บทที่ 1589 ปฏิเสธ (2)

หากคุณชายสามเย่ได้ยินคำพูดแบบนี้แล้ว จะไม่รน?

จะไม่สนใจเหรอ?

คุณชายสามเย่สู้กับหัวหน้าน้อย งั้นผลที่ตามมาไม่อาจจะคาดคิดเลย

“ดูเหมือนว่าฉันจะโทรผิดแล้ว” นัยน์ตาของเวินลั่วฉิงมีความหม่นหมองลง คำพูดของหัวหน้าน้อยเธอไม่ได้เชื่อ รู้สึกเพียงแต่ว่าหัวหน้าน้อยยังมีเป้าหมายอื่น

แต่ว่าเธอก็คิดไม่ออกว่าตัวเองมีค่าอะไรให้หัวหน้าน้อยทำเช่นนี้

หรือว่าเธอจะโทรผิดไปแล้ว

“หืม?” มู่เฉิงยิ้มโค้งขึ้นที่มุมปาก “ฟังจากความหมายของคุณถังแล้วคือคุยไม่สำเร็จ?”

“คุยไม่สำเร็จ งั้นก็สู้กัน” เวินลั่วฉิงไม่ใช่คนที่นั่งรอความตาย ยิ่งไม่ใช่คนที่จะมารังแกได้ ถึงแม้ว่าองค์กรโกสต์ซิตี้จะใหญ่โต ทว่าหากองค์กรโกสต์ซิตี้มีเป้าหมายอะไรกับเธอ เธอไม่มีทางกลัว ไม่มีทางถอยหลัง

คุยไม่สำเร็จ งั้นก็สู้กัน เกรงว่าจะไม่สามารถแก้ปัญหาได้

“เกรี้ยวกราด เก่งกาจ” คุณชายหานอดชมไม่ไหวเลย สมแล้วที่เป็นเจ้าหญิงขององค์กรโกสต์ซิตี้พวกเขา คุณชายหานรู้สึกว่า เจ้าหญิงขององค์กรโกสต์ซิตี้พวกเขาไม่เป็นใครแล้ว เป็นคุณถังแน่นอน

หัวหน้าน้อยตะลึงงันไปที จากนั้นก็หัวเราะออกเสียง อื้ม สมกับที่เป็นเจ้าหญิงขององค์กรโกสต์ซิตี้พวกเขาจริงๆ

เจ้าหญิงขององค์กรโกสต์ซิตี้พวกเขาควรจะเป็นเช่นนี้แหละ

“เมื่อกี้ก็แค่ล้อเล่นครับ คุณถังวางใจได้ ผมจะรีบจัดการเจิ้งฉง ไม่มีทางให้เจิ้งฉงก่อเรื่องอะไรขึ้นเด็ดขาด” ตอนนี้ในน้ำเสียงของมู่เฉิงเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ สามารถฟังออกว่าเสียงหัวเราะในตอนนี้จริงใจกว่าก่อนหน้านี้เยอะมาก ดังนั้นสามารถมั่นใจได้เลยว่าเขาไม่ได้โกรธ และสามารถฟังออกว่าประโยคนี้เขาไม่ได้ล้อเล่น

เวินลั่วฉิงตะลึงงันอีกครั้ง หัวหน้าน้อยคนนี้แปลกเกินไปแล้ว เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาทำให้ไม่เข้าใจจริงๆ

“งั้นก็ขอบคุณหัวหน้าน้อยแล้วนะคะ” ถึงแม้ว่าเวินลั่วฉิงไม่รู้ว่าหัวหน้าน้อยเป็นอะไร ทว่าคำพูดของหัวหน้าน้อยเมื่อกี้พูดได้ดีมาก

“งั้นเรื่องข้างหลัง คุณถังจะพิจารณาหน่อยไหม” หัวหน้าน้อยยังไม่ตายใจ ดังนั้นยังคงพูดเรื่องซ้ำๆ เดิมๆ

“ไม่” ครั้งนี้เวินลั่วฉิงไม่ได้พูดคำไร้สาระเลยแม้แต่น้อย ประโยคปฏิเสธเพียงคำเดียว ความหมายชัดเจนมากแล้ว

เธอไม่อยากพูดมากกับหัวหน้าน้อยท่านนี้ เพราะเธอเห็นว่าหัวหน้าน้อยท่านนี้ไม่ได้ทำงานตามหลักการ

เป้าหมายที่เธอโทรมาบรรลุแล้ว เวินลั่วฉิงกลัวว่าหัวหน้าน้อยคนนี้จะพูดอะไรที่ไม่ดีออกมาอีก ดังนั้นจึงวางสายไป

“ฉิงฉิง หัวหน้าน้อยบอกว่าเขามีใจให้เธอ นี่คือเรื่องจริงเหรอ?” หลิวหยิงในตอนนี้ยังไม่ได้สติกลับมาจากเรื่องเมื่อกี้ ประโยคนั้นของหัวหน้าน้อยถึงแม้ว่าจะแค่พูดล้อเล่น ทว่าหลิวหยิงรู้สึกว่าเหมือนหัวหน้าน้อยจะไม่ได้ล้อเล่นหมด

“เธอคิดว่ายังไงล่ะ?” เวินลั่วฉิงมองไปทางหลิวหยิง เอาความจริงเธอไม่ได้คิดว่าคำพูดของหัวหน้าน้อยคนนั้นจะเป็นเรื่องจริงๆ

“ฉันรู้สึกว่ามีความเป็นไปได้ที่จะเป็นเรื่องจริง ไม่ว่ายังไงแล้วฉิงฉิงของเราก็สวยขนาดนี้ เก่งขนาดนี้ ไม่มีคนไม่ชอบหรอก ดังนั้นหัวหน้าน้อยจะมีใจให้เธอก็ไม่แปลก” หลิวหยิงมองดูเวินลั่วฉิง ตอบกลับอย่างจริงจัง เธอคิดแบบนี้จริงๆ

“ฉันไม่เคยมีการติดต่อกับเขา ไม่เคยเจอหน้ากัน ใจที่มีให้ของเขามาจากไหนกัน” เวินลั่วฉิงส่ายหัวแล้วยิ้ม ความคิดของหลิวหยิงเป็นความคิดสาวๆ ทั้งนั้น

เวินลั่วฉิงรู้ว่าตัวเองมีใบหน้าที่งดงาม เธอเองก็มีความสามารถ ทว่าหัวหน้าน้อยขององค์กรโกสต์ซิตี้เป็นใคร คนแบบนี้วางอยู่ต่อหน้าหัวหน้าน้อยขององค์กรโกสต์ซิตี้เกรงว่าจะไม่คู่ควรแก่การพูดถึงเลย