บทที่ 1587 เราเจอกันหน่อยเถอะ (2)

คำพูดนี้ของหัวหน้าน้อยแสดงว่าพวกเขาหาเจ้าหญิงองค์กรโกสต์ซิตี้ตัวจริงเจอแล้วใช่ไหม งั้นก็คือเจ้าของเส้นผมตัวจริง!

“พวกนายหาเธอเจอแล้ว? งั้นก็ยินดีด้วยจริงๆ นะ ในที่สุดก็หาเจ้าหญิงตัวจริงขององค์กรโกสต์ซิตี้เจอแล้ว” เวินลั่วฉิงรู้สึกว่าในเวลาแบบนี้ควรพูดคำยินดี

ไม่ว่ายังไงแล้ว เรื่องนี้ก็เกี่ยวข้องกับเธอ แน่นอนว่าเป็นเรื่องจับพลัดจับผลูอยู่แล้ว เธอไม่กล้ารับความดีนี้หรอก

ตอนนี้ดูเหมือนว่าท่าทีของชายหนุ่มคนนั้นและหัวหน้าน้อยกำลังขอบคุณเธอสินะ?

หัวหน้าน้อยได้ยินประโยคนี้แล้วรู้สึกงงเล็กน้อย หมายความว่าอะไร ตามหาเธอเจอแล้ว?

หาใครเจอ?

ยินดีที่พวกเขาหาเจ้าหญิงตัวจริงเจอ?

พวกเขายังไม่ได้หาเลย?

ถึงแม้พวกเขาจะมั่นใจว่าเธอคือเจ้าหญิงตัวจริงขององค์กรโกสต์ซิตี้ ทว่าเรื่องนี้ยังไม่ได้ทำการแน่ชัดในตอนสุดท้ายเลย?

อีกอย่างหัวหน้าน้อยก็ฟังออกว่าเจ้าหญิงตัวจริงที่คุณหนูใหญ่ตระกูลถังพูดถึงไม่ใช่ตัวเธอเองแน่นอน

ดังนั้น คุณหนูใหญ่ตระกูลถังพูดถึงใคร?

คุณหนูใหญ่ตระกูลถังพูดว่าใครเป็นเจ้าหญิงตัวจริงขององค์กรโกสต์ซิตี้พวกเขา

ในตอนนี้หัวหน้าน้อยไม่เข้าใจจริงๆ

ไม่เพียงแต่หัวหน้าน้อยที่ไม่เข้าใจ คุณชายหานที่ขยับเข้ามาฟังก็สีหน้างงไปหมด

คุณหนูใหญ่ตระกูลถังกำลังพูดอะไรอยู่ ทำไมเขาฟังไม่ออกเลยสักคำ

“จริงๆ แล้วตอนแรกฉันไม่รู้ว่าเธอคือเจ้าหญิงองค์กรโกสต์ซิตี้ของพวกนาย เรื่องนี้จับพลัดจับผลูไปหมด ดังนั้นพวกนายไม่ต้องขอบคุณฉัน ตอนนั้นฉันก็ทำเพื่อตัวเอง คิดไม่ถึงว่าหาพยาบาลคนหนึ่งมาแล้วดันเป็นเจ้าหญิงองค์กรโกสต์ซิตี้ของพวกนาย” เวินลั่วฉิงก็ดีใจแทนพวกเขา ถึงแม้ว่าความตั้งใจของเธอจะเพื่อตัวเอง ทว่าตอนจบนี้กลับเป็นเรื่องที่ดีมากสำหรับองค์กรโกสต์ซิตี้

“คุณหนูใหญ่ตระกูลถังพูดอะไรเนี่ย? ฉันไม่เข้าใจเลย?” คุณชายหานที่ขยับมาใกล้ยิ่งไม่เข้าใจไปใหญ่ เขารู้สึกว่าเหมือนกำลังฟังหนังสือจากเทพเจ้าเลย ไม่เข้าใจแม้กระทั่งตัวอักษรและเครื่องหมายวรรคตอน

“ฉันก็ไม่เข้าใจ” หัวหน้าน้อยนำโทรศัพท์ไปไว้ข้างๆ แล้วตอบกลับคุณชายหานด้วยเสียงต่ำ คุณชายหานงง หัวหน้าน้อยยิ่งกว่าคุณชายหาน

“หัวหน้าน้อย คุณยุ่งต่อเลย ฉันไม่รบกวนแล้ว” เวินลั่วฉิงไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากทางนั้น ก็นึกถึงว่าตอนแรกที่เธอโทรมาน่าจะโทรมารบกวนตอนที่พวกเขาคุยงานกัน จึงอยากจะวางสาย

“ผมไม่ยุ่งครับ” หัวหน้าน้อยได้ยินว่าเวินลั่วฉิงจะวางสายแล้วก็รีบตอบกลับทันที

เวินลั่วฉิงที่อยู่อีกทางหนึ่งของโทรศัพท์อดเบ้ปากไม่ไหว หัวหน้าน้อยท่านนี้แปลกมากจริงๆ

คุณชายหานที่ยืนอยู่ข้างกายของหัวหน้าน้อยก็อดเบ้ปากไม่ไหว ดูเหมือนว่าไม่ได้มีเพียงแต่เขาที่จะพูดผิดต่อหน้าคุณหนูใหญ่ตระกูลถัง แม้กระทั่งหัวหน้าน้อยก็เหมือนกัน

แต่ว่าหัวหน้าร้อยไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองพูดอะไรผิด มองความผิดปกติไม่ออกเลย ตอนนี้เขาไม่ยุ่งจริงๆ ตอนแรกกำลังพูดคุยเรื่องของเธออยู่ จะยุ่งก็ยุ่งเรื่องของเธอ ตอนนี้ตัวเธอโทรมาแล้ว แน่นอนว่าเป็นสิ่งที่เขาต้องการมาก ยิ่งไปกว่านั้นคือเขาเพิ่งได้รับเซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่

ถึงแม้ว่าเขายืนหยัดมาโดยตลอดว่าเส้นผมที่นำมาตรวจดีเอ็นเอครั้งนั้นไม่ใช่ของเธอ ทว่าสุดท้ายแล้วก็แค่คิดว่า ไม่ได้มีหลักฐาน โดยเฉพาะเส้นผมนั้นยังเป็นเส้นผมที่เจ้าเก้าและอะหานเอากลับมา จริงๆ แล้วเขาไม่ได้มีความมั่นใจสูง

เป็นเพียงความคิดของเขาทั้งหมด ทว่าตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว เมื่อกี้เธอบอกเองว่าเส้นผมที่เจ้าเก้าและอะหานนำกลับมาไม่ใช่ของเธอ งั้นผลการตรวจดีเอ็นเอก็สามารถเป็นโมฆะได้

แต่ว่าตอนนี้ก็ยังต้องการเส้นผมของเธอ ทำการตรวจดีเอ็นเออีกครั้ง แล้วตรวจความมั่นใจครั้งสุดท้าย

มีความล้มเหวในครั้งก่อน มู่เฉิงรู้ดีว่าอยากจะได้ของจากบนตัวเธอมันยากยิ่งกว่าเรื่องใดๆ