธอ

ถึงแม้ว่าในน้ำเสียงของหัวหน้าน้อยจะมีเสียงหัวเราะแฝงอยู่ ทว่าเวินลั่วฉิงฟังไม่ออกว่าเขากำลังล้อเล่นอยู่หรือเปล่า เขาพูดได้ทำได้แน่นอน ทว่าทำไมล่ะ?