บทที่ 1590 สารภาพรัก (1)

อีกอย่างตอนนี้เธอรู้สึกว่าเธอมักเป็นฝ่ายเริ่มก่อน ตอนแรกเธอจะไปจดทะเบียนสมรสกับเย่ซือเฉินอีกครั้งแล้ว แต่ว่าหลังจากนั้นก็เกิดเรื่องขึ้นทำให้ต้องหยุดไปก่อน

“ฉันรู้ว่าเธอมีเย่ซือเฉินแล้ว ฉันไม่ได้ให้เธอปล่อยเย่ซือเฉินแล้วยอมรับหัวหน้าน้อย ทว่าเธอชอบเยซือเฉินไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการชื่นชอบสิ่งต่างๆ หรอกมั้ง? เธอไม่สามารถปฏิเสธสิ่งสวยงามอย่างอื่นเพราะว่ามีเย่ซือเฉินแล้ว” หลิวหยิงแค่รู้สึกชื่นชอบเท่านั้น ไม่ได้มีความหมายอื่น เธอไม่มีแรงต่อต้านกับสิ่งสวยงามทั้งหมด

และหัวหน้าน้อยก็สวยงามเกินไป รูปหล่อ เสียงน่าฟัง ยิ้มแล้วทำเอาใจละลายไปเลย

“ไม่ใช่ชอบ คือรัก ฉันรักเย่ซือเฉิน ดังนั้นฉันจะไม่เห็นความสวยงามของผู้ชายอื่นก็เป็นเรื่องปกติ” ตอนนี้เวินลั่วฉิงเข้าใจความรู้สึกที่ตนเองมีต่อเย่ซือเฉินเป็นอย่างดี ดังนั้นบนเรื่องนี้เธอไม่ได้เลี่ยงอะไรเลย

“โอเค โอเค รู้ว่าเธอรักเย่ซือเฉิน ในสายตาของเธอ เย่ซือเฉินดีที่สุด ดีที่สุดในโลก ในสายตาของเธอมีเพียงแต่เย่ซือเฉิน ผู้ชายคนอื่นจะดีแค่ไหนก็ไม่เข้าตาเอ คำพูดแบบนี้เธอน่าจะไปพูดกับคุณชายสามเย่ คุณชายสามเย่ได้ยินแล้วไม่รู้ว่าจะดีใจแค่ไหน” บนใบหน้าของหลิวหยิงในตอนนี้เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ฟังแล้วเหมือนน้ำเสียงเยาะเย้ยด้วย แต่จริงๆ แล้วในใจของหลิวหยิงอิจฉามาก

เธออิจฉาที่ฉิงฉิงกับคุณชายสามเย่มีความสัมพันธ์เช่นนี้ ทั้งสองรักกันอย่างลึกซึ้ง ในสายตาของทั้งสองมีเพียงแค่กันและกัน

ฉิงฉิงเป็นเช่นนี้กับคุณชายสามเย่ คุณชายสามเย่ก็เป็นเช่นนี้กับฉิงฉิง ความสัมพันธ์แบบนี้น่าอิจฉาที่สุดแล้ว

เวินลั่วฉิงอึ้งไปเลย “คำพูดแบบนี้ฉันไม่เคยพูดกับเขาเลยจริงๆ”

ถึงแม้ว่าตอนนี้เธอจะเข้าใจความรู้สึกที่มีต่อเย่ซือเฉิน ระหว่างเธอกับเย่ซือเฉินก็ถือว่าได้เปิดอกเปิดใจกันแล้ว ทว่าเธอยังไม่เคยพูดคำพูดแบบนี้กับเย่ซือเฉินจริงๆ

เหมือนว่าเธอไม่เคยพูดประโยคที่บอกว่ารักกับเย่ซือเฉินมาก่อนเลย

“ฮ่าฮ่าฮ่า ฉิงฉิง เรื่องแบบนี้เธอไม่บอกกับคุณชายสามเย่ เธอมาบอกกับฉัน?” หลิวหยิงหัวเราะดังออกมาเลย “หากคุณชายสามเย่รู้แล้ว ไม่รู้ว่าจะอิจฉาฉันไหมเนี่ย?”

คำพูดของหลิวหยิงหยุดชะงักไปสักพัก เสียงหัวเราะหยุดลง “แต่ฉันคิดว่าหากคุณชายสามเย่รู้สิ่งที่เธอพูดเมื่อกี้แล้ว คุณชายสามเย่คงจะดีใจจนสลบไป น่าจะไม่มีเวลามาอิจฉาฉัน”

“ฉิงฉิง ฉันขอแนะนำให้เธอไปพูดสิ่งที่เธอพูดกับฉันเมื่อกี้ กับคุณชายสามเย่ ฉันเชื่อว่าจะต้องมีเซอร์ไพรส์แน่นอน” นัยน์ตาของหลิวหยิงเปล่งประกายขึ้น ให้กำลังใจเวินลั่วฉิง หลิวหยิงรู้สึกว่าหากฉิงฉิงไปพูดคำพูดเมื่อกี้กับคุณชายสามเย่ ผลออกมาจะต้องสวยงามมากแน่ๆ

“เซอร์ไพรส์?” ถึงแม้ในเรื่องอื่นเวินลั่วฉิงจะมีการตอบสนองที่เร็วมาก ทว่าบนความรู้สึกก็ยังมีความเชื่องช้าอยู่ “จะมีเซอร์ไพรส์อะไร?”

“เซอร์ไพรส์สามารถมีได้มากมาย อย่างเช่นให้เธอไม่สามารถลงจากเตียงได้” หลิวหยิงพูดประโยคนี้จบแล้วรีบกระโดดออกไป เธอกลัวว่าเวินลั่วฉิงจะตีเธอ

หลิวหยิงยังไม่เคยมีแฟนอย่างแท้จริงมาก่อน ถึงแม้ว่าเธอจะอยู่ข้างกายของซือถูมู่หรงมาห้าปี ทว่านั่นเป็นเพียงแค่การแลกเปลี่ยน ไม่ได้มีความรัก ความรักเดียวที่เธอเคยมีคือการแอบชอบไป๋ยี่รุ่ยอยู่ฝ่ายเดียว

ความรักที่เรียกว่ารักที่หลิวหยิงกำลังพูดถึงอยู่ตอนนี้ ทั้งหมดล้วนมาจากบนอินเทอร์เน็ตหรือจากนวนิยาย มันคือการพูดเปล่า จริงๆ แล้วเธอไม่ได้มีประสบการณ์

นิยายมากมายต่างก็พูดเช่นนี้ ในตอนที่ได้ยินผู้หญิงที่ตนเองชอบสารภาพรักกับตนเอง การตอบสนองแรกของผู้ชายก็คือล้มผู้หญิงลง แล้วก็รักผู้หญิงอย่าบ้าคลั่ง ให้ผู้หญิงไม่สามารถลงมาจากเตียงได้

จริงๆ แล้วหลิวหยิงไม่รู้ว่าเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า ไม่ว่ายังไงแล้วเธอก็ไม่เคยสารภาพรักกับใคร เธออยู่กับซือถูมู่หรงก็ไม่เคยพูดเรื่องแบบนี้ แน่นอนว่าเธอพูดไปก็ไม่มีประโยชน์ ไม่ว่ายังไงแล้วเธอก็ไม่ใช่คนที่ซือถูมู่หรงชอบ

“ยัยนี่นิ่งอยู่ยิ่งร้ายแล้ว” เวินลั่วฉิงแอบเบ้ที่มุมปากไม่ไหว ตอนนี้ยัยนี่กล้าพูดทุกอย่างเลย แต่ว่าในใจของเวินลั่วฉิงก็อดไปคิดสถานการณ์แบบนั้นไม่ไหว

หากเธอพูดคำพูดพวกนั้นกับเย่ซือเฉินจริงๆ เย่ซือเฉินจะมีการตอบสนองอย่างไร?

เวินลั่วฉิงคิดไปคิดมาแล้ว ปรากฏว่าสิ่งที่หลิวหยิงพูดมีความเป็นไปได้มากที่สุด อื้ม ความเป็นไปได้สูงมาก สามารถถึงขั้น 99.9%

“คิดอะไรอยู่เนี่ย? รู้สึกว่าฉันพูดถูกใช่ไหม?” หลิวหยิงเห็นใบหน้าที่คิดวิเคราะห์ของเวินลั่วฉิง ชัดเจนเลยว่าเธอกำลังคิดอะไรบางอย่างอย่างจริงจัง ใบหน้าของหลิวหยิงดูมีความรักเพิ่มขึ้น “คุณชายสามเย่บ้านเธอเป็นเช่นนี้แหละ ใช่ไหม”

“อื้ม” เวินลั่วฉิงกำลังคิดอยู่ ดังนั้นไม่ได้ไปตั้งใจฟังคำพูดของหลิวหยิง แค่ตอบกลับตามอัตโนมัติ